รู้จัก "ไสยศาสตร์เขมร" มนต์ดำที่ใช้ทำร้ายผู้อื่น

              รู้จัก "ไสยศาสตร์เขมร" มนต์ดำที่ใช้ทำร้ายผู้อื่น ไสยศาสตร์เขมรขึ้นชื่อในเรื่องความขลังว่ามีอำนาจดลบันดาลทำให้เกิดสิ่งต่างๆ ตามที่ต้องการ สำหรับความเชื่อนี้ก็ไม่ปรากฏข้อมูลหลักฐานว่าเกิดขึ้นเมื่อใด แต่ก็มีการกล่าวถึงอยู่ เช่น จารึกสดกกกธม K. 235 กล่าวถึง พราหมณ์หิรัณยทามะ ได้ประกอบพิธีเทวราชเป็นครั้งแรก ในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 (พ.ศ. 1345-1393) และยังเป็นผู้ประกอบพิธีในการประกาศอิสรภาพเขมรไม่ให้ตกอยู่ในอำนาจของชวา

               ในสมัยต่อมา เขมรได้เริ่มมีการใช้ไสยศาสตร์อย่างชัดเจนมากขึ้น ดังปรากฏอยู่ในวรรณคดีต่างๆ เช่น มรณมาตา, สังข์ศิลปชัย, สัพพสิทธิ, กากี ฯลฯ ที่มีการกล่าวถึงคาถา อาคม และเวทมนตร์ต่างๆ ทั้งมีการสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น โดยการเรียนไสยศาสตร์เขมรมีข้อกำหนดไว้ว่า ต้องเรียนวันอังคารหรือวันเสาร์เท่านั้นจะทำให้จำมนต์คาถาได้แม่นยำตลอดไป และยังมีข้อห้ามสำหรับผู้เรียนด้วยว่า “วันขึ้นและแรม 7 ค่ำ ห้ามกินมะพร้าว วันขึ้นและแรม 12 ค่ำ ห้ามกินเผือก วันขึ้นและแรม 3 ค่ำ ห้ามกินผักที่เป็นใบไม้ในป่า วันขึ้นและแรม 9 ค่ำ ห้ามกินน้ำเต้า มิฉะนั้นคาถาจะเสื่อม”

               สำหรับไสยศาสตร์เขมรจะแบ่งออกเป็น 2 สายด้วยกัน คือ “ไสยขาว” เพื่อการรักษา, ไสยศาสตร์เพื่อการป้องกัน พวกคาถาอาคมคงกระพันที่ใช้ตะกรุด ผ้ายันต์หรือสักยันต์ เป็นต้น และ “ไสยดำหรือมนต์ดำ” คือไสยศาสตร์เพื่อการทำลายล้าง และทำแต่เรื่องชั่วร้าย โดยผู้มีอาคมส่วนใหญ่จะใช้มันเล่นงานผู้อื่นด้วยการปล่อยของต่างๆ เช่น วัวธนู, เสกกรรไกรเงินกรรไกรทองเข้าท้อง, เสกหนังวัวควายเข้าท้อง ฯลฯ แม้จะขึ้นชื่อเรื่องความขลัง แต่ถ้าใช้ทำร้ายผู้อื่นบ่อยๆ บางทีมันก็อาจย้อนกลับใส่ตัวเองได้เช่นกัน

               ไสยศาสตร์เขมรเป็นความรู้ที่อันตรายพอสมควร ผู้ที่เรียนจะมีชีวิตที่ไม่เจริญรุ่งเรือง ทำให้ตัวเองและครอบครัวได้รับความเดือดร้อนต่างๆ ในปัจจุบันไสยศาสตร์เหล่านี้เริ่มค่อยๆ สูญหายไป เพราะมีผู้สืบทอดน้อยลง และอย่างที่กล่าวไปแล้วว่า ใครที่ร่ำเรียนไสยศาสตร์เขมรมักจะมีชีวิตที่ไม่ราบรื่นและสงบสุข ตราบใดที่ยักฝักใฝ่ในมนต์ดำจนโงหัวไม่ขึ้น