“รับผู้โดยสารคนสุดท้าย”

ฝนตกหนักจนถนนแทบมองไม่เห็นเส้นทาง

“เบิร์ด” ไรเดอร์วัย 29 ปี กำลังจะกดปิดแอปกลับบ้าน หลังวิ่งงานมาตั้งแต่เช้า เหลือบดูเวลาในมือถือ

00:41 น.

อีกไม่กี่นาทีก็จะตีหนึ่ง

เขาจอดรถหลบฝนอยู่ใต้สะพานลอยแถวถนนเลียบคลองเก่า ย่านชานเมืองที่คนแถวนั้นเรียกว่า “โค้งศาลาร้าง” เพราะเคยมีคนตายอุบัติเหตุบ่อย

ตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนงานก็ดังขึ้น

“รับผู้โดยสาร”

จุดรับอยู่ห่างไปแค่ 300 เมตร

เบิร์ดลังเล เพราะเรตราคาสูงผิดปกติ ทั้งที่ระยะทางแค่ไม่กี่กิโล

แต่สุดท้ายก็รับงาน เพราะอยากได้เที่ยวสุดท้ายก่อนกลับ

เขาขี่รถฝ่าสายฝนไปตามทางเปลี่ยว ไฟถนนบางดวงก็ดับๆ ติดๆ จนมาถึงบ้านไม้เก่าโทรมๆ หลังหนึ่ง

หน้าบ้านมืดสนิท

แต่มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนกางร่มรออยู่

เธอใส่ชุดคลุมท้องสีขาว หน้าซีดมาก ผมยาวเปียกแนบแก้ม มือหนึ่งลูบท้องตัวเองเบาๆ เหมือนคนท้องอ่อน

เบิร์ดลดกระจกหมวกขึ้น

“เรียกรถใช่ไหมครับ”

ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าช้าๆ

ก่อนพูดเสียงเบา

“ไปหาแฟนหน่อยค่ะ…”

น้ำเสียงเธอสั่นเหมือนคนร้องไห้มานาน

ระหว่างทาง เธอนั่งเงียบอยู่ด้านหลัง มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ปนกับเสียงฝน

เบิร์ดพยายามชวนคุยแก้ง่วง

“ดึกมากแล้วนะครับ ให้ผมรอรับกลับไหม”

เธอเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ…”

“คืนนี้คงจบแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้เบิร์ดรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร

พอถึงปลายทาง เป็นอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ข้างร้านเหล้า ผู้หญิงคนนั้นรีบลงจากรถ เดินเข้าไปด้านในทันที

แต่ก่อนเข้าตึก เธอหันกลับมามองเบิร์ด

ดวงตาแดงช้ำเหมือนคนอดนอนหลายวัน

“ถ้าพี่มีเมีย…”

“อย่านอกใจนะคะ”

แล้วเธอก็ยิ้ม

เป็นรอยยิ้มเศร้าจนน่าขนลุก

จากนั้นเดินหายเข้าไปในความมืด

เบิร์ดก้มดูแอป

แต่แปลกมาก…

ระบบขึ้นว่า “จบทริปแล้ว” ทั้งที่ลูกค้ายังไม่ได้กดจ่ายเงิน

และที่แปลกกว่านั้น

ไม่มีชื่อผู้โดยสาร

ช่องชื่อว่างเปล่า

คืนนั้นพอถึงบ้าน เบิร์ดก็ล้มตัวนอนทันที

แต่ตีสาม โทรศัพท์กลับดังขึ้น

เป็นเบอร์แปลก

พอรับสาย ก็ได้ยินเพียงเสียงผู้หญิงร้องไห้

“เขาไม่รักลูกเรา…”

ตู๊ด…

สายตัดทันที

เบิร์ดเริ่มใจไม่ดี แต่คิดว่าอาจเป็นพวกโทรผิด

วันต่อมา เขาเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ไรเดอร์ด้วยกันฟังตอนนั่งพักร้านกาแฟ

แต่พอเล่าจบ ทุกคนกลับเงียบ

รุ่นพี่ไรเดอร์คนหนึ่งหน้าซีด ก่อนถามเบาๆ

“มึงไปรับตรงโค้งศาลาร้างใช่ไหม…”

เบิร์ดพยักหน้า

ชายคนนั้นถอนหายใจ

“มึงเจอ ‘แม่ลูกอ่อน’ แล้ว”

จากนั้นเขาก็เล่าให้ฟังว่า…

เมื่อประมาณปีก่อน มีผู้หญิงท้องคนหนึ่งชื่อ “ฝ้าย” จับได้ว่าสามีแอบมีคนอื่น คืนหนึ่งเธอนั่งรถออกจากบ้านไปร้องไห้ที่อพาร์ตเมนต์ของผัว

ไม่มีใครรู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น

แต่เช้าวันต่อมา คนดูแลหอเจอเธอผูกคอตายในห้องเช่า

ทั้งที่กำลังท้องได้สามเดือน

ศพเธอแกว่งอยู่กลางห้อง…

ลิ้นจุกปาก ตาเหลือก

และที่สยองที่สุดคือ

มีเสียงเหมือนเด็กทารกร้องดังออกมาจากท้องเธอ

หลังจากนั้น ไรเดอร์หลายคนเริ่มเจอผู้หญิงท้องเรียกรถแถวโค้งนั้นเฉพาะหลังเที่ยงคืน

บางคนบอกว่าไปส่งถึงที่หมายแล้วหายตัวไป

บางคนได้ยินเสียงร้องไห้ซ้อนอยู่ในหมวกกันน็อก

และมีอยู่คนหนึ่ง…

ขับรถชนเสาไฟตาย หลังหันไปเห็นผู้โดยสารด้านหลัง “คอห้อยอยู่”

คืนนั้นเบิร์ดขี่รถกลับบ้านด้วยความหวาดระแวง

ยิ่งผ่านถนนเปลี่ยว เขายิ่งรู้สึกเหมือนมีใครนั่งซ้อนท้ายอยู่

แม้จะไม่มีน้ำหนักเลยก็ตาม

แล้วทันใดนั้น

มือถือที่เสียบไว้หน้ารถก็ดังขึ้นเอง

แอปไรเดอร์เปิดค้างอยู่

มีงานใหม่เด้งเข้ามา

“ผู้โดยสารรออยู่”

จุดรับ…

คือโค้งศาลาร้าง

ทั้งที่เบิร์ดกดปิดรับงานไปแล้ว

มือเขาเริ่มสั่น

ก่อนเสียงผู้หญิงแหบๆ จะดังขึ้นข้างหู ทั้งที่ไม่มีใครอยู่

“ช่วยไปหาผัวเราหน่อย…”

ลมหายใจเย็นเฉียบเป่ารดต้นคอ

เบิร์ดค่อยๆ มองกระจกข้างรถ

แล้วเขาก็เห็น…

ผู้หญิงชุดขาวนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง

ท้องของเธอป่องผิดรูป

เชือกสีแดงรัดแน่นอยู่รอบคอ

ส่วนใบหน้า…

กำลังยิ้มให้เขาในกระจก

พร้อมเสียงเด็กทารกร้องไห้เบาๆ ดังออกมาจากท้องเธอ…