ถ้าวันหนึ่งคนที่คุณ 'เคยรักสุดหัวใจ' กลับมายืนตรงหน้า... แต่เขามองคุณเหมือนเป็นแค่ 'คนแปลกหน้า' คุณจะยอมบอกความจริง หรือจะปล่อยให้เขาไปมีชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม?

วันนี้ผมมีเรื่องราวที่บีบหัวใจมาแชร์ครับ เป็นเรื่องของผม (ชื่อ 'ดิน') กับอดีตคนรักที่ชื่อ 'สายหมอก' เราคบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมครับ เป็นความรักที่บริสุทธิ์และสัญญากันว่าจะสร้างอนาคตไปด้วยกัน แต่โศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นเมื่อ 5 ปีก่อน... สายหมอกประสบอุบัติเหตุรุนแรงจนสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับผมไปจนหมดสิ้น

​ครอบครัวของสายหมอกที่ไม่เคยสนับสนุนความรักของเรา ฉวยโอกาสนี้พาสายหมอกหนีไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ และสั่งห้ามไม่ให้ผมติดต่อเขาอีก โดยบอกว่า 'ถ้าแกยังรักลูกฉันจริง อย่าเอาชีวิตเน่าๆ ของแกไปดึงเขาลงมาอีกเลย ให้เขาไปเริ่มใหม่ในฐานะคนปกติเถอะ'

​5 ปีผ่านไป... วันนี้สายหมอกกลับมาหาผมในฐานะ 'ลูกค้า' ครับ

​สายหมอกเดินเข้ามาในร้านคาเฟ่ของผม เขาดูภูมิฐาน ดูมีความสุข และที่สำคัญ... เขามากับ 'คู่หมั้นสาวสวย' ที่ดูคู่ควรกับเขามาก สายหมอกมองหน้าผมด้วยรอยยิ้มสุภาพแบบที่เขามอบให้คนทั่วๆ ไป แล้วถามว่า "ขอโทษนะครับ เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนไหมครับ? ผมรู้สึกคุ้นหน้าคุณแปลกๆ"

​วินาทีนั้น ผมรู้สึกเหมือนหัวใจโดนกรีดครับ น้ำตามันรื้นขึ้นมาแต่ผมต้องฝืนยิ้มแล้วตอบไปว่า "คงไม่หรอกครับ ผมก็แค่เจ้าของร้านธรรมดาๆ คนหนึ่ง"

​ผมยืนมองเขานั่งคุยกับคู่หมั้น เห็นเขาสั่ง 'ลาเต้ไม่ใส่น้ำตาล' แบบที่เขาเคยชอบกินสมัยเราคบกัน เห็นเขาลูบแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายที่ไม่ใช่แหวนที่ผมเคยให้... ทุกท่าทาง ทุกรอยยิ้มของเขายังเหมือนเดิม แต่สถานะระหว่างเรามันกลายเป็นเส้นขนานไปแล้ว

​จุดที่พีกที่สุดคือตอนที่เขากำลังจะออกจากร้านครับ

​เขาลืม 'ผ้าเช็ดหน้า' ไว้ที่โต๊ะ ผมรีบหยิบแล้ววิ่งตามไปส่งให้ พอเขารับไป เขาก็นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "คุณครับ... ทำไมพอผมเห็นหน้าคุณแล้ว ผมถึงรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเฉยๆ ก็ไม่รู้ ผมแปลกมากเลยใช่ไหม?"

​ผมได้แต่ยืนนิ่ง มองเขาเดินขึ้นรถไปกับคนอื่น ความจริงที่ว่าเขายัง 'รู้สึก' แต่เขา 'จำไม่ได้' มันทรมานยิ่งกว่าการถูกเกลียดอีกครับ ผมรู้ดีว่าถ้าผมเล่าความจริงทั้งหมด ผมอาจจะพังชีวิตใหม่ที่แสนสมบูรณ์แบบของเขา แต่ถ้าผมเงียบ... ผมก็ต้องเป็นคนเดียวที่แบกความทรงจำที่ตายไปแล้วนี้ไว้จนวันตาย

​มีใครเคยตกอยู่ในสภาวะ 'คนแปลกหน้าที่รู้จักกันดีที่สุด' แบบผมไหมครับ? ผมควรจะยินดีที่เขาได้เริ่มต้นใหม่ หรือผมควรจะเห็นแก่ตัวเรียกความทรงจำเขากลับมาดีครับ? ตอนนี้ผมทำได้แค่ยืนร้องไห้อยู่หลังร้าน พร้อมกับแก้วกาแฟที่เขาทิ้งไว้... ที่รสชาติมันขมกว่าปกติเป็นเท่าตัว