โดนกระแสน้ำดูดออกทะเลอย่าว่ายตรงกลับฝั่ง

ทันทีที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกพาออกห่างจากชายหาด สัญชาตญาณมักสั่งให้หันหน้าเข้าฝั่งแล้วว่ายให้แรงที่สุด แต่ถ้ากำลังติดอยู่ในกระแสน้ำย้อนกลับหรือ Rip Current วิธีนี้อาจทำให้หมดแรงก่อนหลุดพ้น เพราะเรากำลังว่ายสวนช่องน้ำที่เคลื่อนออกจากฝั่ง บางช่วงอาจไหลเร็วกว่าคนว่ายน้ำที่แข็งแรงเสียอีก

Rip Current ไม่ได้ดูดคนลงก้นทะเล

กระแสน้ำชนิดนี้เกิดเมื่อน้ำจากคลื่นที่ซัดเข้าหาดไหลรวมกันกลับออกทะเลผ่านช่องแคบ คล้ายทางระบายน้ำระหว่างแนวสันทราย ทิศทางหลักจึงเป็นการพาออกห่างจากฝั่ง ไม่ใช่ดึงร่างลงด้านล่าง คนที่จมน้ำมักเกิดจากความตกใจ สำลักคลื่น และใช้กำลังทั้งหมดว่ายสวนกระแสจนไม่เหลือแรงประคองตัว

ช่องกระแสอาจกว้างเพียงไม่มาก แต่ความกว้างและรูปแบบเปลี่ยนได้ตามคลื่น ลม ระดับน้ำ สันทราย โขดหิน และสิ่งก่อสร้างอย่างท่าเรือหรือเขื่อนกันคลื่น วันที่ฟ้าเปิดและน้ำดูไม่รุนแรงก็เกิดได้ จึงไม่ควรตัดสินความปลอดภัยจากสภาพอากาศหรือจำนวนคนที่กำลังเล่นน้ำอยู่เพียงอย่างเดียว

เมื่อถูกพาออกไปให้หยุดสู้และเก็บแรงก่อน

ถ้าว่ายเข้าฝั่งแล้วไม่คืบหน้า หรือเห็นจุดบนชายหาดถอยห่างออกไป ให้หยุดเร่งแขนขา ตั้งสติ และควบคุมลมหายใจ พยายามลอยตัว หงายหลัง หรือตีน้ำเบา ๆ ตามทักษะที่ถนัด หากมีบอร์ดหรืออุปกรณ์ลอยน้ำให้เกาะไว้ อย่าทิ้งอุปกรณ์เพราะคิดว่าจะทำให้ว่ายได้เร็วขึ้น

หันหน้าเข้าหาฝั่งเมื่อทำได้ ยกแขน โบกมือ และร้องขอความช่วยเหลือ การชูแขนทำให้ตัวจมลงเล็กน้อย จึงควรส่งสัญญาณเป็นช่วงแล้วกลับมาประคองตัว ไม่จำเป็นต้องฝืนอยู่ในท่าตั้งตรงตลอด เพราะท่านั้นใช้แรงมากกว่าการลอยหรือว่ายช้า ๆ

ว่ายขนานชายฝั่งเพื่อออกด้านข้าง

เมื่อควบคุมการหายใจได้และยังมีกำลัง ให้ว่ายไปทางซ้ายหรือขวาในแนวขนานกับชายหาด เป้าหมายคือออกจากช่องน้ำแคบ ไม่ใช่เอาชนะแรงที่ไหลสวนมา เมื่อรู้สึกว่ากระแสพาออกช้าลงหรือเริ่มเคลื่อนเข้าหาฝั่งได้ จึงค่อยว่ายเฉียงกลับหาดโดยอาศัยคลื่นช่วย อย่าว่ายย้อนกลับเข้าไปในช่องเดิม

ไม่มีคำตอบตายตัวว่าต้องไปทางซ้ายหรือขวา เพราะกระแสตามแนวชายฝั่งและรูปร่างพื้นทะเลแต่ละหาดไม่เหมือนกัน หากเลือกด้านหนึ่งแล้วว่ายไม่คืบ อย่าเร่งต่อจนหมดแรง ให้กลับมาลอย ประเมินทิศทาง ฟังเสียงหรือสัญญาณจากไลฟ์การ์ด แล้วลองออกอีกด้านเมื่อพร้อม

ถ้าว่ายขนานไม่ไหวให้ลอยและรอความช่วยเหลือ

คำว่าให้ว่ายขนานฝั่งไม่ได้หมายความว่าทุกคนต้องฝืนทำจนหมดแรง คนที่ว่ายไม่แข็งแรง เป็นตะคริว หรือเริ่มเหนื่อยควรเน้นให้ทางเดินหายใจพ้นน้ำ ลอยตัว และส่งสัญญาณ กระแสน้ำจำนวนมากจะอ่อนกำลังลงเมื่อพ้นบริเวณคลื่นแตก จากนั้นจึงค่อยเคลื่อนออกด้านข้างและว่ายเฉียงกลับ หรือรอเจ้าหน้าที่เข้าช่วย

หากมีคลื่นซัดหน้าให้พยายามหันรับคลื่นและป้องกันการสำลัก อย่ากลั้นหายใจยาวด้วยความตื่นตกใจ เมื่อถึงฝั่งแล้วให้ออกจากแนวคลื่นและพัก หากไอต่อเนื่อง หายใจลำบาก เจ็บหน้าอก ซึม ริมฝีปากเขียว หรือเคยหมดสติ ต้องขอความช่วยเหลือฉุกเฉิน ไม่ควรกลับลงเล่นน้ำอีก

เห็นคนอื่นถูกพาออกไปอย่าว่ายตามด้วยมือเปล่า

ผู้พบเหตุควรตะโกนบอกให้ผู้ประสบภัยหยุดว่ายสวน ลอยตัว และว่ายขนานฝั่ง จากนั้นแจ้งไลฟ์การ์ดหรือโทรหาหน่วยฉุกเฉิน โยนห่วงชูชีพ บอร์ด เชือก หรือของที่ลอยน้ำได้จากจุดปลอดภัย การรีบว่ายตามออกไปโดยไม่มีอุปกรณ์และไม่มีการฝึกอาจทำให้เกิดผู้ประสบภัยเพิ่มอีกคน

คนที่กำลังกลัวจมน้ำอาจกอดรัดหรือกดผู้ช่วยลงน้ำโดยไม่ตั้งใจ เจ้าหน้าที่กู้ภัยจึงใช้อุปกรณ์ลอยและวิธีเข้าหาตัวโดยเฉพาะ หลักจำของคนบนฝั่งคือยื่น โยน แจ้งคนช่วย และหลีกเลี่ยงการลงน้ำเองหากไม่ได้ผ่านการฝึก

สังเกตแนวกระแสก่อนลงทะเล

สัญญาณที่อาจพบคือช่องระหว่างแนวคลื่นขาวที่คลื่นแตกน้อยกว่า น้ำดูเข้มหรือเรียบเป็นทาง ฟอง ทราย หรือเศษวัสดุเคลื่อนออกจากหาด และมีน้ำปั่นป่วนทอดเป็นแนวออกทะเล จุดที่ดูสงบกว่าบริเวณข้าง ๆ จึงไม่ได้แปลว่าปลอดภัย แต่อาจเป็นช่องน้ำลึกที่กำลังไหลออก

อย่างไรก็ตาม กระแสน้ำไม่ได้เห็นชัดทุกครั้ง วิธีลดความเสี่ยงที่ไว้ใจได้กว่าคือเลือกชายหาดที่มีไลฟ์การ์ด ว่ายในเขตที่อนุญาต ตรวจธงและประกาศเตือน ไม่ลงน้ำคนเดียว และไม่เล่นใกล้ท่าเรือ โขดหิน หรือเขื่อนกันคลื่นโดยไม่รู้สภาพน้ำ เด็กและผู้ว่ายไม่แข็งแรงควรใช้เสื้อชูชีพที่เหมาะสม ห่วงยางของเล่นไม่ใช่อุปกรณ์ช่วยชีวิต

จำขั้นตอนให้สั้นที่สุดว่าอย่าสู้กระแสตรง ๆ ให้ลอย คุมลมหายใจ ส่งสัญญาณ แล้วว่ายขนานชายฝั่งเพื่อออกด้านข้าง เมื่อหลุดจากแนวที่พาออกทะเลจึงว่ายเฉียงกลับเข้าฝั่ง วิธีนี้ช่วยรักษาแรงไว้ใช้ประคองตัวและเพิ่มเวลารอความช่วยเหลือ ซึ่งสำคัญกว่าการพยายามว่ายถึงหาดให้เร็วที่สุด

อ้างอิงข้อมูล
https://oceanservice.noaa.gov/facts/ripcurrent.html
https://www.weather.gov/safety/ripcurrent
https://www.weather.gov/safety/ripcurrent-surviving