“ ถ้าวันนั้นผมกล้ากว่านี้… วันนี้เราจะยังเป็นคนแปลกหน้ากันไหม”

ผมเคยคิดว่าความรักมันต้องชัดเจน

ถ้าเขารู้สึก เขาคงแสดงออก

ถ้าเขาอยากมีเราในชีวิต เขาคงเลือกเรา

แต่ความจริงมันไม่สวยแบบนั้นครับ

เราเจอกันในช่วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิตผม

เขาทำให้วันธรรมดาๆ มีความหมาย

แค่ข้อความ “ถึงบ้านแล้วนะ” ก็ทำให้ผมยิ้มได้ทั้งคืน

ผมไม่เคยบอกเขาตรงๆ ว่าผมรัก

เพราะกลัวเสียเขาไป

กลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้วคำตอบไม่เหมือนในหนังรักอย่าง La La Land

เราจะไม่ได้แม้แต่สถานะ “คนที่คุยกันอยู่”

สุดท้ายเขามีใครอีกคน

และผมก็ยังทำหน้าที่ “คนที่หวังดี” ได้ดีที่สุด

วันที่เขาเล่าเรื่องแฟนใหม่ให้ฟัง

ผมยังพยักหน้า ยิ้ม และบอกว่า “ดีใจด้วยนะ”

ทั้งที่ในใจมันเหมือนอะไรบางอย่างแตกละเอียด

ผมกลับบ้านวันนั้น เปิดเพลงเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา

เหมือนฉากสุดท้ายของ Blue Valentine

ที่รู้ทั้งรู้ว่ารักยังอยู่ แต่ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว

ผมไม่โกรธเขา

ผมโกรธตัวเอง

ที่ไม่กล้าพอในวันที่ยังมีโอกาส

จนวันนี้เราเป็นแค่คนที่กดไลก์สตอรี่กันบ้างเป็นครั้งคราว

ไม่มีสิทธิ์ถามว่า “เหนื่อยไหม”

ไม่มีสถานะให้หวง

ใครเคยพลาดเพราะความกลัวบ้างครับ

เคยรักใครมากๆ แต่ไม่ได้แม้แต่โอกาสเริ่มต้นไหม

บางทีความรักที่เจ็บที่สุด

ไม่ใช่การถูกทิ้ง

แต่คือการที่เราไม่เคยได้ลอง…แล้วต้องอยู่กับคำว่า “ถ้า” ไปตลอดชีวิต