3 ชะนีไทยใกล้สูญพันธุ์

3 ชะนีไทยใกล้สูญพันธุ์ ในประเทศไทยมีชะนีอาศัยอยู่ตามธรรมชาติทั้งหมด 4 ชนิด และน่าเป็นห่วงมากที่องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) ได้จัดสถานะให้ชะนีไทยทุกชนิดอยู่ในระดับ ใกล้สูญพันธุ์" (Endangered: EN) เนื่องจากปัญหาการบุกรุกพื้นที่ป่า และการลักลอบล่าเพื่อนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงหรือเหยื่อในธุรกิจท่องเที่ยว
นี่คือ 3 ชนิดของชะนีไทยโบราณที่เผชิญวิกฤตเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์อย่างมาก
 

1. ชะนีมงกุฎ (Pileated Gibbon)
ชื่อวิทยาศาสตร์:Hylobates pileatus
ลักษณะเด่น: สีขนจะแยกเพศชัดเจน ตัวผู้จะมีสีดำสนิทยกเว้นคิ้ว มือ เท้า และรอบใบหน้าที่เป็นสีขาว ส่วนตัวเมียจะมีขนสีขาวนวลหรือเทา แต่มีจุดเด่นคือขนบริเวณกลางหัวเป็นวงกลมสีดำ (ดูเหมือนสวมมงกุฎ) และมีหน้าอกสีดำ (ดูเหมือนใส่เอี๊ยม) วิกฤตในไทยชะนีมงกุฎมีการกระจายพันธุ์ที่จำกัดมาก ในประเทศไทยพบเฉพาะในป่าภาคตะวันออก (เช่น เขาสอยดาว, เขาคิชฌกูฏ) และอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่เท่านั้น พื้นที่ป่าที่ลดลงทำให้ประชากรของพวกมันลดลงอย่างน่าใจหายจนเคยเกือบจะหมดไปจากบางพื้นที่                                    

2. ชะนีมือดำ หรือ ชะนีดำหัวขาว (Agile Gibbon)

ชื่อวิทยาศาสตร์:Hylobates agilis
ลักษณะเด่น: มีลักษณะคล้ายชะนีมือขาวมาก แต่จุดต่างคือขนที่หลังมือและหลังเท้าจะเป็น สีดำหรือสีเทาเข้มไม่เป็นสีขาวนวลเหมือนชะนีมือขาว และตัวผู้มักจะมีหน้าผากสีขาวเด่นชัดรวมถึงมีขนแก้มสีขาวหนา
วิกฤตในไทย: เป็นชะนีที่หาพบได้ยากที่สุดชนิดหนึ่งในไทย เพราะมีถิ่นที่อยู่จำกัดอยู่แค่ในป่าดิบชื้นตอนใต้สุดของประเทศ บริเวณชายแดนไทย-มาเลเซีย เช่น ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา จังหวัดนราธิวาส และจังหวัดยะลา การตัดไม้ทำลายป่าภาคใต้ส่งผลกระทบต่อถิ่นที่อยู่อาศัยของพวกมันโดยตรง
 

3. เซียมัง หรือ ชะนีดำใหญ่ (Siamang)
ชื่อวิทยาศาสตร์:Symphalangus syndactylus
ลักษณะเด่น:เป็นชะนีชนิดที่ ตัวใหญ่ที่สุดในโลก(ตัวใหญ่กว่าชะนีทั่วไปขนาดย่อม ๆ ถึงเท่าตัว) มีขนสีดำสนิททั้งตัว และมีลักษณะพิเศษคือ ถุงเสียงขนาดใหญ่ที่คอ  ซึ่งจะพองออกเหมือนลูกโป่งเวลาพวกมันร้องขับขาน ทำให้เสียงของเซียมังดังก้องกังวานไปไกลหลายกิโลเมตรนอกจากนี้ยังมีพังผืดติดกันระหว่างนิ้วเท้าที่สองและสามด้วย
วิกฤตในไทย: ในประเทศไทยพบกระจายพันธุ์อยู่เฉพาะในป่าดิบชื้นระดับสูงทางตอนใต้ เช่น เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา เช่นกัน เนื่องจากพวกมันต้องการผืนป่าที่อุดมสมบูรณ์และเป็นป่าดิบชื้นขนาดใหญ่เพื่อหากิน การถูกล่าและผืนป่าที่ถูกตัดขาดเป็นหย่อม ๆ (Habitat Fragmentation) ทำให้เซียมังในไทยเหลืออยู่จำนวนน้อยมากในธรรมชาติ
ข้อเท็จจริงเพิ่มเติม: ชะนีตัวที่ 4 ของไทยคือ ชะนีมือขาว (Lar Gibbon) ซึ่งเป็นชนิดที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดในไทย (เช่น ที่เขาใหญ่หรือแก่งกระจาน) แม้จะพบได้มากกว่า 3 ชนิดข้างต้น แต่ปัจจุบันสถานะสากลของชะนีมือขาวก็ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่ม ใกล้สูญพันธุ์(Endangered)