เพิ่งรู้ว่า 'ตุ๊กตาหมี' ที่แฟนผมหวงนักหวงหนา... มันไม่ได้เก็บแค่ความทรงจำ แต่มันเก็บ 'ความลับ' ที่ทำให้ผมพูดไม่ออก

สวัสดีครับทุกคน... เรื่องนี้มันเริ่มจากความน่ารักฟีลกู๊ดจริงๆ ครับ คือผมกับแฟน (ชื่อ นับดาว นามสมมติ) เราคบกันมาได้ 2 ปีแล้ว นับดาวเป็นคนร่าเริง สดใส และมีนิสัยเด็กๆ อย่างหนึ่งคือ เธอจะมีตุ๊กตาหมีตัวเก่าๆ มอมแมมอยู่ตัวหนึ่งชื่อว่าเจ้าปุย เธอหวงมันมากครับ ไปเที่ยวที่ไหนต้องพาไปด้วย ถ่ายรูปด้วยกันตลอด

ผมเคยแกล้งถามว่า 'โตขนาดนี้ยังติดตุ๊กตาอยู่อีกเหรอ?' เธอก็จะยิ้มกว้างแล้วบอกว่า 'ก็เจ้าปุยคือเพื่อนที่เก่งที่สุดของดาวนี่' ฟังแล้วมันก็น่าเอ็นดูใช่ไหมครับ? ผมยังเคยแอบถ่ายรูปเธอนอนกอดเจ้าปุยไว้ในเครื่องเลย เพราะมันดูเป็นภาพที่อบอุ่นหัวใจที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น

แต่วันนี้... ภาพฟีลกู๊ดนั้นมันพังทลายลงไปเลยครับ

นับดาวลืมเจ้าปุยไว้ที่คอนโดผมตอนเธอไปทำงานต่างจังหวัด แล้วบังเอิญว่าตะเข็บตรงหลังหมีมันปริออก ผมเลยกะว่าจะช่วยเย็บซ่อมให้ แต่พอผมเปิดออกดู ผมกลับเจอ 'เครื่องอัดเสียง' เล็กๆ ซ่อนอยู่ข้างในด้วยความสงสัย ผมเลยเผลอกดฟัง...

เสียงแรกที่ดังออกมาไม่ใช่เสียงนับดาวครับ แต่เป็นเสียงผู้ชายที่ดูอบอุ่นมาก พูดว่า 'นับดาวลูกรัก... ถ้าหนูเหงา หนูแค่กดที่พุงเจ้าปุยนะ พ่อจะอยู่ข้างๆ หนูเสมอ พ่อรักหนูที่สุดในโลกเลยนะลูก'

ผมเริ่มน้ำตาคลอ เพราะผมรู้ว่าพ่อนับดาวเสียไปตั้งแต่เธอยังเด็ก แต่พอผมกดฟังไฟล์ถัดไป หัวใจผมแทบสลายครับ เพราะมันคือเสียงนับดาวตอนที่เธอเศร้าหรือโดนผมดุ พ่อคะ... วันนี้ริน (ชื่อผม) เขาไม่เข้าใจดาวอีกแล้ว เขาบอกว่าดาวงี่เง่า ดาวอยากร้องไห้จัง แต่ดาวต้องยิ้มใช่ไหมคะพ่อ? พ่อบอกว่าดาวต้องเข้มแข็ง... ดาวขอโทษนะที่ดาวไม่เก่งเหมือนที่พ่อหวังไว้'

ไฟล์เสียงมันเยอะมากครับ ตลอด 2 ปีที่คบกัน ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน หรือทุกครั้งที่ผมละเลยความรู้สึกเธอ เธอไม่ได้ไปโวยวายที่ไหนเลย แต่เธอมาแอบกระซิบระบายกับเครื่องอัดเสียงในตัวหมีตัวนี้ เพราะเธอไม่อยากให้ผมลำบากใจที่ต้องมารองรับความเศร้าของเธอ

วินาทีนั้นผมถึงได้เข้าใจว่า รอยยิ้มกว้างๆ ที่เธอให้ผมทุกวัน มันแลกมาด้วยการแบกความโดดเดี่ยวไว้ในตุ๊กตาตัวนี้คนเดียวมาตลอด ความฟีลกู๊ดที่ผมเคยเห็น มันคือหน้ากากที่เธอใส่ไว้เพื่อให้ผมมีความสุข

ตอนนี้ผมกำลังนั่งมองเจ้าปุยที่วางอยู่บนเตียง แล้วผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแฟนที่แย่ที่สุดในโลกเลยครับ ผมเอาแต่รับ รอยยิ้ม จากเธอ แต่ไม่เคยรู้เลยว่าหยดน้ำตาของเธอถูกซ่อนไว้ที่ไหน... ผมควรจะบอกเธอตรงๆ ว่าผมรู้แล้ว หรือผมควรจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เพื่อให้เธอยังมีพื้นที่ปลอดภัยเล็กๆ นี้ต่อไปดีครับ?