โอทีจนเจอ? เพื่อนร่วมงานที่ตายแล้ว"!!!

ฝนตกตั้งแต่หัวค่ำ

ตึกสำนักงานเก่า 12 ชั้นของบริษัทรับทำบัญชีในย่านรัชดา ดูเงียบผิดปกติ หลังสองทุ่มพนักงานกลับกันหมด เหลือแค่ “นัท” กับ “เมย์” ที่ต้องปิดงบส่งลูกค้าด่วนภายในเช้า

แต่จริงๆ แล้ว…ควรเหลือแค่นัทคนเดียว

เพราะเมย์ตายไปเมื่อสามวันก่อน

เธอหัวใจวายคาโต๊ะทำงาน ตอนกำลังปั่นงานโอทีต่อเนื่องเกือบอาทิตย์ ไม่มีใครรู้จนแม่บ้านมาเจอตอนตีสอง ร่างเธอฟุบหน้ากับคีย์บอร์ด จอมอนิเตอร์ยังเปิดไฟจากไฟล์ Excel สีเขียวซีดๆ

หลังงานศพ บริษัทก็ยังเปิดทำงานตามปกติ ไม่มีแม้แต่การหยุดไว้อาลัย

“งานลูกค้าสำคัญกว่า”

หัวหน้าพูดแบบนั้น

คืนนั้นนัทนั่งอยู่แผนกบัญชีชั้น 11 แอร์เย็นจนปวดกระดูก เสียงฝนกระแทกกระจกดังเป็นระยะ เขาพยายามไม่คิดเรื่องเมย์ เพราะโต๊ะเธอยังอยู่ตรงข้ามเขา ทุกอย่างเหมือนเดิม แม้แต่แก้วกาแฟที่ยังมีคราบลิปสติกติดอยู่

22:47 น.

จู่ๆ โปรแกรม Excel ของนัทก็ดับเอง

หน้าจอกระพริบ

แล้วไฟทั้งชั้นก็ดับพรึ่บ

เหลือเพียงไฟสำรองสีแดงสลัวตรงทางเดิน

นัทสบถเบาๆ ก่อนจะหยิบมือถือเปิดไฟฉาย แต่ทันทีที่แสงส่องไปยังโต๊ะเมย์ เขาก็ froze

เก้าอี้ทำงานของเมย์…

กำลังหมุนช้าๆ

เอี๊ยด…

เอี๊ยด…

เหมือนมีคนนั่งอยู่

“ลมมั้ง…”

นัทพึมพำปลอบตัวเอง ทั้งที่แอร์ดับไปแล้ว

แล้วมือถือเขาก็สั่น

มีข้อความจาก LINE เด้งขึ้นมา

“ส่งไฟล์งบมาด้วย นัทยังไม่กลับใช่ไหม”

คนส่งคือ “เมย์”

นัทหน้าชา มือเย็นเฉียบ

เขารีบกดเข้าไปดูโปรไฟล์ รูปเมย์ยังเป็นรูปเดิม รูปที่ถ่ายในออฟฟิศตอนกินหมูกระทะปีใหม่

ใต้ชื่อขึ้นสถานะ…

“ออนไลน์”

ทันใดนั้น เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดก็ดังขึ้น

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก

ดังมาจากโต๊ะเมย์

ทั้งที่ไม่มีใครอยู่

นัทค่อยๆ หันไฟฉายไป

จอมอนิเตอร์ของเมย์ติดเอง

ไฟสีฟ้าสว่างขึ้นกลางความมืด

บนหน้าจอมีไฟล์ Excel เปิดอยู่ และมีเคอร์เซอร์กำลังพิมพ์ข้อความเองทีละตัว

“งานยังไม่เสร็จ”

แกร๊ก…

“ช่วยเราที”

แกร๊ก…

“หัวหน้าไม่ให้กลับ”

นัทรู้สึกเหมือนเลือดทั้งตัวแข็ง

เขารีบคว้ากระเป๋าวิ่งไปที่ลิฟต์ แต่ปุ่มลิฟต์กดไม่ติด ทุกชั้นมืดสนิท มีเพียงเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นจากปลายโถง

ลิฟต์เปิดเอง

ภายในไม่มีใคร

แต่มีกลิ่นแรงๆ ของกาแฟไหม้ กับน้ำหอมกลิ่นเดียวกับเมย์

นัทรีบวิ่งเข้าบันไดหนีไฟแทน

แต่พอลงมาถึงชั้น 10…

เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนหันหลังอยู่ตรงพักบันได

ชุดพนักงานสีครีมเปียกชื้น

ผมยาวแนบติดต้นคอ

เธอกำลังก้มหน้าพิมพ์มือถือ

ติ๊ง…

เสียง LINE ดังขึ้นจากกระเป๋านัทอีกครั้ง

“ช่วยอยู่เป็นเพื่อนหน่อย เรากลัว”

นัทค่อยๆ เงยหน้ามองผู้หญิงคนนั้น

แล้วเธอก็หยุดพิมพ์

คอเริ่มบิด…

ดังกร๊อก…

บิดช้าๆ เกินกว่าคนปกติจะทำได้

จนเห็นใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงช้ำเหมือนคนนอนไม่หลับหลายคืน

มันคือเมย์

แต่ปากเธอยิ้มกว้างผิดมนุษย์

“นัท…”

เสียงเธอแหบเหมือนคนสำลักน้ำ

“ช่วยเราปิดงบก่อน…”

ไฟฉายมือถือดับทันที

ความมืดกลืนทุกอย่าง

แล้วเสียงวิ่งตึก ตัก ตึก ตัก ก็ดังพุ่งลงบันไดมาหานัท

เช้าวันต่อมา รปภ.เจอนัทนั่งตัวสั่นอยู่หน้าตึก เสื้อเปียกฝนทั้งที่ฝนหยุดไปตั้งแต่ตีหนึ่ง เขาเอาแต่พูดว่า

“เมย์ยังทำโอทีอยู่… เมย์ยังไม่ได้กลับ…”

หลังจากนั้นนัทลาออกทันที

แต่เรื่องยังไม่จบ

เพราะทุกคืนหลังเที่ยงคืน พนักงานที่อยู่โอทีชั้น 11 มักจะได้ยินเสียงคีย์บอร์ดดังจากโต๊ะเมย์

ทั้งที่บริษัทเก็บของเธอออกไปหมดแล้ว

และบางคืน…

จะมี LINE จากบัญชีของเมย์ส่งเข้าแชตกลุ่มแผนก

“ใครอยู่เป็นเพื่อนเราหน่อย…”

หลายเดือนต่อมา นัทตัดสินใจโทรเข้าไปเล่าเรื่องนี้ในรายการ The Ghost Radio กับพี่ แจ็ค วัชรพล ฝึกใจดี

คืนที่เรื่องถูกเล่าออกอากาศสด

มีคนฟังหลายคนพิมพ์เข้ามาตรงกันว่า…

ระหว่างที่นัทกำลังเล่า

พวกเขาได้ยินเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดแทรกอยู่เบาๆ ตลอดสาย

ทั้งที่ในห้องจัดรายการ…

ไม่มีคอมพิวเตอร์เปิดอยู่เลย।