ค่าตอบแทนคนงานไทยในประเทศเกาหลีใต้

สถานการณ์แรงงานไทยในประเทศเกาหลีใต้ประจำปี 2568 ซึ่งถือเป็นปีที่มีความเปลี่ยนแปลงสำคัญในด้านนโยบายการจ้างงาน แม้รัฐบาลเกาหลีใต้จะประกาศปรับลดโควต้าแรงงานต่างชาติระบบ EPS ลงเหลือ 130,000 อัตราตามภาวะเศรษฐกิจ แต่ในขณะเดียวกันก็ได้มีการปรับขึ้นอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นครั้งแรกที่ทะลุระดับ 10,000 วอนต่อชั่วโมง ความต้องการแรงงานต่างชาติยังคงอยู่ในระดับสูงเนื่องจากปัญหาการขาดแคลนกำลังคนในภาคอุตสาหกรรม การเกษตร และงานบริการอันเป็นผลมาจากสังคมผู้สูงอายุ ข้อมูลเน้นย้ำว่าทักษะการสื่อสารภาษาเกาหลีเป็นปัจจัยสำคัญที่จะช่วยเพิ่มโอกาสในการคัดเลือกและสร้างความปลอดภัยในการทำงาน โดยหน่วยงานภาครัฐได้เตรียมความพร้อมในการสนับสนุนและคุ้มครองสิทธิของแรงงานไทยอย่างเต็มที่ในรอบปีที่กำลังจะถึงนี้

ในปี 2568 รายได้รวมและสวัสดิการสำหรับการทำงานในเกาหลีใต้มีรายละเอียดที่สำคัญดังนี้

รายได้รวมและค่าจ้างขั้นต่ำ
อัตราค่าจ้างรายชั่วโมง:รัฐบาลเกาหลีใต้ได้ประกาศปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่ำในปี 2568 เป็น 10,080 วอนต่อชั่วโมง (หรือประมาณ 236.88 บาท) อย่างไรก็ตาม มีข้อมูลบางแหล่งระบุว่าตัวเลขอาจอยู่ที่ 10,030 วอนต่อชั่วโมง ซึ่งถือเป็นการปรับขึ้น 1.7% จากปีที่ผ่านมา และเป็นครั้งแรกที่ทะลุ 10,000 วอนนับตั้งแต่เริ่มใช้ระบบนี้ในปี 2531 
รายได้รวมต่อเดือน: หากคำนวณจากการทำงานปกติเดือนละ 209 ชั่วโมง แรงงานจะได้รับค่าจ้างขั้นต่ำประมาณ 2,106,720 วอน หรือคิดเป็นเงินไทยประมาณ 49,507.92 บาท (ใช้อัตราแลกเปลี่ยน 0.0235 บาทต่อวอน) 
การเสนอจากฝ่ายแรงงาน: ก่อนหน้านี้ฝ่ายแรงงานเคยเสนอขอปรับขึ้นเป็น 12,600 วอน แต่ทางฝ่ายบริหารเสนอให้คงอัตราเดิมไว้ จนกระทั่งมีการสรุปตัวเลขดังกล่าว 

สวัสดิการและการคุ้มครอง
ระบบการจ้างงาน (EPS): แรงงานไทยจะได้รับการจัดส่งผ่านระบบการอนุญาตจ้างงานแรงงานต่างชาติ (EPS) ภายใต้วีซ่าประเภท E ซึ่งเป็นความร่วมมือระหว่างรัฐต่อรัฐ 
การคุ้มครองสิทธิ: มีการลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือ (MOU) ว่าด้วยการส่งเสริมและคุ้มครองสิทธิมนุษยชน เพื่อดูแลแรงงานไทยที่ไปทำงานในต่างประเทศ 
ความต้องการทักษะเพิ่มเติม: นายจ้างเกาหลีใต้ให้ความสำคัญกับแรงงานที่สามารถ สื่อสารภาษาเกาหลีได้ดี เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานและลดการเกิดอุบัติเหตุจากการทำงานที่เกิดจากการสื่อสารผิดพลาด 

ข้อมูลโควต้าและภาคส่วนงาน
ในปี 2568 เกาหลีใต้มีการปรับลดโควต้าแรงงานต่างชาติลง 21% เมื่อเทียบกับปี 2567 โดยกำหนดไว้ที่ 130,000 คนซึ่งจะกระจายตัวอยู่ในหลายภาคส่วน เช่น ภาคอุตสาหกรรม (72,000 คน), ภาคเกษตรและปศุสัตว์ (10,000 คน), ภาคประมง (8,500 คน), ภาคบริการ (3,000 คน), งานอู่ต่อเรือ (2,500 คน) และงานก่อสร้าง (2,000 คน)