สัญญาณที่บอกว่าปัญหาเดียวในชีวิตคุณคือวิธีที่คุณคิดเกี่ยวกับมัน

01 / คุณใช้เวลากับการครุ่นคิดเกี่ยวกับชีวิตมากกว่าการใช้ชีวิตจริง ๆ คุณใช้เวลากับการวิเคราะห์ปัญหามากกว่าคิดหาวิธีแก้ไข เอาแต่ฝันกลางวันมากกว่าถามตัวเองว่าความคิดเหล่านั้นบ่งบอกว่าชีวิตของคุณขาดบางสิ่งไปใช่ไหม ไม่ก็คิดหาวิธีแก้ไขใหม่ ๆ แทนที่จะใช้วิธีที่มีอยู่ คุณมัวแต่ “คิดทบทวน” แทนที่จะ “หาประสบการณ์” แล้วก็มานึกสงสัยว่าทําไมตัวเองยังไม่รู้สึกพึงพอใจเสียที

02 / คุณไม่รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับความสุขที่เรียบง่ายเหมือนเคย คุณคิดว่าธรรมชาติน่าเบื่อและ “การเล่นสนุก” ก็เป็นเรื่องของเด็ก ๆ แสงที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง รอยยิ้มของคนแปลกหน้า วันในฤดูใบไม้ผลิ และการอ่านหนังสือเล่มโปรดบนเตียงนอนนั้นไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกยอดเยี่ยมอีกแล้ว เมื่อคุณหลงลืมความอัศจรรย์ของสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ สาเหตุไม่ได้เป็นเพราะความอัศจรรย์นั้นหายไป แต่เป็นเพราะคุณหันไปสนใจสิ่งอื่นแทน

03 / คุณได้ครอบครองสิ่งที่เคยต้องการในอดีตแต่กลับไม่รู้สึกพึงพอใจอย่างที่คิดไว้ หรือคุณปรารถนาสิ่งอื่นแทน ขอให้หวนนึกถึงความรู้สึกในอดีตตอนที่คุณอยากได้สิ่งนั้นเหนือสิ่งอื่นใดและพยายามซึมซับความรู้สึกนั้น คุณกำลังทำให้ตัวเองภูมิใจได้มากกว่าที่คิดนะ

04 / ถ้าคุณเล่าถึงชีวิตตอนนี้ให้ตัวเองตอนอายุยังน้อยฟัง เขาต้องไม่เชื่อแน่ คุณคงนึกไม่ถึงว่าชีวิตของตัวเองจะดำเนินไปได้ดีอย่างที่เป็นอยู่ และเรื่องที่เลวร้ายที่สุดกลายเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้รู้สึกในแง่ลบอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

05 / คุณมองเงินในแง่ของ “ภาระหน้าที่” ไม่ใช่ “โอกาส”กรอบคิดของคุณคือ “ฉันต้องชำระใบแจ้งหนี้” ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับการคิดว่า “ฉันมีโอกาสได้ชำระใบแจ้งหนี้ ซึ่งทำให้ฉันมีที่อยู่ เสื้อผ้า รวมถึงอาหารและฉันสามารถชาระได้ด้วยตัวเอง” ถ้าคุณไม่ให้คุณค่ากับเงินด้วยการแสดงความรู้สึกซาบซึ้งต่อสิ่งที่มันมอบให้ คุณก็จะไม่มีวันรู้สึกว่าตัวเองมีเงินมากพอ

06 / คุณคิดว่าตัวเองมีเพื่อนไม่มากพอ คุณกำลังประเมินความสัมพันธ์ในชีวิตในเชิงปริมาณ ไม่ใช่คุณภาพ โดยทึกทักเอาเองว่าปัญหาคือคุณมีเพื่อนรอบตัวไม่มากพอ ทั้งที่ความจริงปัญหาคือความไม่พอในตัวคุณต่างหาก

07 / คุณห่างเหินกับเพื่อนหรือพึ่งพาพวกเขามากเกินไป คุณอาจไม่ได้รักษาความสัมพันธ์กับเพื่อนไว้มากพอ ไม่ก็คาดหวังว่าเพื่อนควรทำให้คุณรู้สึก “ดีขึ้น” และ “มีความสุข” ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง แล้วก็หงุดหงิดเมื่อไม่เป็นไปตามนั้น คุณจึงคิดว่าทางเดียวที่จะทำเช่นนั้นได้คือ เอาตัวเองไปผูกมัดกับพวกเขาจนเกินพอดี ไม่ก็เมินเฉย พวกเขาที่ไม่ทำในสิ่งที่คุณยัดเยียดให้ทำ (คุณจึงรู้สึกว่าตัวเองมีเพื่อนไม่มากพอ!)

08 / คุณจินตนาการถึงชีวิตของตัวเองจากมุมมองของคนอื่น ก่อนตัดสินใจทําเรื่องต่าง ๆ คุณจะท่องเรื่องราวที่จำได้ในหัวทำนองว่า “เธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัย มีงานทำ แต่งงานกับผู้ชายคนนั้นหลังจากจบความสัมพันธ์กับคนรักเก่าซึ่งทำให้เจ็บปวด แล้วทุกอย่างก็ไปได้สวย” นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อความสุขของคุณมาจากการที่คุณคิดว่าคนอื่นรู้สึกกับคุณอย่างไรไม่ใช่คุณรู้สึกกับตัวเองอย่างไร

09/ เป้าหมายของคุณคือผลลัพธ์ ไม่ใช่การกระทำ

เป้าหมายของคุณคือ “ประสบความสำเร็จ” หรือ “มีเงินในบัญชีธนาคารเท่านี้เท่านั้น” ไม่ใช่ “มีความสุขกับสิ่งที่ทำในแต่ละวัน ไม่ว่ามันคืออะไรก็ตาม” หรือ “เรียนรู้ที่จะเก็บออมมากกว่าใช้เงินแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง”คุณอาจจดจ่ออยู่กับผลลัพธ์ แต่สิ่งที่จะทำให้ผลลัพธ์นั้นเป็นจริงคือการกระทำ

10/ คุณทักทักเอาเองว่าตัวเองมีเวลา เมื่อถึงเวลาทำสิ่งที่สำคัญกับคุณจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการสานสัมพันธ์กับคนในครอบครัวอีกครั้ง เขียนหนังสือ หรือหางานใหม่ คุณจะพูดว่า “ฉันเพิ่งอายุเท่านี้เอง ยังมีเวลาอีกเหลือเฟือ” ถ้าคุณทึกทักเอาเองว่าตัวเอง “มีเวลา”และจะทำบางสิ่งภายหลัง คุณอาจไม่ได้ต้องการสิ่งนั้นมากอย่างที่คิด เวลาไม่ได้มีมากมายขนาดนั้นหรอก และคุณไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า นี่ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องทำทุกอย่างให้เสร็จวันนี้ แต่หมายความว่าแทบไม่มีข้ออ้างอะไรที่คุณจะไม่เริ่มลงมือทำ

11/ความรู้สึกแย่ ๆ กลายเป็นวันแย่ ๆ

คุณคิดว่าการมีความรู้สึกเชิงลบเป็นผลจากการที่ชีวิตคุณมีบางสิ่งผิดปกติ ทั้งที่ความจริงมันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเป็นมนุษย์ ไม่ว่าจะความวิตกกังวลความเจ็บปวด หรือความซึมเศร้าก็ล้วนมีประโยชน์ พวกมันคือสัญญาณ การสื่อสาร คำแนะนำ และคำเตือนที่ช่วยให้คนเรายังมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างแท้จริงตราบใดที่คุณยังไม่เริ่มคิดแบบนี้ คุณก็จะรับรู้แค่เพียงว่า “ความรู้สึกดี ๆหมายถึงให้ไปต่อ” และ “ความรู้สึกแย่ ๆ หมายถึงให้หยุด” พลางนึกสงสัยว่าทําไมตัวเองถึงเริ่มทําอะไรไม่ได้สักที

12 / คุณคิดว่าความอึดอัดใจและความกลัวเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าคุณไม่ควรลงมือท่า ถ้าคุณรู้สึกอึดอัดใจและกลัว นั่นหมายความว่าคุณควรลงมือทำอย่างยิ่ง แต่ถ้าคุณรู้สึกโกรธหรือเฉยชา นั่นหมายความว่าคุณไม่ควรลงมือทำโดยเด็ดขาด

13 / คุณรอให้ตัวเองมีแรงจูงใจหรือแรงบันดาลใจก่อนถึงจะลงมือทำ คนขี้แพ้มักรอจนกว่าจะเกิดแรงจูงใจ คนที่ไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมักรอจนกว่าจะเกิดแรงบันดาลใจ แรงจูงใจและแรงบันดาลใจไม่ใช่พลังที่ยั่งยืนมันเกิดขึ้นเพียงแค่ครั้งคราว จริงอยู่ที่แรงจูงใจและแรงบันดาลใจส่งผลดีต่อคุณเมื่อมันเกิดขึ้น แต่คุณไม่อาจคาดหวังว่าจะสามารถกระตุ้นมันได้ทุกเมื่อที่ต้องการ คุณต้องเรียนรู้ที่จะลงมือทำโดยไม่ต้องพึ่งพามัน และรวบรวมความแข็งแกร่งของตัวเองขึ้นจากการมีเป้าหมาย ไม่ใช่ความหลงใหล

14/ คุณเป็นโรคฝันกลางวัน (Maladaptive daydreaming) โรคฝันกลางวันหมายถึงการที่คุณจินตนาการด้วยความฟุ้งฝันถึงชีวิตที่ต่างออกไป ซึ่งคุณไม่ต้องทำหน้าที่ตามปกติหรือมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน คนส่วนใหญ่มีประสบการณ์เช่นนี้ขณะฟังเพลง / เคลื่อนไหวร่างกาย (ไม่ว่าจะเดิน ขับรถเดินกลับไปกลับมา หรือโยกตัว) แทนที่จะรับมือกับปัญหาในชีวิต คุณกลับฝันกลางวันเพื่อทำให้ตัวเองมี “ความสุข” และกำจัดความอึดอัดใจ

15 / คุณเก็บความสุขเอาไว้ดื่มในวันหน้า ตัวอย่างเช่น คุณกำลังนั่งรถไฟไปทำงานพลางคิดว่าดวงอาทิตย์ขึ้นช่างสวยงามเหลือเกินและนึกอยากอ่านหนังสือเล่มโปรด แต่คุณก็เลือกที่จะเข้าไปเช็กอีเมลในกล่องจดหมายแทน คุณเริ่มรู้สึกถึงกับสิ่งที่เรียบง่ายและสวยงามแล้วจู่ ๆ คุณก็หยุดตัวเอง เพราะความรู้สึกไม่พอใจเกี่ยวกับสิ่งอื่นกระตุ้นให้ทำเช่นนั้น คุณสร้างปัญหาในด้านหนึ่งของชีวิตให้สมดุลกับอีกด้านหนึ่งที่ไปได้สวย เพราะคุณคิดว่าความสุขเป็นสิ่งที่มีจำกัด