ฤดูร้อนสุดท้าย-Last Summer 01

-01-

กำแพงล่องหน

          ภาพตรงหน้าของฉันช่างดูสับสนและยากจะทำความเข้าใจ แม่พยายามกอดพ่อเอาไว้ แต่พ่อกลับเบี่ยงตัวออกด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เสียงของแม่ที่ฟังแล้วเหมือนจะพยายามรั้งพ่อไว้ให้อยู่ด้วยกันได้นานที่สุด แต่น่าแปลกพ่อกลับเงียบสนิทพลางเดินออกไปอย่างไม่ลังเล ไม่แม้แต่หันหลังกลับมามองกัน ความเงียบปกคลุมบ้านที่เคยมีเสียงหัวเราะชั่วขณะหนึ่งก่อนจะถูกแทรกขึ้นด้วยเสียงร้องไห้ของผู้หญิงที่มีอารมณ์ขันที่สุดคนหนึ่งที่ฉันรู้จักในชีวิตนี้

          น้ำสีใสเปรอะเปื้อนใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของแม่เหมือนตอนที่ฉันหกล้มจนฟันหน้าหัก แหกปากร้องจ้าอย่างไม่อายใคร สองขาของแม่เดินไปข้างหน้าพยายามหาที่พึ่งจากเหล่าญาติมิตรบ้านข้างเรือนเคียง แต่ทุกคนกลับพูดว่าพ่อไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก ตอนนั้นฉันเห็น และได้ยินทุกอย่างแจ่มชัด แต่กลับไม่เข้าใจแม้แต่สิ่งเดียวอย่างถ่องแท้ ฉันในวัยสี่ขวบทำสิ่งน่าละอายใจด้วยการยืนกอดตุ๊กตาเน่าตัวโปรดแน่น และยืนฟังเสียงแม่ร้องไห้ในห้องนอนสี่เหลี่ยมคนเดียว

          ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ของฉันกลับเป็นป้าสา มีเพียงสิ่งเดียวที่ต่างออกไป แม่ของฉันเชื่อในทุกคำพูดของป้าสาอย่างไม่มีข้อแม้ใด ๆ ป้าสาเป็นเพื่อนข้างบ้านของพวกเราที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันตั้งแต่สมัยเด็ก จนเรียนมหาวิทยาลัยก็ไปเรียนที่เดียวกัน เรียกง่าย ๆ คือครอบครัวของพวกเรารู้จักกันมานานมากจนแทบจะลืมไปแล้วว่าเป็นแค่เพื่อนบ้านไม่ใช่ญาติทางสายเลือด บางครั้งฉันก็คิดว่าตั้งแต่ย่าเสียไป ความผูกพันธ์ของญาติทางสายเลือดก็เริ่มเลือนหายไปเรื่อย ๆ จนเหลือไว้เพียงความทรงจำราวกับว่าย่าคือสายใยยึดเหนี่ยวเหล่าเครือญาติเอาไว้ พอย่าจากไปทุกคนก็สลายตัวหายไปราวกับเถ้าถ่านที่ลอยหายไปกับสายลม สายเลือดคงไม่ใช่ตัวตัดสินความผูกพันทางจิตวิญญาณ ไม่อย่างงั้นคงไม่เหลือแค่พวกเรา ซึ่งป้าสาก็กำลังรับชะตากรรมเดียวกันกับพวกเราแถมบ้านของป้าสาที่นี่ก็โดนพี่ชายต่างแม่ขายไปแล้ว

          ทุกต้นเดือนเมษายนของทุกปี ป้าสาและสามีชาวแคนาดาจะกลับมาเยี่ยมครอบครัวของพวกเราที่นี่เสมอ แต่การกลับมาครั้งนี้กลับแปลกตาไป เพราะผู้ชายที่นั่งข้างป้าสากลับเป็นเด็กหนุ่มหน้าขรึมที่กำลังทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างสีใสที่แม่กำชับให้ฉันเช็ดทำความสะอาดเมื่อวานนี้อย่างเหม่อลอย โครงหน้าของเขาถอดแบบมาจากลุงมาร์คัสทุกอย่างเว้นแต่ผมสีดำของเขา

          หลังจากฉันพาเขาไปเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าของเขาภายในห้องรับแขกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องของฉัน พวกเราทั้งคู่เดินออกมาจากความเศร้าโศกที่กำลังปกคลุมบ้านตามคำบอกกล่าวของแม่ และจากสถานการณ์แล้ว ฉันเห็นด้วยกับการออกมาเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์ตามคำบอกกล่าวของแม่ แต่หนีเสือก็ปะจระเข้ แม้จะหลุดพ้นจากความโศกเศร้าก็ต้องมาเผชิญหน้ากับบรรยากาศอึมครึมขัดกับท้องฟ้ากระจ่าง การหนีปัญหาหรือบททดสอบบางอย่างที่จักรวาลมอบให้ก็เหมือนกับการเล่นเกมด่านเดิมวนไปซ้ำ แล้วซ้ำเล่า จนกว่าเราจะกล้าเผชิญหน้ากับมันตรง ๆ จนพังกันไปข้างหนึ่ง

          ความเงียบก่อตัวขึ้นเป็นกำแพงล่องหนแบ่งกั้นพวกเราออกจากกันอย่างสิ้นเชิงต่างกับช่อดอกหางนกยูงสีแสด และดอกเฟื่องฟ้าสีบานเย็นที่ร่วมมือกันชูช่ออวดโฉมท้าทายแสงอาทิตย์ใกล้เที่ยง ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อความร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผากลีบบางให้ไหม้เกรียมเหมือนกลีบก่อนหน้าที่ร่วงโรยลงสู่พื้นดินจนกลายเป็นปุ๋ยชั้นเลิศให้กับตัวมันเอง

          เสียงนกเขาร้องดังอยู่ไกล ๆ คลอไปกับเสียงใบไม้เสียดสีกันตามแรงลมพัดเอื่อย พวกเราทั้งสองคนยังคงเดินไปข้างหน้าท่ามกลางเสียงธรรมชาติที่ดำเนินอยู่โดยไร้บทสนทนา จนกระทั่งถึงลำคลองสายเล็กหลังสวนใบเตย และแปรงดอกบานชื่นที่ย่าส่งช่วงต่อให้แม่กับฉันช่วยกันดูแลต่อ ฉันเป็นพวกคลั่งใคล้ดอกไม้จนเข้าเส้น เว้นแต่ดอกกุหลาบ เพราะฉันเกลียดมันเข้าเส้นเหมือนกัน กลิ่นของมันไม่ได้ทำให้ฉันชอบใจมากนัก

          เงาสีดำของใบต้นกระท้อนกำลังเต้นรำส่ายตัวไปมาตามแรงลมบนผืนทรายสีน้ำตาลอ่อนที่เริ่มอุ่นตามแสงอาทิตย์ใกล้เที่ยงที่กำลังแผดเผาไอน้ำยามเช้าตรู่จนระเหยหายไป ฉันกำลังอธิษฐานในใจเบา ๆ กับแสงอาทิตย์ว่าให้ช่วยแผดเผากำแพงแห่งความเงียบนี้ไปด้วย ฉันสามารถชนะการอยู่ในความเงียบเสมอ ฉันสามารถอยู่เงียบ ๆ โดยไม่ต้องพูดได้เป็นวัน หรือมากกว่านั้น ฉันมั่นใจ แต่วันนี้ฉันกำลังพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรก

          “เราชื่อเฟื่องฟ้านะ หรือจะเรียกว่าเฟื่องเฉย ๆ ก็ได้” สีหน้าของเขาดูงง ๆ กับการเริ่มบทสนทนาของฉัน

          “เราชื่อลูคัสนะ อายุสิบเก้าปี” ภาษาไทยแปร่ง ๆ หลุดออกมาจากปากบางสีชมพูของเขา

          “โตกว่าเราหนึ่งปีเหรอเนี่ย งั้นเราเรียกพี่นะ” เขาพยักหน้ารับเบา ๆ

          “ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

          “ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน”

          ถึงแม้จะเป็นบทสนทนาที่กระอักกระอวน แต่กำแพงล่องหนระหว่างเราทลายลงเหลือไว้เพียงผืนทรายสีน้ำตาลอ่อนที่ยังคงเชื่อมพวกเขาเข้าไว้ด้วยกันในช่วงเวลาสามเดือน