ที่ที่ทุกคนพยายามหลบสายตากัน

มีที่ที่หนึ่ง

ที่คนแปลกหน้าหลายสิบคน

ยืนอยู่ใกล้กัน

จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

แต่กลับทำเหมือนไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

สถานที่นั้น...คือลิฟต์

น่าแปลกดี

ทั้งที่พื้นที่มีอยู่แค่นิดเดียว

แต่ทุกคนกลับพยายาม

สร้างโลกส่วนตัวของตัวเองขึ้นมา

บางคนก้มมองพื้น

บางคนต้องตัวเลขชั้นทั้งที่ยังไม่ใกล้จะถึง

บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

ทั้งที่ไม่มีข้อความใหม่

บางคนแกล้งอ่านประกาศ

ที่อ่านมาแล้วเป็นร้อยครั้ง

ราวกับสายตาต้องมีที่ไปเสมอ

เพราะการสบตาคนแปลกหน้า

ดูจะยากกว่าการยืนเบียดกันเสียอีก

ฉันเคยสงสัย

ทำไมเราถึงหลบตากัน

ทั้งที่อีกไม่กี่วินาที

เราก็แยกย้าย

ไม่เคยรู้จักชื่อ

ไม่เคยรู้ว่าอีกฝ่ายทำงานอะไร

หรือกำลังแบกเรื่องไหนไว้ในใจ

หรืออาจเป็นเพราะการสบตา

ทำให้เรารับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกคน

และเมื่อรับรู้แล้ว

เราก็ต้องยอมรับว่าคนตรงหน้า

ก็มีชีวิตของเขาเหมือนกัน

ผู้หญิงที่ยืนมุมลิฟต์

อาจเพิ่งร้องไห้ในห้องน้ำ

ผู้ชายที่ยืนกอดแฟ้มเอกสาร

อาจกำลังซ้อมคำพูด

สำหรับการประชุมครั้งสำคัญ

คุณลุงที่กดชั้นผิด

อาจเริ่มลืมอะไรบางอย่าง

เด็กฝึกงานที่กำมือถือแน่น

อาจกำลังรอผลสัมภาษณ์

ไม่มีใครรู้ ... เพราะไม่มีใครถาม

หรือเพราะเป็นความงดงามของลิฟต์กันนะ

เรายืนร่วมกัน

โดยไม่ต้องรู้จักกัน

แบ่งปันความเงียบ

โดยไม่รู้สึกอึดอัด

ส่งพื้นที่เล็ก ๆ ให้กัน

ด้วยการขยับเท้าเพียงนิดเดียว

กดปุ่มเปิดประตู

รอคนที่กำลังวิ่งมา

แล้วต่างคนก็ต่างยืนต่อ

โดยไม่ต้องมีคำว่า

"ขอบคุณ"

ดังออกมาเสมอ

ฉันเคยลองเงยหน้าขึ้น

แทนที่จะก้มมองโทรศัพท์

แล้วพบว่า

บางคนยิ้มให้

เป็นรอยยิ้มสั้น ๆ

ที่จบลง

พร้อมกับเสียง "ติ๊ง"

ของประตูลิฟต์

เราอาจไม่เคยเจอกันอีก

แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ นั้น

กลับทำให้วันทั้งวัน ดูอ่อนโยนขึ้น

ลิฟต์จึงเป็นที่ที่แปลกที่สุดแห่งหนึ่ง

มันพาคนแปลกหน้า

ขึ้นและลงพร้อมกัน

โดยไม่เคยถามว่า

ใครรวยกว่า

ใครมีตำแหน่งสูงกว่า

หรือใครกำลังมีวันที่หนักหนากว่า

เมื่อประตูปิด

ทุกคนต่างเป็นเพียงผู้โดยสาร

ที่กำลังเดินทาง

ไปยังชั้นของตัวเอง

ชีวิตก็คงคล้ายลิฟต์

เราเดินผ่านผู้คนมากมาย

บางคนอยู่ด้วยกัน

เพียงไม่กี่วินาที

แต่ทิ้งความรู้สึกดี ๆ ไว้ได้นาน

และบางครั้ง

สิ่งที่เมืองใหญ่ขาดหาย

อาจไม่ใช่พื้นที่

แต่อาจเป็นการเงยหน้าขึ้น

สบตาใครสักคน

แล้วยิ้มให้กันเบา ๆ

ก่อนที่ประตูบานหนึ่งจะเปิดออก

และต่างคนจะเดินต่อไป

...บนชั้นของชีวิตตัวเอง