เสี้ยวเดียวของสวิตช์ในหัวเรา

เสี้ยวเดียวของสวิตช์ในหัวเรา

ช่วงนี้.. ฉันติดซีรีส์จีนโบราณแบบงอมแงมมาก จึงอด ไม่ได้ที่จะต้องเขียน มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหรือบท ละครหรอกนะ มันเป็นแค่คำพูดคำนึงที่ชวนสกิดใจขึ้นมา ก็เท่านั้น

 

มีฉากที่นักปราชญ์ผู้เฒ่าคนนึง กล่าวออกมา

 

“จะเป็นคนหรือเป็นหมา ขึ้นกับเสี้ยวเดียวของความคิด”

 

ตอนได้ยินประโยคนี้ ในหัวของฉันก็ดิ่งลึก อดที่จะ ทบทวนไม่ได้เลยค่ะ คำนี้มันกำลังสะท้อนอะไรใน “โลก ปัจจุบัน”

 

ฉันเคยคิดว่าคนเราจะกลายเป็นคนเลว หรือกลายเป็นคน ไม่ดี มันต้องมีเรื่องราว ต้องใช้เวลาสะสม ค่อยๆ กัดกินที ละน้อยเปรียบเหมือนสนิมที่ขึ้นบนเหล็กนั้นแหละ

แต่คำพูดนี้ มันเปรียบเสมือนกับว่า คนเรานั้นความเป็น คนไม่ได้หายไปทีละน้อยหรอก แต่มันหายไปในวินาทีที่ เราเลือกทำในสิ่งที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าไม่ควรทำ มันคือ “เสี้ยว วินาทีเดียว” ที่ความคิดเราสับสวิตช์เท่านั้นเอง

 

พอนั่งนึกดู ก็จริงนะ... สมรภูมิรบที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ สงครามโลกที่ไหน แต่มันคือสงครามประสาทในหัวเรา เองนี่แหละ

 

ความจริงแล้ว สิ่งที่ทำให้เรายังคงมี "ความเป็นมนุษย์" ที่ เหนือกว่าสัตว์เดรัจฉาน คือการมีเหตุผลและมโนสำนึก คอยควบคุมใจ แต่สัตว์ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณ ความอยาก ความเอาตัวรอด

 

แต่คนเรามีสมองพอที่จะ "ฝืน" สัญชาตญาณเหล่านั้น ได้ แต่ไอ้เกราะกำบังศีลธรรมที่เราคิดว่าหนาแน่น ทรง คุณค่า และหน้าตาทางสังคมที่ดูดีในทุกวันนี้ แท้จริงแล้ว มันเปราะบางมาก ค่าน้ำหนักของมันกว้างเท่ากับเวลา สะกิดใจแค่กะพริบตาเดียว

 

มันคือศึกระหว่าง "หน้าที่ทางศีลธรรม" กับ "ความอยาก ส่วนตัว" นั้นเอง

 

วินาทีที่คุณสับสวิตช์ยอมแพ้แก่ความอยากได้ อยากเอา โดยไร้เหตุผลที่ถูกต้อง คุณได้สละคุณค่าของการเป็น มนุษย์ และลดระดับตัวเองลงไปเป็นสัตว์ที่ไร้ความยับยั้ง ชั่งใจเรียบร้อยแล้ว

และวินาทีที่เราเลือกก้าวข้ามเส้น "สิ่งที่รู้ว่าไม่ควรทำ" ไป แล้ว กำแพงในใจจะพังทลายลงทันที ครั้งต่อไปมันจะ ง่ายขึ้นเรื่อยๆ วินาทีนั้นจึงไม่ใช่แค่การเสียความเป็นคน ไปชั่วคราว แต่คือการเปิดประตูให้สัญชาตญาณนั้นเข้า มาครอบงำชีวิตได้อย่างถาวร

 

เวลาคนเราทำตัวแย่ๆ มักจะอ้างว่า "สถานการณ์บังคับ" หรือ "ใครๆ ก็ทำกัน" เพื่อให้ตัวเองสบายใจ

 

1

 

คำคมนี้จินตนาการให้เห็นภาพว่า มนุษย์เราไม่ได้ห่างไกล จากสัตว์เดรัจฉานเลย เราอยู่ห่างกันแค่ก้าวเดียว และ ก้าวที่ว่านั้นใช้เวลาตัดสินใจไม่ถึงวินาที

 

1

 

ฉันมองโลกเปลี่ยนไปหลังจากเข้าใจคำนี้ มันทำให้ฉัน ตระหนักถึงความรู้สึกกลัวตัวเอง เมื่อรู้แล้วว่าระยะห่าง ระหว่าง "ความน่านับถือ" กับ "ความเห็นแก่ตัว" มันบาง เฉียบแค่กะพริบตาเดียว

 

ฉันนั่งจมอยู่กับคำพูดนี้ รวมถึงจินตนาการ จะใช้คำว่าดำ ดิ่งก็ไม่เกินไป มันมีทั้งความรู้สึกแปลก ๆ ที่อยากจะหาคำ มาแก้ตัวชะล้าง หรือแม้กระทั้งกลัวที่จะแอบยอมรับความ จริงไปเองเงียบๆด้วยซ้ำ

 

พอจมอยู่สักพัก ฉันก็เข้าใจบางอย่างนะ

 

การที่เรารู้จักหวาดกลัวตัวเอง นั่นแหละ คือหลักฐานชั้น ดีว่า "ความเป็นคน" ในตัวเรายังทำงานอยู่เต็มร้อย เพราะ สิ่งมีชีวิตที่ไร้มโนสำนึกจะไม่เคยหวาดกลัวความเลวร้าย ของตัวเองเลย

มนุษย์เราไม่ได้เกิดมาเพื่อสมบูรณ์แบบ เราทุกคนมีความ เปราะบาง มีความอยาก มีสัญชาตญาณดิบที่พร้อมจะ ลากเราลงต่ำได้เสมอในเสี้ยววินาทีที่เผลอ

 

มันเป็นเรื่องธรรมชาติ หน้าที่ของเราจึงไม่ใช่การพยายาม เป็นคนดีเลิศเลอที่ไม่มีวันผิดพลาด แต่คือการยอมรับว่า "ร่างหมา" นั้นมีอยู่จริง แล้วหันกลับมาดูแล "สายจูง" ใน มือให้ดีที่สุด

 

1

 

เมื่อรู้แล้วว่าเส้นแบ่งมันบางเฉียบ สิ่งที่ฉันต้องทำในแต่ละ วันจึงไม่ใช่การแบกหน้ากากคนดีไปอวดใคร

 

แค่นั่งมองใจตัวเองให้ทันในแวบเดียวตรงนั้น ให้อภัยตัว เองในวันที่เผลอทำพลาด และรีบดึงสติกลับมาสับสวิตช์ ความเป็นคนของเราให้ทำงานต่อ

 

การรักษาความเป็นคนเอาไว้ ไม่ใช่การการันตีว่าเราจะไม่ เคยทำผิด แต่มันคือการไม่ยอมแพ้ที่จะดึงตัวเองกลับมา เป็นมนุษย์อีกครั้ง ในทุก ๆ เสี้ยววินาทีที่ชีวิตยังให้โอกาส

 

#แรงบันดาลใจ

 

#ข้อคิ

ด

 

#เสียงในใจ