อาถรรพ์จอมปลวก

นิทานสนุกๆ

ท่ามกลางความเงียบสงัดของ "ดอนปู่ตา" ป่าชุมชนโบราณประจำหมู่บ้านที่หนาทึบไปด้วยต้นยางนาสูงตระหง่าน แสงแดดแทบจะส่องลงมาไม่ถึงพื้นดิน บรรยากาศที่นี่เยือกเย็นและชวนให้ขนลุกอยู่เสมอ แต่สิ่งที่ชาวบ้านทุกคนต่างหวาดกลัวและยึดถือเป็นเขตต้องห้ามที่สุด คือ "จอมปลวกหลวง" ที่ตั้งอยู่ใจกลางดอนแห่งนี้
​มันไม่ใช่จอมปลวกธรรมดา แต่เป็นจอมปลวกขนาดมหึมา สูงท่วมหัวกว่าสามเมตร รูปร่างของมันบิดเบี้ยวคล้ายกับร่างของชายแก่ในท่านั่งคุกเข่า พื้นผิวของจอมปลวกเป็นสีแดงก่ำคล้ายสีดินผสมเลือด และมักจะมีไอหมอกจางๆ ลอยปกคลุมอยู่รอบๆ เสมอ ชาวบ้านเชื่อกันว่าจอมปลวกนี้คือ **"แท่นประทับของเจ้าปู่ ผู้อยู่ดูแลป่า และเป็นประตูเชื่อมระหว่างโลกคนเป็นกับโลกคนตาย
​กฎเหล็กของจอมปลวกหลวง
​ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านมักจะเตือนลูกหลานด้วยน้ำเสียงจริงจังเสมอว่า:
​ห้ามชี้มือชี้ไม้ ไปทางจอมปลวกหลวงเด็ดขาด
​ห้ามส่งเสียงดัง หรือพูดจาลบหลู่
​ห้ามหยิบจับ หรือเก็บสิ่งใดออกจากบริเวณนั้น แม้แต่ใบไม้แห้งเพียงใบเดียว
​"ใครลองดีกับจอมปลวกหลวง... ไม่เคยมีใครรอดกลับมาเป็นผู้เป็นคนสักราย"
​คืนลองดีของวัยรุ่นต่างถิ่น
​เรื่องราวความสยองขวัญเกิดขึ้นเมื่อ "ทิว" เด็กหนุ่มจากกรุงเทพฯ ที่เพิ่งย้ายมาอยู่บ้านญาติในหมู่บ้าน เขาเป็นคนหัวสมัยใหม่และไม่เคยเชื่อเรื่องสิ่งลี้ลับ ทิวคิดว่าจอมปลวกก็แค่รังแมลงขนาดใหญ่ และเรื่องเล่าของชาวบ้านเป็นเพียงกุศลบายหลอกเด็ก
​คืนวันพระใหญ่ ทิวท้าทายกลุ่มเพื่อนในหมู่บ้านว่าจะเข้าไปถ่ายคลิปพิสูจน์ความจริงที่จอมปลวกหลวงตอนเที่ยงคืน เพื่อนๆ ต่างพากันห้ามปรามด้วยความหวาดกลัว แต่ทิวกลับหัวเราะเยาะและเดินถือไฟฉายฝ่าความมืดเข้าไปในดอนปู่ตาเพียงลำพัง
​เสียงกระซิบจากความมืด
​เมื่อทิวเดินลึกเข้ามาจนถึงใจกลางป่า บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบสงัดจนผิดปกติ เสียงจิ้งหรีดเรไรที่เคยดังระงมกลับเงียบกริบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาที่ย่ำลงบนใบไม้แห้ง แสงไฟฉายสาดไปกระทบกับร่างมหึมาของจอมปลวกหลวง
​ทิวยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องแล้วพูดท้าทาย:
​"ไหนล่ะครับเจ้าปู่? ไหนล่ะอาถรรพ์? ก็แค่ก้อนดินก้อนใหญ่รังปลวกธรรมดาๆ..."
​พูดจบ ทิวสะดุดเข้ากับรากไม้จนเกือบเสียหลัก มือของเขาเผลอไปตะกุยเข้ากับด้านข้างของจอมปลวกหลวงจนดินส่วนหนึ่งหลุดติดมือมา
​ทันใดนั้น... ลมพัดแรงกระแทกเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!
กลิ่นเหม็นเน่าคล้ายซากศพโชยเตะจมูกอย่างรุนแรง ไฟฉายและโทรศัพท์ของทิวพริบพรับก่อนจะดับวูบลง ท่ามกลางความมืดมิด ทิวได้ยินเสียง "แกรก... แกรก..." ดังมาจากข้างในจอมปลวก
​มันไม่ใช่เสียงของตัวปลวกขยับ แต่มันเหมือนเสียงเล็บมนุษย์กำลังตะกุยดินจากด้านใน และตามมาด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูของเขา:
​"มึง... เอา... บ้าน... กู... คืน... มา..."
​ทิวเบิกตากว้างด้วยความกลัวสุดขีด เมื่อสายตาเริ่มชินกับความมืด เขาเห็นเงาดำทะมึนขนาดใหญ่ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากหลังจอมปลวก เงาร่างนั้นมีดวงตาสีแดงฉานราวกับถ่านติดไฟ ส่องสว่างจ้าในความมืด ทิวกรีดร้องสุดเสียงแล้ววิ่งหนีตายออกมาจากป่าอย่างไม่คิดชีวิต
​ผลลัพธ์ของการลบหลู่
​เช้าวันรุ่งขึ้น ชาวบ้านพบทิวนอนหมดสติอยู่ชายป่าดอนปู่ตา เนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจ้ำแดงคล้ายถูกแมลงนับพันรุมกัด และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ มือขวาของเขาข้างที่ไปโดนจอมปลวก กลับบวมเป่งและมีสีดำคล้ำคล้ายดินที่เน่าเปื่อย
​ทิวฟื้นขึ้นมาพร้อมกับอาการเสียสติ เขาเอาแต่ร้องไห้ ละเมอพูดคำเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาว่า "มันจะมาเอาคืน มันอยู่ในหัวของผม" และเอาแต่นั่งคุกเข่า นิ่งงันในท่าเดียวกับจอมปลวกหลวง ไม่ยอมกินข้าวกินน้ำ
​สุดท้าย ญาติๆ ต้องรีบนำเครื่องเซ่นไหว้ หัวหมู ไก่ต้ม และเหล้าขาว ไปทำพิธีขอขมาลาโทษที่หน้าจอมปลวกหลวงอย่างเร่งด่วน อาการของทิวถึงค่อยๆ ดีขึ้น แต่เขาก็กลายเป็นคนหวาดระแวง และไม่กล้าแม้แต่จะมองไปทางดอนปู่ตาอีกเลยตลอดชีวิต
​นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เรื่องราวความเฮี้ยนของ "จอมปลวกหลวงแห่งดอนปู่ตา" ก็ยิ่งเป็นที่โจษจัน และกลายเป็นเครื่องเตือนใจว่า สิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น... แ​นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เรื่องราวความเฮี้ยนของ \"จอมปลวกหลวงแห่งดอนปู่ตา\" ก็ยิ่งเป็นที่โจษจัน และกลายเป็นเครื่องเตือนใจว่า สิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น... แม้ไม่เชื่อ ก็ไม่ควรลบหลู่เด็ดขาดม้ไม่เชื่อ ก็ไม่ควรลบหลู่เด็ดขาด

จบเรื่อง