พัฟฟลิง ลูกนกที่พ่อแม่ช่วยกันฟัก

ลูกนกพัฟฟินมีชื่อเรียกเล่น ๆ ในภาษาอังกฤษว่า “พัฟฟลิง” ฟังดูเหมือนชื่อของตุ๊กตาตัวกลม แต่ชีวิตช่วงแรกของมันเกิดขึ้นในโพรงมืดริมหน้าผา ไม่ได้อยู่กลางรังเปิดโล่งให้คนมองเห็นง่ายเหมือนลูกนกหลายชนิด

ก่อนพัฟฟลิงจะฟักออกมา พัฟฟินคู่หนึ่งต้องผ่านช่วงเวลาที่ใช้แรงไม่น้อย ทั้งการกลับมายังแหล่งผสมพันธุ์ หาพื้นที่ทำรัง เตรียมโพรง และคอยป้องกันไม่ให้นกตัวอื่นเข้ามาแย่งที่อยู่

พัฟฟินแอตแลนติกมักทำรังตามเกาะหรือหน้าผาริมทะเล พวกมันอาจใช้จะงอยปากและเท้าขุดโพรงลงไปในดิน หรือเลือกใช้ช่องว่างระหว่างก้อนหิน โพรงที่ดีไม่ได้มีไว้แค่ซ่อนไข่ แต่ยังช่วยบังลม ลดการมองเห็นจากนกนักล่า และทำให้ลูกนกมีพื้นที่ปลอดภัยในช่วงที่ยังบินไม่ได้

พัฟฟินตัวเมียมักวางไข่เพียงฟองเดียวในแต่ละฤดูผสมพันธุ์ นั่นทำให้ไข่ใบนี้มีความสำคัญมากสำหรับทั้งคู่ หากเสียไป โอกาสที่จะมีลูกในปีนั้นก็อาจหมดลงทันที

หน้าที่ฟักไข่ไม่ได้ตกอยู่กับแม่เพียงตัวเดียว พ่อและแม่พัฟฟินจะผลัดกันนั่งกกไข่ โดยใช้บริเวณผิวหนังใต้ท้องที่มีเลือดไหลเวียนมากส่งผ่านความอบอุ่นไปยังไข่ ระหว่างที่ตัวหนึ่งอยู่ในโพรง อีกตัวสามารถออกไปหาอาหาร พัก หรือดูแลบริเวณรอบรังได้

ช่วงฟักไข่กินเวลาประมาณหกสัปดาห์ อาจเร็วหรือช้ากว่านั้นเล็กน้อยตามชนิดของพัฟฟินและสภาพแวดล้อม ภายในโพรงแทบไม่มีแสง นกที่กำลังกกไข่อาจใช้เวลาส่วนใหญ่นั่งนิ่ง หลับ และรอให้คู่ของมันกลับมาเปลี่ยนเวร

การผลัดกันทำหน้าที่ไม่ได้หมายความว่าพ่อและแม่จะแบ่งเวลาคนละครึ่งอย่างตรงเป๊ะ พฤติกรรมของแต่ละคู่และสภาพรอบรังอาจต่างกัน แต่ภาพรวมคือทั้งสองตัวมีส่วนร่วม ไม่ได้มีฝ่ายใดหายไปหลังจากผสมพันธุ์เสร็จ

เมื่อเปลือกไข่เริ่มแตก พัฟฟลิงที่ออกมาจะยังไม่เหมือนพัฟฟินโตเต็มวัย มันมีขนอ่อนสีเข้มฟู ๆ จะงอยปากยังไม่มีสีสด และรูปร่างดูคล้ายก้อนขนมากกว่านกทะเลที่คนคุ้นตา สีส้มและลวดลายเด่นบนจะงอยปากของพัฟฟินวัยโตจะค่อย ๆ พัฒนาขึ้นภายหลัง

หลังลูกนกฟักออกมา งานของพ่อแม่ไม่ได้เบาลง แต่เปลี่ยนจากการให้ความอบอุ่นแก่ไข่เป็นการออกไปจับปลากลับมาเลี้ยงลูก

พัฟฟินเป็นนักดำน้ำที่คล่องตัว ปีกสั้นซึ่งดูเหมือนไม่เหมาะกับการบินกลับทำหน้าที่คล้ายครีบเมื่ออยู่ใต้น้ำ มันกระพือปีกเพื่อพุ่งตามฝูงปลา ส่วนเท้าที่มีพังผืดช่วยควบคุมทิศทาง จากนั้นจึงคาบปลาหลายตัวกลับมายังโพรง

ภาพพัฟฟินคาบปลาเรียงเต็มปากเป็นภาพที่เห็นกันบ่อยในฤดูเลี้ยงลูก โครงสร้างบริเวณจะงอยปากและลิ้นช่วยให้มันจับปลาที่ได้มาแล้วไว้ ขณะเดียวกันก็ยังอ้าปากจับตัวต่อไปได้ จึงไม่จำเป็นต้องบินกลับรังทุกครั้งที่จับปลาได้เพียงตัวเดียว

พ่อและแม่ต่างช่วยกันหาอาหารให้พัฟฟลิง แต่การเดินทางแต่ละรอบอาจไม่ง่าย พวกมันต้องตามหาแหล่งปลาที่เหมาะสม บางครั้งต้องบินออกไปไกล และยังเสี่ยงถูกนกทะเลขนาดใหญ่เข้ามาแย่งปลาระหว่างทางกลับรัง

พัฟฟลิงใช้เวลาหลายสัปดาห์อยู่ภายในโพรง กินปลา นอน และขยับร่างกายเพื่อสร้างความแข็งแรง พ่อแม่ไม่ได้เฝ้ามันอยู่ตลอดเวลา เพราะต้องออกทะเลไปหาอาหาร ลูกนกจึงมีช่วงที่อยู่ตามลำพังในความมืด แต่โพรงช่วยซ่อนมันจากอันตรายภายนอกได้พอสมควร

เมื่อขนปีกพัฒนาเต็มขึ้นและร่างกายพร้อม พัฟฟลิงจะออกจากโพรงเพื่อเดินทางลงทะเล ช่วงเวลานี้มักเกิดขึ้นในตอนกลางคืน ความมืดช่วยลดโอกาสถูกนกนักล่ามองเห็น ลูกนกบางตัวต้องเดินหรือกระพือปีกผ่านพื้นลาดชันก่อนจะถึงน้ำ

ทันทีที่ลงทะเล ชีวิตแบบลูกนกในโพรงก็จบลง มันต้องเริ่มหาอาหารและเอาตัวรอดด้วยตัวเอง ไม่มีพ่อแม่บินนำทางหรือเตรียมปลาไว้รออยู่ข้างหน้า พัฟฟินวัยอ่อนจะใช้ชีวิตกลางทะเลเป็นเวลานาน ก่อนกลับขึ้นฝั่งเมื่อโตพอสำหรับการผสมพันธุ์

คำว่า “พัฟฟลิง” จึงน่ารักกว่าชีวิตจริงของเจ้าของชื่ออยู่มาก เบื้องหลังลูกนกตัวกลมในโพรงคือการทำงานต่อเนื่องของพ่อแม่สองตัว ตั้งแต่ช่วยกันดูแลไข่เพียงฟองเดียว ผลัดกันกกอยู่หลายสัปดาห์ ไปจนถึงบินออกทะเลซ้ำแล้วซ้ำอีกเพื่อคาบปลากลับมาเลี้ยงลูก

สำหรับนกทะเลที่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กลางมหาสมุทร ช่วงสั้น ๆ บนหน้าผานี้คือเวลาที่สำคัญที่สุดของครอบครัวพัฟฟิน เพราะพัฟฟลิงทุกตัวเริ่มต้นจากไข่หนึ่งฟองในโพรงเล็ก ๆ ที่พ่อและแม่ไม่เคยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของใครเพียงฝ่ายเดียว