เหนื่อยกับคน...หันมาสนความสุขตัวเองดีกว่า

        เชื่อว่าทุก ๆ คนเคยเจอปัญหาชีวิตกันทั้งนั้น มีทั้งเรื่องที่ดีและเรื่องที่ร้าย บางครั้งชีวิตเราก็ชอบถูกคนรอบข้างเอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่น เช่น "คนนั้นหน้าที่การงานดี" หรือ "คนนี้ทำงานมาแค่สี่ปีก็มีบ้านมีรถขับแล้ว" พอมีคนมาพูดแบบนี้ให้ฟัง ถ้าเราเก็บเอามาใส่ใจก็คงมีแต่เครียดและน้อยใจในโชคชะตาตัวเอง แต่ถ้าเราเลือกที่จะปล่อยผ่าน ไม่เก็บมาคิด มันก็ไม่มีผลอะไรกับชีวิตเราเลย ดังนั้นเรื่องบางเรื่อง...ไม่ควรเก็บมาใส่ใจจริง ๆ 

​        เคยได้ยินผู้ใหญ่บางคนบอกว่า "ให้มองคนที่ไปได้ไกลกว่า เพื่อจะได้มีแรงผลักดันในการสู้ชีวิต" แต่สำหรับเราแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปมองใครหรือแข่งกับใครทั้งนั้น แค่เราใช้ชีวิตในทุก ๆ วันให้มีความสุขก็พอแล้ว

         ​ย้ายมาพูดถึงเรื่องความรู้สึกในการทำงานกันบ้าง มีใครรู้สึกเหมือนกันไหม? สิ่งที่มีผลต่อการทำงานมากที่สุดคือ "สภาพแวดล้อมและเพื่อนร่วมงาน" หากเจอเพื่อนร่วมงานดี คอยช่วยเหลือกัน ไม่เห็นแก่ตัว มีพลังบวกให้กัน ก็จะทำให้เรามีความสุขและอยากมาทำงานในทุก ๆ วัน แต่ตรงกันข้าม...ถ้าต้องเจอคนเห็นแก่ตัว นึกถึงแต่ตัวเอง ไม่สนความรู้สึกของเพื่อนร่วมงาน และจ้องจะเอาแต่ผลงาน บางครั้งมันก็บั่นทอนจิตใจคนรอบข้างจนรู้สึกแย่ไปตาม ๆ กัน

       ​นิสัยของคนเราไม่เหมือนกันจริง ๆ บางคนปั้นหน้าเก่ง อยู่กับคนที่ตัวเองเกลียดได้ ยิ้มแย้มได้ทุกสถานการณ์แต่ลับหลังกลับเป็นอีกอย่าง น่าแปลกที่คนประเภทนี้มักมีแต่คนชอบ ต่างจากคนประเภทที่ตรงไปตรงมาเกินไป จนคนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวโดนตำหนิ คนตรง ๆ แบบนี้อาจจะอยู่ยากในสังคมยุคนี้ แต่เชื่อไหม

ว่า...ถ้าได้ลองเปิดใจทำความรู้จักจริง ๆ แล้ว พวกเขาคือคนที่มีความจริงใจที่สุดเลย