เพิ่งรู้ว่าตลอดไปไม่มีจริง ในวันที่ผมไปร่วมงานแต่งงานของคนที่เป็นโลกทั้งใบของผม

หลังจากที่ผมกลับมาจากงานแต่งงานบอกได้เลยว่าเป็นงานแต่งที่สวยมาก เจ้าสาวสวยมากจริงๆ ครับ สวยจนผมแทบหยุดหายใจ แต่ที่เจ็บที่สุดคือ คนที่ยืนข้างเธอในชุดสูทเจ้าบ่าว ไม่ใช่ผม

​ผมกับข้าว (นามสมมติ) เราคบกันมา 7 ปีครับ ตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงเริ่มทำงาน ข้าวเป็นผู้หญิงที่ซัพพอร์ตผมทุกอย่าง อยู่ข้างผมในวันที่ผมไม่มีอะไรเลย แต่ปัญหาเดียวของผมคือ ผมเป็นคนกลัวการผูกมัดครับ ทุกครั้งที่ข้าวเริ่มพูดเรื่องอนาคต เรื่องการแต่งงาน หรือเรื่องขยับความสัมพันธ์ ผมจะเฉไฉไปเรื่องอื่นเสมอ ผมมักจะบอกเขาว่ารอให้พร้อมกว่านี้ก่อน ตอนนี้ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

​จนเมื่อปีที่แล้ว ข้าวถามผมเป็นครั้งสุดท้ายว่า ‘กาย... ถ้ากายยังไม่เห็นภาพเราในอนาคต ก็ปล่อยเราไปเถอะนะ อย่าขังเราไว้ในความไม่ชัดเจนของกายเลย’

​ตอนนั้นผมดันทะนงตัวครับ ผมคิดว่ายังไงเขาก็ไม่ไปไหนหรอก ผมเลยตอบไปว่า ‘ถ้าข้าวอยากไปกายก็ไม่ห้าม’ หลังจากวันนั้นเขาก็หายไปจากชีวิตผมจริงๆ ครับ

​พีคคือ หลังจากเลิกกันได้แค่ไม่กี่เดือน เขาก็เปิดตัวแฟนใหม่ และวันนี้เขาก็แต่งงานกันครับ

​ในงานวันนี้ ผมมีโอกาสได้คุยกับข้าวสั้น ๆ เธอยิ้มให้ผมแบบเดิม ยิ้มที่ผมเคยได้รับคนเดียวตลอด 7 ปี แล้วเธอก็พูดว่า ‘ขอบคุณนะที่ปล่อยเราวันนั้น ถ้าไม่มีวันนั้น เราคงไม่ได้รู้ว่าการได้ถูกรักแบบไม่ต้องรอคำว่าพร้อม มันรู้สึกดียังไง’

​คำพูดนั้นเหมือนผมโดนตบหน้ากลางงานเลยครับ ผมยิ้มตอบไปทั้งที่ในใจมันพังยับเยิน 7 ปีของผม แพ้ให้คนใหม่ที่เข้ามาแค่ปีเดียว เพราะเขาให้ในสิ่งที่ผมให้ไม่ได้นั้นคือความชัดเจน

​ตอนนี้ผมนั่งอยู่คนเดียวในห้องที่เคยมีเราอยู่ด้วยกัน ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิมครับ แต่เจ้าของความทรงจำเขาไม่อยู่แล้ว ใครที่มีคนดีๆ อยู่ข้างตัว รักษาเขาไว้ให้ดีนะครับ อย่าเป็นคนโง่ที่คิดว่าเขามีไว้รอเราตลอดไปแบบผมเลย