ปรับตัวอย่างไรเมื่อเทคโนโลยีทํางานแทนเราได้เกือบหมด

ความรู้สึกกังวลใจเมื่อเห็นระบบอัตโนมัติหรือซอฟต์แวร์อัจฉริยะเข้ามาทํางานที่เราเคยทําเองเป็นประจํา ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือผิดปกติอะไรเลย ความคิดที่ว่างานของเรากําลังถูกแทนที่มักจะทําให้เกิดความสับสนและไม่

มั่นใจในอนาคต แต่แทนที่จะรีบร้อนทิ้งทุกอย่างแล้วไปเริ่มต้นใหม่กับทักษะที่ไม่เกี่ยวข้องเลย การค่อยๆ มองว่างานเดิมของเรามีพื้นฐานอะไรที่สําคัญ และจะต่อยอดมันได้อย่างไรนั้นอาจเป็นทางออกที่ยั่งยืนกว่า

มาก การที่เราทํางานใดงานหนึ่งมานาน ทําให้เรามีความเข้าใจในรายละเอียด เนื้องาน และปัญหาที่มักเกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณ สิ่งเหล่านี้คือสินทรัพย์ล้ําค่าที่ไม่ใช่ระบบไหนจะเลียนแบบได้ง่ายๆ ตัวอย่างเช่น หากเรา

เป็นคนทําบัญชีที่ทุกวันนี้ซอฟต์แวร์ช่วยลงบันทึกให้เกือบทั้งหมด แทนที่จะไปเริ่มเรียนเขียนโปรแกรมใหม่หมด ลองหันมาโฟกัสกับการฝึกทักษะด้านการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงลึก หรือการวางแผนภาษีที่ซับซ้อนที่ต้อง

ใช้การตัดสินใจของมนุษย์ดูไหม เพราะการมีฐานความรู้เดิมจะทําให้เราเรียนรู้เรื่องใหม่ได้เร็วกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว การเพิ่มทักษะที่ต่อยอดจากฐานเดิม ไม่ใช่การพยายามหนีไปสู่สิ่งที่ไม่คุ้นเคย แต่คือการ

สร้างชั้นเลเยอร์ใหม่ให้ตัวเราเอง ความรู้เรื่องระบบเดิมของเราคือต้นทุนชั้นดีที่จะทําให้เราข้ามผ่านการเป็นพนักงานระดับปฏิบัติการไปสู่การเป็นผู้ดูแลระบบ หรือผู้ตรวจสอบความถูกต้องของระบบนั้นๆ ได้อย่าง

ดีเยี่ยม ลองมองหาจุดโหว่ของเทคโนโลยีที่เราใช้ในตอนนี้ดูว่า อะไรคือสิ่งที่มันทําได้ไม่ดี หรืออะไรคือส่วนที่ยังต้องการการตัดสินใจด้วยเหตุผลและจริยธรรมของคน ซึ่งจุดนั้นแหละคือพื้นที่ที่เราควรเข้าไป

เติมเต็ม การปรับตัวไม่ใช่การรื้อบ้านสร้างใหม่เสมอไป แต่เป็นการรีโนเวทส่วนที่เรามีให้แข็งแรงและพร้อมรับมือกับยุคสมัยที่เปลี่ยนไป การเริ่มฝึกทักษะใหม่จากความคุ้นเคยเดิมจะทําให้เรารู้สึกถึงความมั่นคง

และมองเห็นโอกาสแทนที่จะมองเห็นแต่ความกลัว การเดินไปข้างหน้าทีละก้าวบนรากฐานเดิมที่แน่นหนา มักจะนําพาเราไปสู่จุดที่มั่นคงกว่าการกระโดดลงไปในสนามที่เราไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ลองสํารวจดูว่าทักษะที่

เราใช้อยู่ทุกวันนี้ ทักษะไหนบ้างที่หากเราเก่งขึ้นอีกนิด เราจะกลายเป็นคนที่หาตัวจับยากในสายงานเดิมได้ทันที