ผมนั่งร้องไห้หน้าห้องฉุกเฉินมา 5 ชั่วโมงแล้ว... แต่สิ่งที่พยาบาลเดินออกมาบอกเมื่อกี้ มันทำให้ผมอยากให้ตัวเองตายไปแทนจริงๆ

สวัสดีครับทุกคน... ตอนนี้ผมพิมพ์กระทู้นี้ด้วยมือที่สั่นจนแทบจะจับโทรศัพท์ไม่ได้ น้ำตามันไหลจนมองหน้าจอไม่ชัดเลยครับ ผมกำลังนั่งรอปาฏิหาริย์ที่หน้าห้องฉุกเฉิน หลังจากที่ 'ต้นไม้' น้องชายฝาแฝดคนเดียวของผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์

​ย้อนกลับไปเมื่อเย็นนี้ เราเพิ่งทะเลาะกันหนักมากครับ ผมด่าต้นไม้ด้วยถ้อยคำแรงๆ เพียงเพราะเขาทำของสำคัญของผมพัง ผมบอกเขาว่า 'ถ้าไม่มีมึง ชีวิตกูคงดีกว่านี้' ต้นไม้นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาร้องไห้แล้วเดินออกจากบ้านไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ หลังจากนั้นไม่ถึงชั่วโมง ผมก็ได้รับสายจากโรงพยาบาล...

​ผมมาถึงที่นี่ด้วยน้ำตาแห่งความรู้สึกผิด ผมเอาแต่โทษตัวเองซ้ำๆ ว่าถ้าผมไม่ปากหมา ถ้าผมใจเย็นกว่านี้ ต้นไม้คงไม่ต้องขี่รถออกไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้น ผมสวดอ้อนวอนต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่าง ขอแค่ให้เขาฟื้นขึ้นมา ผมจะยอมกราบขอโทษเขา ผมจะดูแลเขาให้ดีที่สุด

​แต่แล้ว... น้ำตาหยดที่สองที่พรากความหวังทั้งหมดของผมก็มาถึงครับ

​พยาบาลเดินออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แววตาเศร้า เธอไม่ได้บอกว่าต้นไม้เสียชีวิตครับ แต่เธอยื่นกระเป๋าเงินมอมแมมของน้องชายมาให้ผม แล้วบอกว่า "คนไข้ฝากสิ่งนี้ไว้กับกู้ภัยก่อนจะหมดสติค่ะ เขาบอกว่าต้องส่งให้พี่ชายให้ได้"

​ผมเปิดกระเป๋าใบนั้นออกดู ข้างในมีรูปถ่ายคู่ของเราตอนเด็กๆ ที่หัวมุมกระดาษมีรอยเลือดเปื้อนอยู่เล็กน้อย และมีกระดาษโน้ตใบเล็กๆ ที่ดูเหมือนต้นไม้ตั้งใจจะเขียนทิ้งไว้ก่อนที่จะออกจากบ้าน:

​'พี่หมอก... ต้นไม้ขอโทษนะที่ทำของพัง ต้นไม้ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ต้นไม้ออกไปหาซื้อของชิ้นใหม่มาใช้คืนให้พี่อยู่นะ อย่าโกรธต้นไม้นานเลยนะพี่... ต้นไม้รักพี่นะ'

​วินาทีนั้น ผมถึงได้รู้ความจริงที่เจ็บปวดที่สุด... ในขณะที่ผมแช่งเขาให้หายไปจากชีวิต แต่เขากลับใช้ลมหายใจสุดท้ายเพื่อออกไปหาทางแก้ไขความผิด เพื่อให้ผม 'ยกโทษ' ให้เขา และในถุงพลาสติกข้างตัวเขาที่กู้ภัยเก็บมาได้ มันคือของขวัญชิ้นใหม่ที่เขาตั้งใจจะเอามาเซอร์ไพรส์ผมในวันเกิดพรุ่งนี้

​พยาบาลพูดต่อด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "หมอพยายามเต็มที่แล้วค่ะ แต่คนไข้เสียเลือดมากเกินไป... เขาจากไปอย่างสงบแล้วนะคะ"

​ตอนนี้น้ำตาผมมันไม่ได้ไหลเพราะความกลัวอีกต่อไปแล้วครับ แต่มันไหลเพราะความเกลียด... ผมเกลียดตัวเองที่ได้ทำลายหัวใจที่บริสุทธิ์ที่สุดในชีวิตไปเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ผมร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่ต้องอยู่ต่อไปโดยไม่มีเขา และต้องแบกคำบอกรักในโน้ตใบนั้นไปจนตาย

​ทำไมคำว่า 'รัก' ของเขา ถึงมาพร้อมกับความตายของเขาในวันที่ผมปากเสียใส่เขาแบบนั้นครับ? ผมจะอยู่ต่อไปยังไงในเมื่อทุกครั้งที่หลับตา ผมเห็นแต่รอยยิ้มสุดท้ายของเขาที่ผมไม่ได้ใส่ใจเลย