เสียงเคาะตอนตีหนึ่ง เปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล

ผมไม่รู้ว่ามันคือเรื่องลี้ลับหรือผมคิดไปเอง แต่จนถึงทุกวันนี้ผมก็ยังหาคำอธิบายไม่ได้

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ4ปีที่แล้ว ตอนนั้นผมอายุ24 เพิ่งได้งานที่โรงงานแห่งหนึ่งในต่างจังหวัด เพราะเป็นคนต่างถิ่นเลยต้องหาห้องเช่าอยู่ใกล้ที่ทำงาน จะได้ไม่ต้องเสียค่าเดินทางเยอะ

สุดท้ายก็ได้หอพักแห่งหนึ่ง ค่าเช่าเดือนละ2,300บาท เป็นหอเก่าๆ สูง3ชั้น คนอยู่ไม่เยอะ ส่วนใหญ่เป็นคนทำงานกะดึกเหมือนกัน

วันแรกที่เข้าไปก็ไม่มีอะไรผิดปกติ เจ้าของหอเป็นป้าคนหนึ่ง พาเดินดูห้อง เช็กน้ำ เช็กไฟ แล้วก็ยื่นกุญแจให้ ก่อนกลับแกพูดขึ้นมาลอยๆว่า

"ถ้าดึกๆมีคนมาเคาะประตู อย่าเพิ่งเปิด ดูก่อนว่าเป็นใคร"

ผมหัวเราะแล้วตอบว่า "ครับป้า"

ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร คิดว่าคงเป็นห่วงเรื่องขโมยหรือคนเมา

ผ่านไปเกือบเดือน ชีวิตก็ปกติดี ทำงาน กลับห้อง เล่นเกม แล้วก็นอน

จนคืนวันศุกร์คืนหนึ่ง ผมเลิกงานประมาณห้าทุ่ม อาบน้ำเสร็จก็กำลังจะนอน ตอนนั้นจำได้ว่ามองนาฬิกาเป็นเวลา00:18น.

อยู่ๆก็มีเสียงเคาะประตู

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

ไม่ดังมาก แต่ชัดมาก

ผมเดินไปเปิดทันที เพราะคิดว่าอาจเป็นห้องข้างๆมีธุระ

แต่พอเปิดออกไป...

ไม่มีใคร

ทางเดินเงียบมาก ไฟนีออนหน้าห้องก็กะพริบเป็นช่วงๆ มีแค่เสียงฝนตก

ผมยืนมองซ้ายมองขวาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะปิดประตูแล้วกลับมานอน

วันต่อมา ผมเล่าให้เพื่อนที่ทำงานฟัง มันบอกว่าอาจเป็นเด็กแกล้ง เลยไม่ได้คิดอะไร

แต่หลังจากคืนนั้น เสียงเคาะเริ่มมาเรื่อยๆ

บางคืนตีหนึ่ง บางคืนตีสอง แต่จะเคาะแค่สามครั้งทุกครั้ง

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

แล้วก็เงียบ

ผมลองเปิดเร็วที่สุดหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเจอใคร

จนมีคืนหนึ่ง ผมไม่ได้ยินแค่เสียงเคาะ

ผมได้ยินเสียงคนเดิน

เป็นเสียงรองเท้าแตะเดินลากพื้นช้าๆ

เดินมาหยุดหน้าห้องผม

แล้วก็ยืนอยู่เฉยๆ

ไม่มีเสียงเคาะ

ไม่มีเสียงพูด

แต่ผมรู้สึกได้ว่ามีคนยืนอยู่หน้าประตู

ผมนั่งฟังอยู่เกือบห้านาที ก่อนจะค่อยๆเอาตาไปแนบตาแมว

สิ่งที่เห็นคือ...

ทางเดินว่างเปล่า

ไม่มีใครเลย

แต่ในขณะที่กำลังจะละสายตา ผมเห็นเหมือนเงาดำๆผ่านปลายทางเดินไปอย่างเร็ว

ผมรีบเปิดประตูออกไปดู

ไม่มีอะไร

มีแค่ลมเย็นๆพัดเข้ามา ทั้งที่ทางเดินเป็นพื้นที่ปิด

วันรุ่งขึ้นผมเริ่มถามคนในหอ

บางคนบอกไม่เคยเจออะไร

แต่มีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะถามผมว่า

"ได้ยินตอนประมาณเที่ยงคืนใช่ไหม"

ผมพยักหน้า

พี่เขาไม่ได้พูดต่อ แค่บอกว่า "ถ้าได้ยินอีก อย่าเปิดประตู"

หลังจากนั้นก็เดินหนี

คืนนั้นผมเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เลยเอาโต๊ะไปดันประตูไว้ ทั้งที่จริงๆก็รู้ว่าถ้ามีขโมย โต๊ะแค่นั้นคงช่วยอะไรไม่ได้

เวลาประมาณตีหนึ่ง เสียงเดิมกลับมา

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

แต่ครั้งนี้มีเสียงผู้หญิงพูดเบาๆตามมา

"ช่วยเปิดหน่อย..."

ผมตัวแข็ง

เพราะเสียงนั้นเหมือนแม่ผมมาก

ทั้งที่แม่อยู่บ้านต่างจังหวัด และตอนนั้นก็เกือบตีหนึ่งแล้ว ไม่มีทางมาอยู่หน้าห้องผมได้

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแม่ทันที

แม่รับสายด้วยเสียงงัวเงีย

"มีอะไรลูก ดึกแล้ว"

แค่นั้นผมก็รู้แล้วว่า คนที่อยู่หน้าห้องไม่ใช่แม่แน่นอน

คืนนั้นผมไม่เปิดประตู

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมออกไปทำงานตามปกติ แต่สังเกตว่าหน้าประตูมีรอยนิ้วมือสีดำติดอยู่หลายรอย เหมือนคนเอามือเปื้อนเขม่ามาจับไว้

ผมคิดว่าใครแกล้ง เลยไปขอดูกล้องวงจรปิดจากเจ้าของหอ

แกเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะเปิดภาพให้ดู

ช่วงเวลาที่ผมได้ยินเสียงเคาะ...

ภาพในกล้องไม่มีใครเดินผ่านหน้าห้องผมเลย

แม้แต่คนเดียว

ผมถามว่า "กล้องเสียหรือเปล่า"

แกตอบสั้นๆว่า

"กล้องไม่เสีย"

วันนั้นผมตัดสินใจย้ายออกทันที ทั้งที่ยังเหลือค่าเช่าอีกเกือบครึ่งเดือน

จนถึงวันนี้ผ่านมา4ปีแล้ว ผมก็ไม่เคยกลับไปที่หอนั้นอีก

แต่มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ผมยังนึกถึงเหตุการณ์คืนนั้นอยู่เสมอ

เมื่อเดือนก่อน ผมบังเอิญเจอเพื่อนเก่าที่เคยทำงานโรงงานเดียวกัน

มันถามผมว่า

"มึงยังจำหอเก่าได้ไหม"

ผมตอบว่า "จำได้"

มันเงียบไปนิด ก่อนพูดว่า

"หอนั้นถูกรื้อไปแล้ว หลังจากเกิดไฟไหม้เมื่อสองปีก่อน"

ผมถามกลับว่า "แล้วเกี่ยวอะไร"

มันตอบว่า

"คนที่เสียชีวิตในไฟไหม้...อยู่ห้องเดียวกับที่มึงเคยเช่า"จนถึงตอนนี้

นี้ผมก็ยังไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะความเครียด การนอนน้อย หรือมีอะไรบางอย่างจริงๆ

แต่ถ้าถามว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้...

ผมคงไม่เลือกเช่าห้องนั้นอีกแน่นอน