เครื่องบินทิ้งระเบิด Xian H-6 พญามังกรซ่อนเล็บ หรือ "เศษเหล็กบินได้"

เครื่องบินทิ้งระเบิด Xian H-6 พญามังกรซ่อนเล็บ หรือ "เศษเหล็กบินได้"

สวัสดีเพื่อนๆ ชาวโซเชียลและคอทหารทุกท่านครับ! วันนี้เรามีประเด็นที่น่าสนใจเกี่ยวกับเครื่องบินทิ้งระเบิด Xian H-6 ของจีนที่น่าสนใจมาฝากกันครับ เวลาเห็นข่าวเครื่องบินทิ้งระเบิด H-6 ของกองทัพจีน จะมีคนแซะทันทีว่า "โถ่... เศษเหล็กบินได้" "ของก๊อปเกรด A" แล้ว เครื่องบินหน้าตาวินเทจเหมือนหลุดออกมาจากยุค 50s เครื่องนี้ มันเป็นแค่เศษเหล็กอย่างที่เขาว่าจริง หรือว่ามันคือ "พญามังกร" ที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้รอขย้ำศัตรูอยู่กันแน่? 

อายุเป็นเพียงตัวเลข บทเรียนจากตัวตึงฝั่งอเมริกา

ก่อนจะไปจิกกัดฝั่งจีน เรามาหันมอง "พี่ใหญ่" อย่างสหรัฐอเมริกากันก่อน ขอบอกเลยว่ากองทัพที่รวยที่สุดในโลกเขาก็ยังใช้ "ของเก่า" เหมือนกันนะ! รู้ไหมว่าเครื่องบินทิ้งระเบิด B-52H ของกองทัพอากาศสหรัฐฯ (USAF) ที่ยังบินปร๋ออยู่ทุกวันนี้ ลำล่าสุดก็ออกจากสายการผลิตมาตั้งแต่ปี 1962 แล้ว (ก่อนพวกเราหลายคนจะเกิด)

แถมล่าสุดในปี 2018 สหรัฐยังส่ง B-52H ไปถล่มเป้าหมายในซีเรียมาแล้วด้วย! ประเด็นสำคัญที่พวกเราต้องเข้าใจคือ ในโลกการบินทหาร Airframe (โครงสร้างเครื่องบิน) กับ Avionics (ระบบอิเล็กทรอนิกส์การบิน) มันคนละเรื่องกันครับ ตราบใดที่โครงสร้างยังแข็งแรง แล้วเราขยันอัปเกรดเซนเซอร์ ระบบสื่อสาร และติดอาวุธใหม่ๆ เข้าไป เครื่องบินรุ่นคุณปู่ก็ยังเป็นนักล่าได้ไม่แพ้รุ่นหลาน

ที่สำคัญ... ดีไซน์พื้นฐานของมัน (ซึ่งมาจาก Tu-16) ถือเป็นงานวิศวกรรมที่ "อัจฉริยะ" มาก เพราะมันสามารถทนต่อ Structural Stress (ความเค้นโครงสร้าง) ในการบินระดับต่ำได้ดีเยี่ยม ต่างจากเครื่องบินทิ้งระเบิดยุคเดียวกันของอังกฤษอย่างรุ่น Victor หรือ Valiant ที่โครงสร้างรับไม่ไหวจนต้องปลดประจำการไปก่อนเวลาอันควรตั้งแต่ปี 1964 แต่เจ้า H-6 นี่ยังอยู่ยงคงกระพันอยู่จนถึงตอนนี้

H-6K ร่างใหม่ในคราบเดิม

ทีนี้กลับมาที่ H-6 ของจีน หลายคนชอบเข้าใจผิดว่าจีนแค่เอาเครื่องเก่าสมัยพระเจ้าเหามาพ่นสีใหม่ แต่ความจริงคือรุ่น H-6K เนี่ย เขา "ต่อใหม่จากโรงงาน" นะจ๊ะ! ไม่ใช่เอาของเก่ามารีไซเคิล สิ่งที่ทำให้มันต่างจากรุ่นเดิมแบบหลังมือเป็นหน้ามือก็คือ

เครื่องยนต์ใหม่ เปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์ Turbofan D-30KP-2 (รุ่นเดียวกับที่ใช้ในเครื่องบินลำเลียง IL-76) ซึ่งทั้งประหยัดน้ำมันกว่าและแรงกว่าเดิมเยอะมาก โดยให้แรงขับถึง 12,000 kgf

ห้องนักบินล้ำยุค ลืมหน้าปัดเข็มแบบโบราณไปได้เลย เพราะข้างในเป็น Digital Glass Cockpit เต็มรูปแบบ มีหน้าจอ LCD สีสันสดใสให้นักบินใช้งานแบบสมาร์ทๆ

เซนเซอร์และระบบอัจฉริยะ มีการติดตั้ง Electro-optical sensors (เซนเซอร์ตรวจจับทางแสงและอิเล็กทรอนิกส์) ใต้ส่วนหัว, ระบบ Data Link ดิจิทัล, และการสื่อสารผ่านดาวเทียมที่ทันสมัย รวมถึงเรดาร์ตรวจอากาศและแผนที่ภูมิประเทศที่ทำให้บินต่ำหลบเรดาร์ได้เนียนสุดๆ

สรุปสั้นๆ คือ "ข้างนอกน่ะวินเทจ แต่ข้างในน่ะไฮเทค" ของจริง!

ระบบอาวุธ

มาถึงจุดที่น่ากลัวที่สุดคืออาวุธที่มันแบกไป ขีปนาวุธอย่าง CJ-10K และ YJ-12 เรามาลองคำนวณระยะสังหารกันดูหน่อย

Combat Radius (รัศมีทำการรบ) ของเครื่อง H-6K อยู่ที่ประมาณ 3,500 กม.

ขีปนาวุธนำวิถี CJ-10K ยิงได้ไกลอีก 1,500 กม.

รวมพลัง จีนสามารถสอยเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไปถึง 5,000 กม. ได้สบายๆ ซึ่งระยะนี้ครอบคลุมทั้ง ไต้หวัน, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, อินเดีย ไปจนถึงฐานทัพสหรัฐฯ ที่กวมนู่นเลย!

ส่วน YJ-12 นี่คือฝันร้ายของเรือรบ เพราะมันบินเร็วถึง 4 เท่าของเสียง (Mach 4) ลองจินตนาการสไตล์ Postjung ดูนะว่า ถ้าจีนส่ง H-6K มาสัก 15 ลำ แล้วระดมยิงขีปนาวุธพร้อมกันสัก 90 ลูก ต่อให้เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินสุดแกร่งก็มีสิทธิ์กลายเป็นโกโก้ครันช์หรือพิการจนจมลงก้นทะเลได้เหมือนกัน ซึ่งนี่จะเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 เลยทีเดียว

H-6N และ "อาวุธวันสิ้นโลก" จุดพีกที่เพนตากอนยังต้องยอม

ถ้าคิดว่า H-6K โหดแล้ว จีนยังมีตัวท็อปกว่านั้นคือรุ่น H-6N ครับ รุ่นนี้มีการติดตั้ง "ท่อเติมน้ำมันกลางอากาศ" ทำให้ Combat Radius ยืดออกไปได้ไกลถึง 6,000 กม. และทีเด็ดที่สุดคือการออกแบบให้มี Ventral Cavity (ช่องเว้าใต้ท้องเครื่อง) เพื่อรองรับการบรรทุกอาวุธที่มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ

เจ้าอาวุธลับที่ว่าก็คือ CH-AS-X-13 ขีปนาวุธบอลลิสติกยิงจากอากาศ (พัฒนามาจาก DF-21D "เพชฌฆาตเรือบรรทุกเครื่องบิน") ความน่ากลัวของมันคือ

ยิงได้ไกลถึง 3,000 กม. จากเหน่าน่านฟ้าจีนเอง โดยที่เครื่องบินไม่ต้องเอาตัวไปเสี่ยง

ในช่วงสุดท้ายมันจะพุ่งลงมาด้วยความเร็วระดับ Hypersonic (ไฮเปอร์โซนิก หรือความเร็วเหนือเสียงหลายเท่า) และยังหลบหลีกการป้องกันได้อีกต่างหาก เรียกว่าเห็นอีกทีคือตูม! ไม่ต้องรอนับสิบ

สรุปแล้วจะกลัวหรือจะขำ?

มาถึงตรงนี้ หลายคนคงเริ่มหายสงสัยแล้วว่าทำไมในรายงาน China Military Power Report ปี 2020 ของเพนตากอน ถึงมีการพูดถึงเจ้า H-6 บ่อยกว่าเครื่องบินล้ำๆ อย่าง J-20 เสียอีก (โดน Mention ไปถึง 33 ครั้ง ในขณะที่ J-20 โดนพูดถึงน้อยกว่าถึง 3 เท่า!)

คำตัดสินสุดท้าย (Final Verdict) อย่าเพิ่งรีบขำเวลาเห็นรูปร่างหน้าตาโบราณๆ ของมัน เพราะในโลกสงครามจริง เขาไม่ได้วัดกันที่ความหล่อ แต่วัดกันที่ "ใครหมัดหนักกว่า" และ "ใครต่อยไกลกว่า" ซึ่ง H-6 รุ่นใหม่ๆ ของจีนพิสูจน์แล้วว่ามันมีครบทั้งสองอย่าง

บอกเลยว่า "อย่าดูถูกของเก่าที่ยังมีเขี้ยวเล็บ" เพราะถ้าประมาทเมื่อไหร่ อาจจะได้ไปนอนนับปลาการ์ตูนใต้ทะเลไม่รู้ตัวนะจ๊ะ! แล้วเพื่อนๆ ล่ะคิดยังไง? ใครว่ามันยังเป็นเศษเหล็ก หรือใครเริ่มสยองกับขีปนาวุธไฮเปอร์โซนิกของมันแล้ว มาคอมเมนต์แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้เลย!

เนื้อหาที่น่าวนใจอื่นๆติดตามได้ที่ Youtube: Thai Weapon Channel