เราทุกคนต่างเจออะไรมาด้วยกันทั้งนั้น

เราทุกคนต่างเจออะไรมาด้วยกันทั้งนั้น

หลายวันก่อน เราต้องไปติดต่อรับเอกสารที่คณะ ซึ่งต้องให้คณบดีหรือรองคณบดีเขียนรับรองให้ ซึ่งเราให้ไปตั้งแต่ปลายเดือนก่อน

วันนั้นเจ้าหน้าที่บอกว่าคณบดีไม่อยู่ และบอกให้ฉันรอ เมื่อเอกสารเรียบร้อยแล้วจะโทรมา พูดว่า

"พี่ยังไม่ได้โทรไปเลยนะคะ" ด้วยน้ำเสียงแข็ง ๆ

ฉันจึงกลับบ้านตามที่เข้าใจว่าถ้าเอกสารเสร็จแล้ว เขาจะโทรแจ้ง แต่รอแล้ววรออีกจนครบ 2 สัปดาห์เขาก็ยังไม่โทรมา

สิ่งที่ทำให้เรากังวล ไม่ใช่แค่การรอเอกสารแต่รวมถึงน้ำเสียงของเจ้าหน้าที่ในวันนั้นที่ฟังดูแข็ง ๆ จนฉันไม่กล้ากลับไปถามอีก 

ความคิดในหัวก็ตีกันยุ่งเหยิง กลัวว่าเราจะตัดสินใจเราไปในทางที่ไม่ดี ความคิดที่ตีกันในหัวพวกนี้ ทำให้เราเริ่มสร้างเรื่องราวขึ้นมาในหัวว่า ถ้ากลับไปถามอีก เขาคงรำคาญเรา เขาคงคิดว่าเราฟังไม่รู้เรื่อง หรือถ้ากลับไปถามอีก เขาอาจมองว่าเรามาเร่งงาน

สุดท้าย เราก็ตัดสินใจกลับไปที่คณะอีกรอบ เพราะไม่อยากให้ทุกฝ่ายต้องวุ่นวายถ้าเกิดเอกสารตกค้าง จนทำให้ทุกอย่างล่าช้าไปอีก 

สิ่งที่เกิดขึ้นต่างจากที่เราจินตนาการไว้ทั้งหมด เพราะเจ้าหน้าที่พูดกับเราด้วยน้ำเสียงสุภาพ ยิ้มแย้ม และเอกสารก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ตอนเดินออกมาจากห้อง เราทั้งรู้สึกโล่งใจและรู้สึกขอบคุณที่เขาพูดกับเราอย่างสุภาพ

แล้วเราก็คิดขึ้นได้ว่า บางที…วันนั้นเขาอาจจะแค่เหนื่อย ซึ่งเราก็เคยเหนื่อย แล้วเผลอไปลงอารมณ์กับคนใกล้ตัว แล้วมานั่งรู้สึกผิดภายหลัง

ความคิดนี้ไม่ได้เกิดขึ้น เพื่อแก้ตัวให้ใคร แต่เกิดขึ้น เพราะเราคิดได้ว่า เราไม่มีทางรู้เลยว่า ก่อนหน้าที่เราจะไปถามความคืบหน้าเกี่ยวกับเอกสารกับเขาในวันนั้น เขาเพิ่งพบเจอกับอะไรมาบ้าง ซึ่งแน่นอนว่าเราไม่มีทางรู้ได้เลย และนั่นเองคือประเด็นสำคัญ เพราะเขาอาจกำลังจัดการกับงานที่กองเต็มโต๊ะ อาจเพิ่งถูกตำหนิ อาจมีเรื่องให้กังวล หรืออาจเป็นเพียงวันที่พลังหรือความอดทนของเขาเหลือน้อยเต็มที 

เรื่องนี้เตือนให้เรารู้ว่า มนุษย์ทุกคนมีเรื่องราวที่คนภายนอกมองไม่เห็น และไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าคน ๆ หนึ่งเจอกับอะไรมาบ้างในแต่ละวัน

ขณะเดียวกัน คนอื่นก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เราเองเจออะไรมาบ้างในวันหนึ่ง ๆ 

เราต่างมองเห็นกันเพียงเสี้ยวเดียวของชีวิตแต่กลับใช้เสี้ยวเล็ก ๆ นั้นตัดสินทั้งตัวตนของใครคนหนึ่ง รวมถึงทำให้ตัวเองทุกด้วย

หลายครั้ง ความเข้าใจผิดไม่ได้เกิดจากการที่ใครเป็นคนไม่ดี แต่เกิดจากการที่เรามองเห็นกันเพียงด้านเดียว และไม่รู้เลยว่าเสี้ยววินาทีที่เราหันหลังให้กัน ไม่ได้เจอหน้ากัน หรือเดินสวนกันไปมา ทุกสิ่งเกิดขึ้นได้เสมอ 

เมื่อคิดได้แบบนี้ เราก็เริ่มเข้าใจว่า บางครั้งสิ่งที่เราแสดงออกต่อกันและกัน ไม่ใช่ตัวตนของใครคนใดคนหนึ่งทั้งหมด

เพราะท้ายที่สุดแล้ว…เราทุกคนต่างเจออะไรมาด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่เรื่องราวเหล่านั้น ไม่ได้ถูกป่าวประกาศในคนทั้งโลกรับรู้แค่นั้นเอง