เจ็บยันบรรพบุรุษ เปิด คำด่าไทยโบราณ สุดแรง ไม่หยาบแต่ฟังแล้วหน้าชา

สวัสดีชาวโพสต์จังกันทุกคน คนไทยสมัยก่อนเวลาจะด่าใคร ไม่ได้เน้นคำต่ำหรือคำหยาบแบบสมัยนี้นะ

แต่ใช้ภาษาเปรียบเปรยที่ทั้งคม ลึก และเจ็บแบบถอนไม่ขึ้น หลายคำฟังครั้งแรกอาจเหมือนคำธรรมดา แต่ความหมายจริงนั้นเชือดเฉือนถึงนิสัย สติปัญญา และศักดิ์ศรีชนิดที่คนโดนได้แต่ยิ้มแห้ง

อย่างคำว่า อีร้อยคุ้งพันเล่ห์ ฟังดูเหมือนชมว่ามีชั้นเชิง แต่จริงๆ ใช้ด่าคนเจ้าเล่ห์กลับกลอก คดไปคดมาเหมือนลำน้ำที่วกวนหาทางตรงไม่เจอ หมายถึงคนที่ไม่มีความจริงใจ พูดอย่างทำอย่าง คบไม่ได้

ส่วนคำว่า ชั่วช้าดุจหมากลอยน้ำ นี่แรงมากในสมัยก่อน เพราะเปรียบคนไร้หลัก ไร้คุณค่า ล่องลอยไร้จุดหมาย ไม่มีอะไรให้ยึดถือ เหมือนหมากที่ตกน้ำแล้วหมดประโยชน์

ถ้าโดนว่า หน้าด้านดุจหนังตะลุงเก่า นี่คือโดนหาว่าไร้ยางอายแบบสุดๆ หนังตะลุงเก่าผ่านแดดผ่านฝนจนด้านหนาแค่ไหน คนโดนก็หน้าชาพอๆ กัน

คำว่า สมองเท่าหัวแม่ตีน ก็เป็นของโบราณที่เจ็บตรงไปตรงมา ใช้ด่าคนโง่เขลาหนักมาก คือมีสมองแต่ไม่รู้จักคิด ต่ำค่าจนแทบไม่มีประโยชน์เหนืออวัยวะส่วนล่าง

อีกคำที่ผู้ดีโบราณใช้เหน็บแรงมากคือ รูปงามแต่นามกระเดียดโจร ใช้ด่าคนที่หน้าตาดูดีแต่กิริยาส่อสันดานต่ำ เห็นภายนอกน่าเชื่อถือแต่ข้างในไม่น่าไว้ใจ

ถ้าเจอคำว่า ปากประดุจนกแก้ว ใจดุจอสรพิษ นี่คือการด่าคนปากหวานแต่ใจร้าย พูดเพราะต่อหน้าแต่พร้อมฉกแทงข้างหลังทุกเมื่อ

คำว่า ดีแต่กระพี้ ก็แรงไม่เบา เปรียบเหมือนไม้ที่ดูหนาใหญ่แต่ไร้แก่นสาร ใช้ด่าคนที่ดูมีราคาแต่ข้างในกลวงเปล่า ไม่มีความรู้ ไม่มีความสามารถจริง

ส่วน ชาติเสือกกินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา นี่โคตรแรง ใช้ด่าคนเนรคุณ อาศัยคนอื่นแล้วยังสร้างปัญหา ตอบแทนบุญคุณด้วยความเลวทราม

คนโบราณยังมีคำว่า สำเนียงส่อสันดาน เอาไว้ตอกกลับพวกพูดจาไม่น่าฟัง เพราะเชื่อว่าคำพูดสะท้อนพื้นฐานจิตใจ ฟังแค่ไม่กี่ประโยคก็รู้ธาตุแท้

และแรงสุดคลาสสิกคือ ชุบมือเปิบ ดักตีนหมา ใช้ด่าพวกฉวยโอกาส เห็นแก่ได้ คอยเก็บกินของคนอื่นโดยไม่ลงแรงเองแม้แต่น้อย

เสน่ห์ของคำด่าไทยโบราณคือมันไม่หยาบโลน แต่เจ็บแบบมีชั้นเชิง คนโดนเถียงยาก เพราะยิ่งเถียงยิ่งเหมือนยอมรับเองว่าใช่

แหล่งอ้างอิง
– พจนานุกรมสำนวนไทย ราชบัณฑิตยสถาน
– วรรณคดีไทยสมัยรัตนโกสินทร์
– งานวิจัยภาษาสำนวนเปรียบเปรยไทยจากมหาวิทยาลัยศิลปากร