เปิดอันดับประเทศจ่ายเงินผู้สูงอายุสูงสุดในโลก ใครได้มากที่สุด

กลุ่มประเทศที่จ่ายเงินดูแลผู้สูงอายุ (บำนาญรัฐและสวัสดิการรวม) สูงที่สุดในโลก มีตัวเลขที่น่าสนใจดังนี้ครับ

 

1. เนเธอร์แลนด์ (The Netherlands)

ประเทศนี้ขึ้นชื่อว่ามีระบบบำนาญที่สมบูรณ์ที่สุด ผู้สูงอายุที่เกษียณจากการทำงานเต็มเวลา มักจะมีรายได้รวม (บำนาญรัฐ + กองทุนอาชีพ) เฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 100,000 ถึง 130,000 บาทต่อเดือน โดยรัฐบาลจะการันตีเงินขั้นพื้นฐาน (AOW) ให้แน่ๆ ประมาณ 45,000 ถึง 55,000 บาทต่อเดือน สำหรับคนที่อยู่ตัวคนเดียวครับ

 

2. เดนมาร์ก (Denmark)

สวัสดิการที่นี่จ่ายหนักและครอบคลุมมาก พลเมืองอาวุโสจะได้รับเงินบำนาญพื้นฐานจากรัฐ (Folkepension) ประมาณ 75,000 ถึง 82,000 บาทต่อเดือน (ก่อนหักภาษี) ซึ่งตัวเลขนี้จะปรับขึ้นตามค่าครองชีพทุกปี นอกจากนี้ยังมีเงินช่วยเหลือค่าที่พักอาศัยแยกต่างหากให้อีกด้วยครับ

 

3. ไอซ์แลนด์ (Iceland)

เป็นประเทศที่ดูแลคนรายได้น้อยได้ดีเยี่ยม ผู้สูงอายุที่มีรายได้ต่ำหรือไม่มีเงินสะสมอื่นเลย จะได้รับเงินบำนาญรวมสวัสดิการจากรัฐสูงสุดถึงประมาณ 85,000 ถึง 95,000 บาทต่อเดือน เพื่อให้มั่นใจว่าทุกคนจะสามารถใช้ชีวิตในประเทศที่ค่าครองชีพสูงลิ่วอย่างไอซ์แลนด์ได้อย่างมีคุณภาพครับ

 

4. นอร์เวย์ (Norway)

ด้วยกองทุนความมั่งคั่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก นอร์เวย์จ่ายเงินบำนาญขั้นต่ำให้ผู้สูงอายุอยู่ที่ประมาณ 65,000 ถึง 70,000 บาทต่อเดือน สำหรับคนโสด และหากเป็นพนักงานที่ทำงานในบริษัทใหญ่ๆ มานาน รายได้หลังเกษียณรวมทั้งหมดอาจพุ่งไปถึง 120,000 บาทต่อเดือน ได้ไม่ยากครับ

 

5. คูเวต (Kuwait)

ในฝั่งเอเชีย คูเวตคือมหาเศรษฐีตัวจริงครับ รัฐบาลจ่ายเงินบำนาญให้พลเมืองสูงมาก โดยเฉลี่ยรายปีจะตกอยู่ที่ประมาณ 1,800,000 บาทต่อปี หรือคิดเป็นรายเดือนประมาณ 150,000 บาทต่อเดือน ซึ่งถือเป็นตัวเลขที่สูงที่สุดในโลกประเทศหนึ่งเมื่อเทียบกับสัดส่วนเงินเดือนก่อนเกษียณครับ

สรุปภาพรวม:

ประเทศส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้จะจ่ายเงินให้ผู้สูงอายุเริ่มต้นที่ประมาณ 70,000 บาทขึ้นไป ซึ่งสูงกว่ารายได้เฉลี่ยของพนักงานออฟฟิศในหลายๆ ประเทศเสียอีกครับ แต่ต้องแลกกับการจ่ายภาษีที่สูงมากในช่วงวัยทำงานเช่นกัน

 

หากมองลึกลงไปอีก จะพบว่าเหตุผลที่บางประเทศสามารถจ่ายบำนาญสูงมากให้ผู้สูงอายุได้ ไม่ได้เกิดจากความร่ำรวยเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจาก โครงสร้างระบบเศรษฐกิจและการออมของประเทศทั้งระบบ

ประเทศในยุโรปเหนืออย่าง เนเธอร์แลนด์ เดนมาร์ก และนอร์เวย์ มักใช้สิ่งที่เรียกว่า “ระบบบำนาญหลายชั้น” (Multi-pillar pension system) ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 ระดับ

ชั้นแรก คือ บำนาญพื้นฐานจากรัฐ
ทำหน้าที่เหมือนตาข่ายความปลอดภัย เพื่อให้ผู้สูงอายุทุกคนมีรายได้ขั้นต่ำสำหรับใช้ชีวิต

ชั้นที่สอง คือ กองทุนบำนาญจากนายจ้าง
ซึ่งหลายประเทศบังคับให้บริษัทและลูกจ้างต้องสมทบเงินเข้ากองทุนตลอดช่วงการทำงาน เงินก้อนนี้จะถูกนำไปลงทุนระยะยาว เช่น หุ้น พันธบัตร หรือกองทุนโครงสร้างพื้นฐาน

และชั้นสุดท้าย คือ เงินออมส่วนบุคคล
ซึ่งประชาชนสามารถลงทุนเพิ่มเติมเอง เช่น กองทุนเกษียณหรือประกันชีวิต

เมื่อรวมทั้งสามส่วนเข้าด้วยกัน รายได้หลังเกษียณจึงสามารถสูงได้ถึงหลัก 100,000 บาทต่อเดือนหรือมากกว่านั้น

อีกปัจจัยหนึ่งที่สำคัญมาก คือ อัตราภาษี

ประเทศที่มีระบบบำนาญแข็งแรง มักมีอัตราภาษีรายได้สูง เช่น

• เดนมาร์ก

• สวีเดน

• นอร์เวย์

• ฟินแลนด์

หลายประเทศเก็บภาษีรายได้สูงสุด 40–55% ของรายได้ ซึ่งเงินภาษีส่วนนี้จะถูกนำกลับมาใช้กับสวัสดิการต่าง ๆ เช่น

• บำนาญผู้สูงอายุ

• ระบบสาธารณสุข

• การศึกษาฟรี

• เงินช่วยเหลือครอบครัว

พูดง่าย ๆ คือ ประชาชนยอมจ่ายภาษีสูงในวัยทำงาน เพื่อแลกกับความมั่นคงในวัยเกษียณ

อย่างไรก็ตาม ระบบบำนาญทั่วโลกกำลังเผชิญความท้าทายใหม่ นั่นคือ สังคมผู้สูงอายุ

หลายประเทศมีอัตราการเกิดลดลง ทำให้จำนวนคนวัยทำงานลดลงเรื่อย ๆ ในขณะที่จำนวนผู้เกษียณเพิ่มขึ้น

ตัวอย่างเช่น

• ญี่ปุ่น

• เกาหลีใต้

• อิตาลี

• เยอรมนี

ประเทศเหล่านี้กำลังต้องปรับระบบบำนาญ เช่น

• เพิ่มอายุเกษียณ

• เพิ่มภาษีสมทบกองทุน

• หรือส่งเสริมให้ประชาชนออมเงินเองมากขึ้น

คำถามที่หลายประเทศเริ่มตั้งขึ้นคือ

ในอนาคต ระบบบำนาญแบบเดิมจะยังยั่งยืนอยู่หรือไม่

บางประเทศเริ่มทดลองแนวคิดใหม่ เช่น

• กองทุนความมั่งคั่งแห่งชาติ

• การลงทุนโครงสร้างพื้นฐานระยะยาว

• หรือแม้แต่แนวคิด รายได้พื้นฐานถ้วนหน้า (Universal Basic Income)

ซึ่งอาจกลายเป็นรูปแบบสวัสดิการใหม่ของโลกในอนาคต

ท้ายที่สุดแล้ว ระบบดูแลผู้สูงอายุของแต่ละประเทศสะท้อนให้เห็นปรัชญาสังคมของประเทศนั้น ๆ ว่า

รัฐควรดูแลประชาชนมากแค่ไหน และประชาชนควรรับผิดชอบชีวิตตัวเองมากเพียงใด

และนี่คือคำถามใหญ่ที่ทุกประเทศทั่วโลกยังคงต้องหาคำตอบต่อไปในยุคที่สังคมกำลังแก่ตัวลงอย่างรวดเร็ว