บ้านไม้ท้ายสวนที่ไม่มีใครกล้าอยู่เกินสามคืน

ตอนฉันย้ายกลับมาบ้านต่างจังหวัด ยายยกกุญแจบ้านไม้หลังหนึ่งให้ บอกสั้น ๆ ว่า

“ถ้าอยากอยู่เงียบ ๆ ก็ไปอยู่หลังนั้นได้ แต่ถ้าได้ยินใครเรียกชื่อ อย่าขานตอบ”

บ้านนั้นตั้งอยู่ท้ายสวนมะพร้าว ห่างจากตัวบ้านใหญ่พอให้เสียงคนไม่ถึง ตอนกลางวันมันดูเป็นแค่เรือนไทยเก่า ๆ ใต้ถุนโล่ง ฝาไม้สีเข้ม มีบันไดชันหนึ่งชุดกับระเบียงแคบ ๆ แต่พอค่ำลง ความเงียบรอบบ้านเหมือนหนาขึ้นผิดปกติ เสียงจิ้งหรีดไม่ดัง ลมไม่พัด ใบไม้ไม่ไหว

คืนแรกผ่านไปปกติ มีแค่เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามอายุของบ้าน

คืนที่สอง ตอนเกือบตีหนึ่ง ฉันสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงคนเดินบนระเบียง

ช้า ๆ

ลากเท้าเบา ๆ

จากหัวบันได…มาหยุดหน้าประตูห้องนอน

ฉันนอนนิ่ง หายใจเบา

เสียงนั้นหยุดค้างอยู่ตรงนั้นนานหลายนาที

ก่อนจะค่อย ๆ เดินกลับลงบันไดไป

ฉันคิดว่าคงเป็นขโมย แต่พอเช้าออกไปดู ฝุ่นบนระเบียงยังเรียบ ไม่มีรอยเท้าใด ๆ

คืนที่สาม ฝนตกหนัก ลมตีผนังไม้ดังโครม ๆ ไฟดับทั้งสวน เหลือแค่แสงฟ้าแลบเป็นพัก ๆ

ตอนที่ฟ้าสว่างวาบหนึ่ง ฉันเห็นเงาคนยืนอยู่ปลายเตียง

พอฟ้ามืด เงานั้นก็หายไป

ฉันบอกตัวเองว่าตาฝาด แต่หัวใจเต้นแรงจนได้ยินในหู

แล้วก็มีเสียงเรียกเบา ๆ ดังมาจากใต้ถุนบ้าน

“...ยี่หวา...ยี่หวา”

มันไม่ใช่เสียงดังโวยวาย แต่เป็นเสียงกระซิบใกล้มาก เหมือนยืนอยู่ใต้ช่องพื้นไม้ตรงหัวเตียง

ฉันนึกถึงคำยายทันที อย่าขานตอบ

เสียงนั้นเรียกอีกครั้ง ชัดขึ้น เหมือนคนคุ้นเคย พูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

ถ้าคนอื่นได้ยินคงเผลอตอบไปแล้ว

พื้นไม้ใต้ตัวฉันเย็นจัดผิดปกติ

เหมือนมีอะไรบางอย่างแนบอยู่ด้านล่าง

ฉันค่อย ๆ ลุก เดินไปเปิดหน้าต่าง มองลงไปใต้ถุน

ความมืดทึบ ไม่มีแม้เงาตัวเอง

แต่กลิ่นดินเปียกกับกลิ่นไม้เก่าโชยขึ้นมาแรง

เหมือนมีคนยืนอยู่ข้างล่างจริง ๆ

แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย

คราวนี้ไม่เรียกชื่อ แต่พูดว่า

“ลงมาสิ ข้างล่างมีที่ว่างแล้ว”

ทันใดนั้น บันไดไม้หน้าบ้านก็ดังเอี๊ยดเหมือนมีคนกำลังก้าวขึ้นมา

ทีละขั้น ช้า ๆ มั่นคง มุ่งตรงมาที่ประตูห้องฉัน

ฉันรีบถอยหลังจนชนผนัง มือควานหาลูกบิด

แต่ประตูไม่เคยถูกเปิด

เพราะเสียงฝีเท้าหยุดอยู่ใต้พื้นห้องตรงจุดที่ฉันยืน พื้นไม้ตรงนั้นยุบลงเล็กน้อย

เหมือนมีใครพยายามดันขึ้นมาจากข้างล่าง

ฉันวิ่งหนีออกจากบ้านทั้งที่ยังมืดและฝนยังตก

ตั้งแต่นั้นฉันไม่กลับไปค้างที่นั่นอีก

หลายวันต่อมา ฉันถามยายว่าบ้านหลังนั้นเคยมีอะไรเกิดขึ้นไหม

ยายเงียบไปนาน ก่อนตอบว่า

“เมื่อก่อนใต้ถุนบ้านนั้นเคยเป็นที่วางโลงรอเผา คนโบราณเขาพักศพไว้สามคืน”

ฉันขนลุกทันที

เพราะฉันอยู่ได้พอดีสามคืน และคืนสุดท้าย

เหมือนมีใครบางคนกำลังจะชวนฉันลงไปนอนแทนที่เดิมของเขา

จนถึงวันนี้ เวลาเดินผ่านท้ายสวน ฉันยังรู้สึกได้ว่ามีสายตามองมาจากใต้ถุนมืดนั้นเสมอ

เหมือนมันยังรอให้ใครสักคน ขานตอบกลับไปสักครั้ง