ประเทศที่ไม่มีคนจน

ประเทศกาตาร์ หลายคนมักจะนึกถึงภาพของความมั่งคั่ง ตึกสูงระฟ้าดีไซน์ล้ำยุคในกรุงโดฮา และรถซูเปอร์คาร์ที่วิ่งกันเต็มท้องถนน จนได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในประเทศที่ร่ำรวยที่สุดในโลก และมีคำกล่าวที่ว่า

"กาตาร์เป็นประเทศที่ไม่มีคนจน"

แต่ในความเป็นจริงแล้ว คำกล่าวนี้มีความถูกต้องเพียง"ครึ่งเดียว"เท่านั้น ขึ้นอยู่กับว่าเรากำลังพูดถึงประชากรกลุ่มไหนในประเทศ
หากจะทำความเข้าใจเรื่องนี้ให้ชัดเจน ต้องแบ่งประชากรในกาตาร์ออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ ดังนี้ครับ

 1. กลุ่มพลเมืองกาตาร์แท้ๆ (Qataris) — รวยจริงและไม่มีความยากจน
ถ้าเรานับเฉพาะคนที่มีสัญชาติกาตาร์แท้ๆ (ซึ่งมีอยู่เพียงประมาณ 10-12% ของประชากรทั้งหมดในประเทศ หรือราวๆ 3 แสนกว่าคน) คำว่า "ไม่มีคนจน" ถือเป็นเรื่องจริงตามมาตรฐานสากลครับเนื่องจากรัฐบาลมีรายได้มหาศาลจากการส่งออกก๊าซธรรมชาติเหลว (LNG) และน้ำมัน จึงนำมาจัดสรรเป็นสวัสดิการสุดอลังการให้กับพลเมืองทุกคน เช่น:
เรียนฟรีและรักษาพยาบาลฟรี:รวมถึงการส่งไปเรียนต่อต่างประเทศโดยรัฐบาลออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด
สวัสดิการที่อยู่อาศัย:รัฐบาลให้ที่ดินฟรี เงินกู้สร้างบ้านแบบปลอดดอกเบี้ย หรือแม้กระทั่งบ้านพักอาศัยฟรี
เงินทุนและอาชีพ: มีการอุดหนุนค่าน้ำ ค่าไฟ และให้เงินช่วยเหลือในโอกาสต่างๆ เช่น การแต่งงาน รวมถึงการการันตีตำแหน่งงานในภาครัฐที่มีรายได้สูง
ด้วยสวัสดิการเหล่านี้ ทำให้พลเมืองชาวกาตาร์เกือบทั้งหมดมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีมาก และไม่มีใครตกอยู่ใต้เส้นความยากจนขั้นรุนแรงเลย

2. กลุ่มแรงงานต่างชาติ (Migrant Workers) — ภาพสะท้อนอีกด้าน
ประชากรอีกเกือบ 90% ที่เหลือในกาตาร์ (ประมาณกว่า 2 ล้านคน) คือ ชาวต่างชาติที่เข้ามาทำงาน ตั้งแต่ผู้บริหารระดับสูง วิศวกร ไปจนถึงแรงงานก่อสร้างและแม่บ้าน
ในกลุ่มแรงงานไร้ฝีมือ (Unskilled Labor) ที่มาจากแถบเอเชียใต้หรือแอฟริกา คนกลุ่มนี้ไม่ได้สิทธิสวัสดิการเหมือนพลเมืองกาตาร์ พวกเขาได้รับค่าแรงขั้นต่ำที่จำกัด และต้องส่งเงินกลับไปเลี้ยงดูครอบครัวที่บ้านเกิด ในมุมมองทางเศรษฐกิจและการใช้ชีวิต แรงงานกลุ่มนี้จึงเป็นกลุ่มที่ต้องดิ้นรนและเผชิญกับความยากลำบาก ซึ่งเป็นภาพที่ต่างจากความหรูหราของพลเมืองอย่างสิ้นเชิง