วิบากกรรมเลือกตั้ง 69: เมื่อ ‘บาร์โค้ด’ ปิดตายความลับ และ ‘คะแนนเขย่ง’ 6 หมื่นใบที่ไร้คำตอบ

ท่ามกลางบรรยากาศหลังการเลือกตั้ง 8 กุมภาพันธ์ 2569 ที่ควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของความหวัง แต่กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของ "วิกฤตศรัทธา" ที่หยั่งรากลึก จากหลักฐานความผิดปกติที่ปรากฏขึ้นทั่วประเทศ โดยเฉพาะในพื้นที่เชิงยุทธศาสตร์อย่างชลบุรีและสมุทรปราการ ซึ่งสะท้อนผ่านปรากฏการณ์ที่ไม่อาจมองข้ามได้ถึง 3 ประเด็นหลัก

1. ปริศนา 66,939 และทฤษฎีคะแนนดิ้นได้ จากการตรวจสอบข้อมูลผลคะแนนอย่างไม่เป็นทางการบนเว็บไซต์ กกต. พบความลักลั่นที่ร้ายแรงเชิงสถิติ เมื่อจำนวนผู้มาใช้สิทธิเลือก ส.ส. เขต กลับมากกว่าผู้มาใช้สิทธิเลือกพรรค (บัญชีรายชื่อ) ถึง 66,939 คน ซึ่งในทางปฏิบัติเป็นไปได้ยากมาก เพราะประชาชนทุกคนได้รับบัตร 2 ใบพร้อมกัน สิ่งนี้ทำให้เกิดข้อสงสัยเรื่องการ "จัดการคะแนน" (Manipulation) ที่ส่วนกลาง มากกว่าจะเป็นเพียง Human Error ทั่วไป หากมีการนับใหม่และพบว่าคะแนนในหีบ (Physical Vote) ไม่ตรงกับหน้าเว็บ (Digital Vote) นี่จะเป็นใบเสร็จมัดตัวที่ กกต. จะตอบคำถามสังคมไม่ได้เลย

2. เมื่อความลับไม่มีจริง: วิกฤตบาร์โค้ดระบุตัวตน ประเด็นที่แหลมคมที่สุดคือการฟ้องศาลปกครอง คดีดำที่ 304/2569 กรณีบาร์โค้ดบนบัตรเลือกตั้ง ซึ่ง กกต. ได้ยอมรับในแถลงการณ์เมื่อวันที่ 13 ก.พ. 69 ว่าบาร์โค้ดดังกล่าวสามารถสแกนเพื่อระบุเลขที่บัตรและเชื่อมโยงกลับไปถึงต้นขั้วที่มีชื่อ-นามสกุลประชาชนได้จริง สิ่งนี้ถือเป็นการละเมิด รัฐธรรมนูญ มาตรา 85 เรื่องการลงคะแนนลับ (Secret Ballot) โดยสิ้นเชิง และอาจเป็นบรรทัดฐานสำคัญที่ทำให้การเลือกตั้งครั้งนี้ตกเป็น "โมฆะ" ตามรอยปี 2549 เนื่องจากสภาพความเป็นความลับสูญเสียไปแล้ว

3. หลักฐานบนกองขยะและการใช้ "นิติสงคราม" ปิดปาก ความเจ็บปวดของประชาชนยิ่งทวีคูณเมื่อพบอุปกรณ์เลือกตั้งและบัญชีรายชื่อผู้มีสิทธิถูกทิ้งเกลื่อนบนกองขยะในพื้นที่รกร้างที่ พระสมุทรเจดีย์ สอดคล้องกับเหตุการณ์ที่ชลบุรี เขต 1 ซึ่งพบใบนับคะแนนในถังขยะและหีบบัตรที่มัดด้วยเพียง "เชือกฟาง" แทนที่จะเป็นสายรัดตามระเบียบข้อ 180 แต่แทนที่จะได้รับคำชี้แจง ประชาชนที่ออกมาตรวจสอบกลับถูกแจ้งความดำเนินคดีในข้อหาบุกรุกและลักเอาเอกสารราชการ ซึ่งถูกมองว่าเป็นกลยุทธ์ SLAPP เพื่อข่มขู่ไม่ให้เกิดการตรวจสอบ

บทสรุป: กรรมของคนธรรมดา? จาก "100 ความเจ็บปวดของประชาชน" ที่แบกรับทั้งค่าไฟแพง หนี้สิน และความเหลื่อมล้ำ ประชาชนคาดหวังเพียงการเลือกตั้งที่โปร่งใสเพื่อเป็นทางออก แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงมุกตลกเลี่ยงบาลีอย่าง "รู้จักแต่การประปา" ในวันนี้ความตื่นรู้ของประชาชนไม่ได้หยุดอยู่แค่หน้าหน่วยเลือกตั้ง แต่กำลังขยายผลไปสู่การฟ้องร้องตาม มาตรา 157 และการเรียกร้องให้มีการ "ล้างกระดาน" เพื่อคืนความยุติธรรมให้แก่เจ้าของอำนาจอธิปไตยที่แท้จริง