ประสบการ์ณเบญจเพส ปี2569

เบญจเพสไม่ใช่เรื่องร้ายเสมอไปครับ แต่เป็นช่วงที่ต้องวางแผนชีวิตอย่างรอบคอบที่สุดครับเบญจเพส (อายุย่าง 25, 37, 49, 61 ปี)

 ผมเกิดวันที่ 28สิงหาคม พ.ศ.2542 อายุ26ปี   ชื่อ นายภูรินทร์ ดงรังษี ชื่อเล่นภู ผมเป็นคนภาคอีสาน จังหวัดบุรีรัมย์ อำเภอนาโพธ์ บ้านเลขที่ 26/2 หมู่1 ชื่อหมู่บ้านแสง เป็นคนตาขาวกลัวผี

   ประสบการ์ณผมนั้น ก่อนเข้าสู่อายุ24ปี ประมาณ 1~2เดือน ผมเคยคิดอยากได้ตะกรุดใส่เอวแต่ไม่ได้บอกใครแล้วถามตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่าคนเราตายแล้วไปไหน?  พอเข้าอายุ24ปีและแล้วได้มีเกิดเหตุไม่คาดฝัน ผมอยู่คนเดียวในห้องที่บ้าน เวลา 18.00 น. มีเสียง ขอโทษเด้อหล่าเด้อ... ซ้ำๆวนไปวนมาจนฟ้าสว่าง ผมรู้สึกกลัวมากๆ ฟ้าสว่างแล้วผมออกตามหาเจ้าของเสียงนั้น หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ และเสียงนั้นยังวนเวียนไม่หาย ผมรู้สึกกลัวและสบสันในตัวเองจนไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับใครแม้กระทั้งคนในครอบครัว

   วันนึ่งมีพี่สาวเป็นลูกคนโตของน้ามีอาชีพเป็นคุณครูสอนประจำและสอนพิเศษอยู่หมู่บ้านเดียวกันพาไปทำบุญที่ "วัดเขากระโดงจังหวัดบุรีรัมย์" ถามกับผมว่า เป็นเพญจเพสยัง? ถามอยู่3~4รอบ ตอนนั้นผมกำลังคิดหาทางออกกับสิ่งที่เป็นอยู่ที่มีเสียงคนพูดวนไปวนมาในสมอง ตอนนั้นผมยังไม่เคยได้ยินและไม่เคยรู้จักอาถรรณ์เพญจเพสเลย ผมสับสนมากเลยครับ เลยหลุดปากตอบไปว่า ยังครับ ไม่กลัวไม่กล้าบอกสิ่งที่ตนเป็น ไม่กล้าแม้กระทั่งขอความช่วยเหลือจนกลับถึงบ้าน เสียงนั้นก็เริ่มแรงขึ้นๆเรื่อยๆและชัดมาก แล้วเสียงก็เพิ่มขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆเหมือนมีหลายๆคนมาคุยด้วยในหัวสมองมาจนถึงระยะเวลา 1ปี ผมรู้สึกสับสนและทรมานมากแต่ก็ยังเก็บไว้เป็นความลับ 

   หลังจากผ่านไปได้ 1ปีกว่าๆผมทนไม่ไหวบอกกับใครก็ไม่มีคนเข้าใจและรับฟังบางครั้งก็มีปากเสียงกันบางบ้างคราว เลยให้คุณแม่พาไปทำบุญและดูดวงที่วัด "วันหนองบัวลอง อำเภอนาโพธ์ จังหวัดบุรัมย์" ผมได้เขียนเลข วัน เดือน ปีที่เกิดให้กับท่าน ท่านเลยกล่าววาจาสิ่งที่ผมเป็นอยู่นั้นกับผมว่า "เป็นผีหรือวิญญาณ" ท่านกล่าวเป็นภาษาอีสาน "เป็นผีมาเอิ้นมาก้อย" ท่านเลยเรียกคุณแม่ผมเข้าไปฟังท่านไกล้ๆ ให้จำช่วยกันท่านห่วงใยเกรงว่าผมจะลืม อาการผมนี่สบสันจนสมองเบลอมาตลอด และก็ลืมเหมือนที่ท่านกล่าวไว้จริงๆ พอท่านกล่าวจบก็เรียกผมขยับเข้ามาท่านได้หยิบ "ตะกรุด" ให้แล้วกล่าวไว้ให้ผมเก็บไว้ปกป้องกันตัวท่านช่วยชี้แนะ และแนะนำให้คุณแม่ทำพิธีกรรมให้ไปทำหลังตอนกลับไปถึงบ้าน ผมก็เอ่ยปากถามแล้วบอกกับท่านว่าถ้าคุยกับวิญญาณไปแล้วผมจะเป็นอะไรไหมครับ? ท่านก็กล่าวว่าไม่เป็นอะไร และเตือนห้ามไปด่าเขาก็พอ และกล่าวทิ้งท้ายไว้อีกด้วยว่า "ฝากสั่งสอนและเปลี่ยนนิสัยไปเลย" ผมก็ไม่พูดอะไร ผมยังเบลอๆได้แต่ขอบคุณครับและขอตัวลากลับบ้าน พอกลับถึงบ้านก็ทำพิธีกรรมให้จุดธูปหน้าพระพุทธรูปใหญ่9ดอกให้เอ่ยวาจาออก "บอกวิญญาให้จำศีลทีวัดอย่ากวนผมนะครับ ผมอยากหาเงินช่วยพ่อแม่ผมจะทำบุญไปให้" ตามที่ท่านบอกจนเส็จ แต่ผมดันคิดในใจไม่ได้เอ่ยวาจาออกไป คุณแม่เป็นคนเอ่ยวาจาแทน หลังจากวันใหม่ และดันจุดธูป2หลังและเอยวาจาไปแบบเดิมแต่ไม่ได้ทำพิธีกรรม ตลอดจนถึงปัจจุบัน บางคราวก็มีเกิดวาจาหลบหลู่ในทางที่ไม่ดี ไปด่าผี ไปด่าพระ พรานหมดเก็บอารม์ไม่ได้ บางคราวสับสนทำไหมไม่หายสักที จนให้คุณแม่ช่วยโทรติดต่อท่าน "หมอปลา" คุณแม่ก็บอกว่าท่านพูดแค่ว่า "ตัวเองไปทำอะไรไว้" ผมก็เก็บไว้ในใจไม่พูดอะไร ทนไม่ไหวขอให้คุณแม่ช่วยอีกครั้ง คุณแม่พาหมอธรรมคนเฒ่าคนแก่บอกว่าท่านดูดวงดูชะกรรมแม่นมาก ผมกับคุณก็พาไปหา "อาจารณ์แล" ที่หมู่บ้านเมืองน้อย อำเภอนาโพธ์ จังหวัดบุรีรัมย์ ท่านก็กล่าวว่าเป็นผี 3ดวงวิญญาณตามมา ผมไปทำอะไรไว้ หรือกินอะไรเข้าไปตอนอยู่ในป่า กล่าวลักษณะเดียวกับท่าน "หมอปลา" แล้วทำพิธีกรรมสิริมงคลให้ ผมไม่ได้ตอบสิ่งที่ตนทำ แล้วกล่าวคำขอบคุณท่านและขอตัวกลับ ตลอดที่ผ่านมานั้นผมก็มีนิสัยคิดมากไปเป็นคนมักคิดไปแต่แง่ร้ายๆที่จะเกิดภายภาคหน้าและมีแต่ความสับสนวิตกกังวล 

   หลังจากนั้น ผ่านมาอีก1ปีครึ่ง รวมกันตั้งแต่เกิดเหตุการ์ณจนถึงปัจจุบันประมาณ 3ปีกว่าๆ ตลอดที่ผ่านมาจาปัจจุบันนี้ ผมได้มีการเข้าค่ายรักศรัทธาต่อต้านยาเสพติด 2ครั้ง มีท่านคุณครู "ท่านโสภณ ซารัมย์" เป็นประธานเปิดในการเปิดพิธีที่ วัดสมศรี อำเภอนาโพธิ์ จังหวัดบุรีรัมย์ จิตใจผมสงบขึ้นมากๆจนบอกไม่ถูก หลังออกจากค่ายได้มาพร้อมกับจิตสำนึกและจิตใต้สำนึกที่ได้ติดมาด้วยหลังออกจากค่าย และกลับมาทบทวนว่าตนทำอะไรเอยวาจาอะไรไปไปบางในช่วงอาถรรณ์เบญจเพส เหมือนโดนสั่งสอนตักเตือนในสิ่งที่ท่านห้าม เหมือนพระพุทธเจ้าทรมานตนเองจนจิตใจสงบ

   ผมทรทานมากเวลาที่ผ่านมาผมจะคิดอะไรเสียงวิญญาน3ดวงนั้นกวนผมมาตลอดในขณะผมคิด ผมคิดอดิตสิ่งที่ทำสิ่งที่เอ่ยวาจาคิดแล้วรู้สึกผิด จนกระทั่งคิดแล้วสงบหายความสึกผิดหลังจากความคิด เป็นเบิกบานไม่ว่าจะเริ่มคิดเริ่มทำอะไรมันรู้สึกเบิกบานกว่าเก่าแม้กระทั่งคิดในเรื่องอดีต 

ผมก็ขออโหสิกรรมพระบิดาพระมารดา พระอาจารณ์ ทุกท่านทุกคนทุกดวงวิญาณเจ้าที่เจ้าทางสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่ทุกชาติทุกภพเถิด สาธุ

รู้แล้วคราวนี้คำว่า "ไม่เชื่ออย่าหลบหลู่" ตัวเองน่ากลัวที่สุด