“เคยไหมครับ… รักเขามากแต่รู้สึกเหมือนกำลังหายไปจากชีวิตตัวเอง”

ผมไม่รู้ว่ามีใครเคยเป็นแบบผมไหมนะครับ

เวลาที่เรารักใครสักคนมากๆ เราพร้อมจะปรับทุกอย่างเพื่อเขา ยอมเลื่อนนัดเพื่อน ยอมลดเวลางานอดิเรก ยอมเงียบในวันที่จริงๆ แล้วอยากพูด

ช่วงแรกมันดูสวยงามมากครับ เหมือนฉากหนึ่งในหนังรักอย่าง The Notebook ที่พระเอกยอมทำทุกอย่างเพื่อคนที่รัก

แต่ชีวิตจริงมันไม่ได้ตัดภาพจบแบบนั้น

ผมเริ่มรู้สึกว่า

ผมหัวเราะน้อยลง

ผมไม่กล้าพูดในสิ่งที่คิด

ผมกลัวว่าแค่ความเห็นต่างเล็กๆ จะทำให้เขาไม่พอใจ

จนวันหนึ่งผมถามตัวเองว่า

“นี่เรายังเป็นตัวเองอยู่ไหม หรือเรากำลังพยายามเป็นคนที่เขาจะไม่ทิ้ง”

มันไม่ใช่ว่าเขาเลวร้ายอะไรนะครับ เขาเป็นคนดี

แต่ผมเองต่างหากที่พยายามมากเกินไป

พยายามจนลืมว่าความรักไม่ควรทำให้เราตัวเล็กลง

บางครั้งผมก็แอบอิจฉาคู่รักที่ดูเป็นธรรมชาติ เหมือนใน Before Sunrise ที่คุยกันได้ทุกเรื่องโดยไม่ต้องกลัวว่าจะเสียอีกฝ่ายไป

ผมเลยอยากถามทุกคนครับ

ความรักที่ดีควรเป็นแบบไหน?

ควรต้องปรับตัวมากแค่ไหนถึงจะเรียกว่าพอดี?

หรือจริงๆ แล้ว ถ้าเรารู้สึกเหนื่อย นั่นคือสัญญาณ

อะไรบางอย่างแล้ว

ใครเคยอยู่ในความสัมพันธ์ที่ต้อง “พยายามตลอดเวลา” บ้างครับ

สุดท้ายมันไปต่อได้ไหม หรือคุณเลือกเดินออกมา

อยากอ่านประสบการณ์ของทุกคนจริงๆ ครับ

บางทีคำตอบของคุณ อาจช่วยให้ใครบางคนกล้ากลับมารักตัวเองอีกครั้งก็ได้