10 ประเทศที่ไทยพึ่งพาเชื้อเพลิงมากที่สุด

เมื่อครู่นี้ผู้เขียนได้อ่านรายงานสถิติการค้าระหว่างประเทศจากกรมการค้าระหว่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ ว่าด้วยตัวเลขการนำเข้าสินค้ากลุ่มเชื้อเพลิงของไทยในปี 2568 แล้วต้องบอกว่าเป็นข้อมูลที่สะท้อนภาพเศรษฐกิจและความมั่นคงทางพลังงานได้อย่างชัดเจน เพราะ “พลังงาน” ไม่ใช่เพียงตัวเลขในกระดาษ แต่เกี่ยวพันกับค่าครองชีพ ราคาน้ำมัน ค่าไฟ และต้นทุนสินค้าทุกชนิดที่ประชาชนต้องเผชิญในชีวิตประจำวัน

รายงานระบุว่า ในปี 2568 ไทยนำเข้าสินค้าในกลุ่มเชื้อเพลิงรวมมูลค่า 1,441,069.77 ล้านบาท ลดลงจากปี 2567 ซึ่งมีมูลค่านำเข้า 1,740,634.84 ล้านบาท คิดเป็นการลดลง 17.21% ตัวเลขที่ลดลงนี้อาจสะท้อนทั้งทิศทางราคาพลังงานในตลาดโลกและปริมาณการนำเข้าที่ปรับตัวตามภาวะเศรษฐกิจ

หากเจาะลึกลงไป จะพบว่า ไทยพึ่งพาการนำเข้าเชื้อเพลิงจากหลายประเทศทั่วโลก โดย 10 อันดับแรก มีดังนี้

อันดับหนึ่งคือ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ มูลค่าการนำเข้า 416,060.06 ล้านบาท คิดเป็น 28.87% ของการนำเข้ากลุ่มเชื้อเพลิงทั้งหมด ถือเป็นสัดส่วนเกือบหนึ่งในสาม สะท้อนบทบาทของตะวันออกกลางในฐานะแหล่งพลังงานสำคัญของไทย

อันดับสองคือ สหรัฐอเมริกา มูลค่า 184,931.44 ล้านบาท หรือ 12.83% ตามมาด้วย ซาอุดีอาระเบีย มูลค่า 130,918.71 ล้านบาท คิดเป็น 9.08% ซึ่งทั้งสองประเทศล้วนเป็นผู้ผลิตพลังงานรายใหญ่ของโลก

อันดับสี่คือ กาตาร์ มูลค่า 94,987.09 ล้านบาท หรือ 6.59% ขณะที่อันดับห้า มาเลเซีย มูลค่า 92,702.09 ล้านบาท คิดเป็น 6.43% สะท้อนความเชื่อมโยงด้านพลังงานในภูมิภาคอาเซียน

อันดับหกคือ อินโดนีเซีย มูลค่า 89,995.11 ล้านบาท (6.25%) อันดับเจ็ด ลาว มูลค่า 78,439.15 ล้านบาท (5.44%) ซึ่งมีความสำคัญด้านพลังงานไฟฟ้าและเชื้อเพลิงข้ามพรมแดน

ส่วนอันดับแปดคือ ออสเตรเลีย มูลค่า 61,468.69 ล้านบาท (4.27%) อันดับเก้าคือ เมียนมา มูลค่า 51,774.76 ล้านบาท (3.59%) และอันดับสิบคือ ไนจีเรีย มูลค่า 31,517.44 ล้านบาท (2.19%)

เมื่อนำตัวเลขทั้งหมดมาวิเคราะห์ จะเห็นได้ชัดว่า ไทยยังคงพึ่งพาการนำเข้าพลังงานจากต่างประเทศในสัดส่วนสูง โดยเฉพาะจากภูมิภาคตะวันออกกลางเป็นหลัก ประเด็นนี้จึงไม่ใช่เรื่องไกลตัว เพราะทุกครั้งที่เกิดความตึงเครียดทางภูมิรัฐศาสตร์ ราคาน้ำมันในประเทศก็มักได้รับผลกระทบทันที

พลังงานคือเส้นเลือดใหญ่ของระบบเศรษฐกิจไทย เมื่อการนำเข้าเพิ่ม ต้นทุนก็สูงขึ้น เมื่อราคาตลาดโลกผันผวน ค่าครองชีพในประเทศก็สั่นคลอนตามไปด้วย

คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่าไทยนำเข้าจากประเทศใดมากที่สุด แต่คือ ไทยจะบริหารจัดการความเสี่ยงด้านพลังงานอย่างไรในระยะยาว จะเพิ่มการผลิตในประเทศมากขึ้นหรือไม่ จะผลักดันพลังงานทางเลือกอย่างจริงจังเพียงใด เพราะทุกบาทที่จ่ายออกไปในค่านำเข้า คือเม็ดเงินที่ไหลออกนอกประเทศ

ตัวเลขเหล่านี้จึงไม่ใช่เพียงสถิติรายปี หากแต่เป็นภาพสะท้อนความมั่นคงของชาติในอีกมิติหนึ่ง ที่ประชาชนทุกคนควรรับรู้และติดตามอย่างใกล้ชิด.