โลกหลังม่านคริสตัล

☕ บทนำ: โลกหลังม่านคริสตัล

แสงแฟลชจากงานการกุศลยังติดตา ไอริณ หญิงสาวผู้สวมชุดโอตกูตูร์น้ำหนักเบากว่าชีวิตจริงของเธอนิดหน่อย เธอหลบความวุ่นวายมาซ่อนตัวอยู่ที่มุมเงียบของระเบียงชั้น 45 วิวกรุงเทพฯ ยามดึกดื่นที่ระยิบระยับราวกับเพชรโรยบนกำมะหยี่สีดำ

ในมือเธอไม่ใช่แชมเปญแพงระยับ แต่เป็นกาแฟกระป๋องอุ่น ๆ ที่จิ๊กมาจากช่างไฟหนุ่มซุ่มซ่ามประจำงาน

🎬 ฉากที่ 1: รอยเปื้อนบนผ้าไหม

"คุณครับ... นั่นมันกาแฟกระป๋องละยี่สิบบาทนะ"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงในชุดช่างสีดำเลอะคราบฝุ่นจาง ๆ กรณ์ มองมือเรียวบางที่ถือกระป๋องลายเชย ๆ นั้นด้วยแววตาขบขันระคนแปลกใจ

ไอริณชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย—ท่าทีที่เคยใช้กดดันบอร์ดบริหารมาแล้ว แต่กับกรณ์ มันกลับเรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ

"ฉันรู้ค่ะ" เธอยกกระป๋องจิบอย่างไม่แคร์คราบเปื้อนบนเดรสหลักล้าน "แต่อยากรู้ว่าคาเฟอีนรสชาติ 'ความจริง' มันต่างจากเอสเพรสโซบาร์ห้าดาวตรงไหน"

กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นเหงื่อจาง ๆ ผสมกลิ่นน้ำยาซักผ้าสะอาด ปราศจากน้ำหอมราคาแพงระยับ แต่มันกลับทำให้ไอริณรู้สึก... หายใจได้เต็มปอดเป็นครั้งแรกในรอบสามเดือน

💬 บทสนทนาใต้แสงดาว