หนึ่งวันธรรมดา | An Ordinary Day

หนึ่งวันธรรมดา | An Ordinary Day

เช้าวันนี้ฉันตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก แต่ก็ยังนอนมองเพดานต่ออีกประมาณห้านาที เพราะผ้าห่มอุ่นกว่างานที่กำลังรออยู่ด้านนอกเสียอีก สุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นมาหยิบโทรศัพท์ ปิดเสียงปลุก แล้วเริ่มต้นวันธรรมดาเหมือนทุกวัน

This morning, I woke up to my alarm, but stayed in bed for five more minutes because the blanket felt warmer than the work waiting outside. Eventually, I got up, turned off the alarm, and started another ordinary day.

เช้าธรรมดาที่เริ่มจากเสียงปลุกเดิม ๆ

ฉันเดินเข้าครัวแล้วทำไข่ดาวกับขนมปังเป็นมื้อเช้า ขอบไข่ไหม้นิดหน่อยเพราะมัวแต่หยิบแก้วน้ำ แต่ก็ยังกินได้สบาย ๆ บางครั้งอาหารไม่จำเป็นต้องออกมาสวยเหมือนในรูป ขอแค่กินแล้วอิ่มและพร้อมออกไปใช้ชีวิตก็น่าจะเพียงพอแล้ว

I made fried eggs and toast for breakfast. The edges were a little burnt because I got distracted, but the meal was still good enough to enjoy.

ระหว่างทางไปทำงาน ฉันเห็นแมวสีส้มนอนอยู่บนกำแพง มันลืมตามองฉันแค่แวบเดียว ก่อนจะขดตัวหลับต่อเหมือนไม่มีเรื่องอะไรต้องรีบ ต่างจากผู้คนบนถนนที่ต่างเดินกันอย่างเร่งรีบจนแทบไม่มีเวลาเงยหน้ามองรอบตัว

On the way to work, I saw an orange cat sleeping on a wall. It looked at me for a moment, then quietly went back to sleep while everyone else hurried through their busy morning.

บางชีวิตก็ไม่ต้องรีบไปไหน

พอตกเย็น ฝนเริ่มโปรยลงมา ฉันเดินกลับบ้านพร้อมร่มคันเล็ก ไหล่เปียกนิด ๆ รองเท้าชื้นหน่อย ๆ แต่ระหว่างทางก็ได้คิดว่า ชีวิตของคนส่วนใหญ่คงไม่ได้มีเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ทุกวัน มีเพียงเรื่องเล็ก ๆ แบบนี้เองที่ค่อย ๆ กลายเป็นความทรงจำในแต่ละวัน

In the evening, it started to rain. I walked home with a small umbrella and realized that ordinary moments are often the ones we remember the most.