ลัทธิสายแดก! ความสุขเล็ก ๆ ของ "คนชอบกินบุฟเฟต์" (เมื่อชัยชนะไม่ได้วัดกันที่ความอิ่ม แต่วัดกันที่ความสะใจ)

เคยตั้งคำถามกับตัวเองไหมครับ? ทำไมมนุษย์เราถึงยอมจ่ายเงินก้อนโตหลักหลายร้อยหรือเฉียดพัน เพื่อพาตัวเองเดินเข้าไปนั่งในร้านอาหาร แล้วต้องทำหน้าที่บริการตัวเอง เดินไปตักอาหารเอง ยืนต่อแถวหน้าเตาปิ้งย่าง แย่งชิงกุ้งแม่น้ำกับโต๊ะข้าง ๆ แถมกินเสร็จพุงกางแทบเดินไม่ไหว ทรมานจุกเสียดแน่นหน้าอกไปหมด

ถ้ามองในแง่เหตุผล มันดูเป็นกิจกรรมที่หาความสบายไม่ได้เลยใช่ไหมครับ? แต่ทำไมมหาชนคนไทยถึงยังรักและเทิดทูน "การกินบุฟเฟต์" เป็นชีวิตจิตใจ วันนี้เรามาถอดรหัสพฤติกรรมสายกินกันครับว่า แท้จริงแล้ว "ความสุขเล็ก ๆ" (ที่ดูยิ่งใหญ่) ของคนรักบุฟเฟต์ มันซ่อนอยู่ตรงไหนบ้าง และทำไมมันถึงเยียวยาจิตใจเราได้ดีเหลือเกิน!

1. ความสุขจากการเป็น "ราชา" (แดนสวรรค์แห่งการปฏิเสธคำว่า "คำนวณเงิน")

เวลาเราเข้าร้านอาหารสั่งตามเมนูทั่วไป ในหัวสมองเราจะเปิดโหมด "นักคณิตศาสตร์" ทันทีครับ ตักกุ้งกินไปตัวหนึ่งแอบคิดในใจ “ตัวนี้ตก 50 บาทนะ” สั่งอันนี้เพิ่มเงินจะพอกับค่ารถไหมนะ? มันมีความเกร็งและความกังวลแฝงอยู่ตลอดเวลา

แต่ทันทีที่คุณก้าวเท้าเข้าสู่ร้านบุฟเฟต์และจ่ายเงินเน็ตหน้าร้านเสร็จสิ้น... โหมดนักคำนวณจะถูกปิดตายทันทีครับ! วินาทีนั้นคุณคือราชาผู้ครองอาณาจักรอาหารตรงหน้า คุณสามารถสั่งเนื้อสไลด์ 10 ถาดพร้อมกันได้โดยไม่มีใครมองด้วยสายตาตำหนิ คุณสามารถตักแซลมอนซาซิมิมากินเน้น ๆ โดยไม่ต้องเกรงใจกระเป๋าตังค์ ความสุขลึก ๆ มันอยู่ตรง "ความอิสระเสรีในการกินโดยไม่มีตัวเลขราคามาหลอกหลอน" นี่แหละครับ

2. ศิลปะการจัดวางและจิตวิญญาณนักล่า

ความสนุกอีกอย่างของคนชอบกินบุฟเฟต์คือการได้สวมบทบาทเป็น "เชฟ" และ "นักล่าลายแทง" ในเวลาเดียวกัน แผนผังในร้านบุฟเฟต์จะถูกเราวิเคราะห์อย่างรวดเร็วตั้งแต่นาทีแรก โซนของทอดอยู่ไหน โซนอาหารทะเลอยู่ไหน

ความสุขเล็ก ๆ เกิดขึ้นตอนที่เราเดินไปตักอาหารปิ้งย่าง คัดเอาเนื้อชิ้นที่ลายไขมันแทรกสวยที่สุด เอามาจัดวางลงบนเตา คอยสังเกตเปลวไฟ สะบัดตะหลิว พลิกเนื้อให้สุกระดับพอดีเด๊ะ บีบมะนาวปรุงน้ำจิ้มสูตรเฉพาะตัว พอมันออกมาเพอร์เฟกต์แล้วคีบเข้าปาก... โคตรภูมิใจ! มันคือความรู้สึกของผู้ชนะที่ได้ควบคุมความอร่อยด้วยมือตัวเอง

3. "ความสะใจ" ที่ได้กินของโปรดแบบไม่อั้น

มนุษย์ทุกคนมีความชอบฝังใจบางอย่างครับ บางคนชอบกินเห็ดเข็มทอง บางคนบ้าคลั่งกุ้งแกะเปลือก บางคนเสพติดชีสยืด ๆ ถ้าไปกินร้านปกติสั่งท็อปปิ้งเพิ่มทีละ 20-30 บาทคงกระเป๋าฉีก แต่ที่บุฟเฟต์ คุณสามารถเอาเนื้อจุ่มชีสเยิ้ม ๆ ตักเข้าปากซ้ำ ๆ จนกว่าสมองจะสั่งการว่าพอ ความสะใจที่ได้ปลดปล่อยกิเลสความอยากกินของโปรดให้ถึงขีดสุด มันคือความฟินที่หาอะไรมาทดแทนยากมาก

4. เมนูล้างปาก... พื้นที่กว้างใหญ่ของกระเพาะที่ 2

"มนุษย์เรามี 2 กระเพาะเสมอ กระเพาะแรกสำหรับของคาว และกระเพาะที่สองสำหรับของหวาน"

ประโยคนี้คือนิพจน์ที่จริงแท้แน่นอนของชาวบุฟเฟต์ครับ ต่อให้คุณกินเนื้อย่างจนจุกถึงคอหอย ร้องครวญครางว่า “ไม่ไหวแล้ว อิ่มจะตายแล้ว” แต่ทันทีที่พนักงานเดินมาบอกว่า “เหลือเวลาอีก 15 นาทีนะคะ” ขาของคุณจะสับเกียร์เดินพุ่งตรงไปที่ตู้อบแพนเค้กหรือถังไอศกรีมทันที แล้วคุณก็จะสามารถตักไอติม 3 ลูกราดซอสช็อกโกแลตสาดเยลลี่กินหมดเกลี้ยงได้อย่างอัศจรรย์ใจ ความสุขตอนปิดท้ายมื้ออาหารด้วยของหวานนัว ๆ มันเหมือนเป็นการกดปุ่มเคลียร์ความเครียดของสัปดาห์นั้นทิ้งไปเลยครับ

สุดท้ายแล้ว การกินบุฟเฟต์สำหรับพวกเรา มันไม่ใช่แค่การเอาอาหารยัดใส่ท้องให้คุ้มเงินทุนของร้านหรอกครับ แต่มันคือการซื้อ "ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ไม่มีขีดจำกัด" ร่วมกับเพื่อนฝูงหรือครอบครัว ได้นั่งปิ้ง นั่งเมาท์มอย นั่งหัวเราะเยาะความอิ่มของกันและกัน วันไหนทำงานเหนื่อย ๆ ล้า ๆ ลองนัดแก๊งเพื่อนไปถล่มร้านบุฟเฟต์สักมื้อ ให้รางวัลชีวิตตัวเองกันบ้างนะครับ!

แล้วเพื่อน ๆ ชาว Postjung ล่ะครับ จัดเป็น "สายบุฟเฟต์ประเภทไหน" กันบ้าง? สายเนื้อสไลด์ล้นโต๊ะ, สายซีฟู้ดถล่มเตา หรือสายตักของกินเล่นจนอิ่มก่อนเนื้อมา? แล้วมีทริคกินบุฟเฟต์ยังไงให้คุ้มที่สุดในสามโลกบ้าง? มาคอมเมนต์แชร์วิชาเซียนกันหน่อยครับ!