หน้าแรก ตรวจหวย เว็บบอร์ด ควิซ แชร์ลิ้ง Page อัลบั้ม คำคม Glitter เกมถอดรหัสภาพ คำนวณ การเงิน ราคาทองคำ กินอะไรดี
ข้อตกลงการใช้บริการนโยบายความเป็นส่วนตัวนโยบายเนื้อหานโยบายการสร้างรายได้About Usติดต่อเว็บไซต์แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม

ที่ที่ทุกคนพยายามหลบสายตากัน

เขียนโดย thoughtloop

มีที่ที่หนึ่ง

ที่คนแปลกหน้าหลายสิบคน

ยืนอยู่ใกล้กัน

จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

แต่กลับทำเหมือนไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

สถานที่นั้น...คือลิฟต์

น่าแปลกดี

ทั้งที่พื้นที่มีอยู่แค่นิดเดียว

แต่ทุกคนกลับพยายาม

สร้างโลกส่วนตัวของตัวเองขึ้นมา

บางคนก้มมองพื้น

บางคนต้องตัวเลขชั้นทั้งที่ยังไม่ใกล้จะถึง

บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

ทั้งที่ไม่มีข้อความใหม่

บางคนแกล้งอ่านประกาศ

ที่อ่านมาแล้วเป็นร้อยครั้ง

ราวกับสายตาต้องมีที่ไปเสมอ

เพราะการสบตาคนแปลกหน้า

ดูจะยากกว่าการยืนเบียดกันเสียอีก

ฉันเคยสงสัย

ทำไมเราถึงหลบตากัน

ทั้งที่อีกไม่กี่วินาที

เราก็แยกย้าย

ไม่เคยรู้จักชื่อ

ไม่เคยรู้ว่าอีกฝ่ายทำงานอะไร

หรือกำลังแบกเรื่องไหนไว้ในใจ

หรืออาจเป็นเพราะการสบตา

ทำให้เรารับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกคน

และเมื่อรับรู้แล้ว

เราก็ต้องยอมรับว่าคนตรงหน้า

ก็มีชีวิตของเขาเหมือนกัน

ผู้หญิงที่ยืนมุมลิฟต์

อาจเพิ่งร้องไห้ในห้องน้ำ

ผู้ชายที่ยืนกอดแฟ้มเอกสาร

อาจกำลังซ้อมคำพูด

สำหรับการประชุมครั้งสำคัญ

คุณลุงที่กดชั้นผิด

อาจเริ่มลืมอะไรบางอย่าง

เด็กฝึกงานที่กำมือถือแน่น

อาจกำลังรอผลสัมภาษณ์

ไม่มีใครรู้ ... เพราะไม่มีใครถาม

หรือเพราะเป็นความงดงามของลิฟต์กันนะ

เรายืนร่วมกัน

โดยไม่ต้องรู้จักกัน

แบ่งปันความเงียบ

โดยไม่รู้สึกอึดอัด

ส่งพื้นที่เล็ก ๆ ให้กัน

ด้วยการขยับเท้าเพียงนิดเดียว

กดปุ่มเปิดประตู

รอคนที่กำลังวิ่งมา

แล้วต่างคนก็ต่างยืนต่อ

โดยไม่ต้องมีคำว่า

"ขอบคุณ"

ดังออกมาเสมอ

ฉันเคยลองเงยหน้าขึ้น

แทนที่จะก้มมองโทรศัพท์

แล้วพบว่า

บางคนยิ้มให้

เป็นรอยยิ้มสั้น ๆ

ที่จบลง

พร้อมกับเสียง "ติ๊ง"

ของประตูลิฟต์

เราอาจไม่เคยเจอกันอีก

แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ นั้น

กลับทำให้วันทั้งวัน ดูอ่อนโยนขึ้น

ลิฟต์จึงเป็นที่ที่แปลกที่สุดแห่งหนึ่ง

มันพาคนแปลกหน้า

ขึ้นและลงพร้อมกัน

โดยไม่เคยถามว่า

ใครรวยกว่า

ใครมีตำแหน่งสูงกว่า

หรือใครกำลังมีวันที่หนักหนากว่า

เมื่อประตูปิด

ทุกคนต่างเป็นเพียงผู้โดยสาร

ที่กำลังเดินทาง

ไปยังชั้นของตัวเอง

ชีวิตก็คงคล้ายลิฟต์

เราเดินผ่านผู้คนมากมาย

บางคนอยู่ด้วยกัน

เพียงไม่กี่วินาที

แต่ทิ้งความรู้สึกดี ๆ ไว้ได้นาน

และบางครั้ง

สิ่งที่เมืองใหญ่ขาดหาย

อาจไม่ใช่พื้นที่

แต่อาจเป็นการเงยหน้าขึ้น

สบตาใครสักคน

แล้วยิ้มให้กันเบา ๆ

ก่อนที่ประตูบานหนึ่งจะเปิดออก

และต่างคนจะเดินต่อไป

...บนชั้นของชีวิตตัวเอง

เนื้อหาโดย: thoughtloop / AI
⚠ แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม 
thoughtloop's profile
มีผู้เข้าชมแล้ว 167 ครั้ง
เขียนโดย thoughtloop
เริ่มจาก Thoughtloop ...
พอได้สังเกตสิ่งรอบตัว แล้วกลั่นออกมาเป็นตัวอักษร
เล่าเรื่องธรรมดาในวันที่หลายคนอาจมองข้าม
ความคิดเล็ก ๆ ที่อาจตรงกับใจของใครสักคน
เป็นกำลังใจให้เจ้าของกระทู้โดยการ VOTE และ SHARE
1 VOTES (1/5 จาก 1 คน)
VOTED: pakpranang
Hot Topic ที่น่าสนใจอื่นๆ
มหาทักษา เปิดตารางเลขมงคล งวด 1 ธ.ค. 69 ส่องเลข 5 ตัว จับสลับจัดชุด 2 ตัวท้าย–3 ตัวท้ายตารางหวย ปกเขียว งวด 1 ธันวาคม 69สนามบินสุวรรณภูมิ จากแนวคิดปี 2503 สู่สนามบินที่คนไทยรอคอยกว่า 46 ปีแม่นางกวัก เลขเด็ด 1 ธันวาคม 2569 เปิดโพย 7 เลขสองตัว จัดชุดสามตัวมาให้ 3 ชุดหญิงจีนทนเสียงรบกวนจากเพื่อนบ้าน นาน 8 ปี ก่อนตอบโต้กลับด้วยวิธีที่คาดไม่ถึงกินผิดร่างพัง! เปิดอาหาร 2 ขั้ว แบบไหนช่วยเพิ่มพลัง เสริมสมรรถภาพ และฟื้นฟูร่างกายหนังไทยเรื่องแรก ที่ทำรายได้ทะลุ 1 พันล้านบาทในต่างประเทศเปิด 5 อาชีพที่เคยมีอยู่จริงในไทย แต่ปัจจุบันแทบไม่มีคนทำแล้วแม่น คม ชัด นิรนาม เปิดโพยหวย 1 ธ.ค. 69 เลข 5 เด่น จับตาชุดสามตัว–เลขบน พร้อมเลขวงกลมทำไมคนไทยถึงขับรถเลนซ้าย? ที่มาที่หลายคนอาจไม่เคยรู้ลมหนาวระลอกใหม่มาแล้วจริงหรือ? เช็กให้ชัวร์ 18–22 พ.ย. 2569 หนาวลงแค่ไหน ภาคไหนต้องเตรียมตัว?"ซอง ดูฮี" ไลฟ์สดปมมีปัญหากับ "น้ำ รพีภัทร"..อาจเป็นเพราะไม่ใช้ YouTube พรีเมี่ยมเลยทำให้เพลงสะดุด
ดู Hot Topic ทั้งหมด
กระทู้อื่นๆในบอร์ด พูดคุย ทั่วไป
ความสนใจในการกลับมาซื้อข้าวของฟิลิปปินส์อีกครั้งความคิดของเราหล่อหลอมชีวิตได้อย่างไรทำไมกลิ่นฝนถึงหอมชวนหลงใหล แต่บางคนก็เกลียดมันประวัติตลาดสดอำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จากอดีตชุมชนริมแม่น้ำป่าสักจนถึงปัจจุบัน
ตั้งกระทู้ใหม่