อาถรรพ์ห้องเช่าหมายเลข 404 กับรอยขีดเขียนปริศนาที่เพดาน...ใครอยู่ห้องนี้เกิน 3 วันต้องมีอนเป็นไป

คุณเคยสังสัยไหมว่า... ทำไมหอพักบางแห่ง

ถึงมีห้องหนึ่งที่ว่างตลอดเวลา ทั้งที่ราคาถูกแสนถูก? ผมเพิ่งเจอกับตัวเมื่อสัปดาห์ก่อน หลังจากย้ายเข้าห้อง 404 ในอพาร์ตเมนต์เก่าใจกลางเมือง สิ่งที่ผมเจอไม่ใช่แค่เสียงเดินตอนกลางคืน แต่มันคือ "ไดอารี่ที่เขียนไว้บนเพดาน" ที่บอกเล่าเรื่องราวของคนที่เคยอยู่ที่นี่... และทุกคนหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย!

ผมชื่อ "นนท์" เพิ่งย้ายเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ ด้วยงบประมาณที่จำกัด ผมจึงเลือกหอพักเก่าแห่งหนึ่งแถวสะพานควาย ห้องที่ผมได้คือห้อง 404 ห้องสุดท้ายสุดทางเดินที่ดูเงียบสงบจนเกินไป ลุงเจ้าของหอเก็บค่าเช่าผมล่วงหน้าเพียงเดือนเดียวและย้ำว่า "ถ้าได้ยินเสียงอะไรตอนดึก อย่าเปิดประตูออกมาดูเด็ดขาด"

คืนแรกผ่านไปอย่างปกติ จนกระทั่งคืนที่สอง... ขณะที่ผมกำลังนอนเล่นมือถืออยู่นั้น แสงไฟจากหน้าจอไปกระทบเข้ากับอะไรบางอย่างบนเพดานห้อง มันไม่ใช่รอยร้าว แต่เป็นลายมือตัวเล็กๆ นับพันบรรทัดที่ขีดเขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำ

ผมลุกขึ้นยืนบนเตียงเพื่ออ่านมัน... ประโยคแรกเขียนไว้ว่า:

"วันที่ 1: ฉันเห็นเธอในกระจก เธอไม่ใช่ฉัน"

"วันที่ 2: เธอเริ่มเลียนแบบท่าทางของฉัน และเธอกำลังหิว"

"วันที่ 3: ถ้าใครได้อ่านข้อความนี้... อย่ามองเข้าไปในตู้เสื้อผ้า"

ความเย็นวาบวิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง ผมหันไปมองตู้เสื้อผ้าไม้เก่าๆ ที่มุมห้องทันที ประตูตู้แง้มอยู่เล็กน้อยเหมือนมีใครบางคนพยายามจะเปิดมันจากข้างใน ผมรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปปิดกระแทกประตูตู้แล้วล็อกกุญแจทันที!

คืนนั้นผมกึ่งหลับกึ่งตื่น ได้ยินเสียงขูดรีดดังมาจากในตู้เสื้อผ้า "แกรก... แกรก..." สลับกับเสียงกระซิบเบาๆ ว่า "ขอที่ว่างให้ฉันบ้าง" ผมนอนคลุมโปงสวดมนต์จนถึงเช้า

วันที่สาม ผมพยายามจะย้ายออก แต่ลุงเจ้าของหอไม่อยู่ที่ป้อม ผมจึงกลับไปที่ห้องเพื่อเก็บของ แต่สิ่งที่ทำให้ผมช็อกที่สุดคือ รอยเขียนบนเพดานมันเพิ่มขึ้น! ลายมือนั้นยังใหม่เอี่ยมและหมึกยังไม่แห้งดี มันเขียนว่า:

"วันที่ 4: นนท์... ขอบคุณสำหรับที่นอนเมื่อคืนนะ"

ผมไม่ได้เขียนชื่อตัวเองไว้ที่ไหนในห้องนี้เลย! แล้วมันรู้ชื่อผมได้ยังไง? ผมรีบทิ้งกระเป๋าแล้ววิ่งหนีออกจากห้องนั้นทันที ระหว่างที่วิ่งผ่านห้องอื่นๆ ผมสังเกตเห็นว่าทุกห้องมีป้ายชื่อติดอยู่ ยกเว้นห้อง 404 ที่มีคราบเลือดจางๆ ป้ายชื่อเดิมถูกขูดออกไป

ผมไปแจ้งความที่สถานีตำรวจใกล้ๆ ตำรวจบอกผมด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "อพาร์ตเมนต์นั้นถูกสั่งปิดไปตั้งแต่ 10 ปีก่อนแล้วนะ หลังจากเกิดเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องที่คนร้ายซ่อนศพไว้ในตู้เสื้อผ้าห้อง 404 ทุกศพมีรอยขีดเขียนเต็มตัวเหมือนไดอารี่"

ผมยืนอึ้ง... แล้วเงินค่าเช่าที่ผมจ่ายไปล่ะ? แล้วคนที่ผมคุยด้วยเมื่อวันก่อนคือใคร? ผมตัดสินใจกลับไปดูอพาร์ตเมนต์นั้นอีกครั้งในตอนกลางวัน แต่สิ่งที่เห็นคือตึกร้างที่ถูกล้อมด้วยสังกะสีและมีป้ายเขตอันตรายห้ามเข้า... ทันใดนั้น ผมเหลือบไปเห็นหน้าต่างห้อง 404 บนชั้นสี่ มีผู้ชายคนหนึ่งยืนมองลงมาที่ผม... เขาหน้าตาเหมือนผมทุกประการ และในมือของเขาเขากำลังถือปากกาเมจิกสีดำอยู่!

"จนถึงตอนนี้ผมยังไม่กล้านอนคนเดียวเลยครับ ใครที่กำลังมองหาหอพักถูกๆ ระวังให้ดีนะครับ ตรวจดูเพดานห้องก่อนเซ็นสัญญาเสมอ... แล้วเพื่อนๆ ล่ะครับ เคยเจอ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ในห้องพักบ้างไหม? ลองคอมเมนต์แชร์พิกัดหรือประสบการณ์กันหน่อยครับ ผมจะได้รู้ว่าหอพักไหนควรเลี่ยง!"