ร่มที่เปียกโชก

ร่มที่เปียกโชก
โดย #อักษราลัย

เมื่อความใจดีที่เคยเป็น "ที่พักพิง" กลับกลายเป็น "กรงขัง" ตัวเอง

ในออฟฟิศที่แสงไฟสลัว ท้องฟ้าด้านนอกพร่างพราวไปด้วยดวงดาว บรรยากาศที่ควรสำหรับการนอนหลับพักผ่อน แต่นลินกลับนั่งจมกองเอกสารของวิภา รุ่นพี่ที่มักใช้คำว่า "น้ำใจ" เป็นอาวุธทิ่มแทงเธอเสมอ คืนนี้วิภาฝากงานสำคัญก่อนกลับไปฉลองวันเกิดลูกสาว ทิ้งให้นลินจัดการตัวเลขมหาศาลเพียงลำพังด้วยความเหนื่อยล้า
ความผิดพลาดเกิดขึ้นตอนตีสาม... ตัวเลขเพียงตัวเดียวขยับตำแหน่ง แต่มันสร้างความเสียหายมหาศาลให้กับบริษัท

เช้าวันต่อมา ในห้องประชุมที่บรรยากาศเย็นเยียบราวกับขั้วโลก หัวหน้ากวาดสายตามองความพินาศบนจอโปรเจกเตอร์ วิภาชิงพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นลิน... พี่ไม่คิดเลยนะว่างานที่อาสาจะช่วยดูให้พี่ เธอจะสะเพร่าขนาดนี้ เสียแรงที่พี่เชื่อใจ"

นลินอ้าปากค้าง ความหวังดีที่ยอมอดหลับอดนอนช่วยงานกลับถูกใช้เป็น "โล่มนุษย์" วิภาไม่สบตาเธอแม้แต่นิดเดียว แถมยังสวมบทเหยื่อได้อย่างแนบเนียน จนหัวหน้าตัดสินใจพักงานเธออย่างไร้กำหนด

นลินเดินออกจากตึกท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ เธอควานหาร่มในกระเป๋าแต่พบเพียงความว่างเปล่า กอล์ฟ เพื่อนร่วมงานอีกคนที่เธอเคย "ช่วย" บ่อย ๆ ยืมมันไปแล้วไม่คืน นลินเดินตากฝนเปียกโชกไปตามทางฟุตบาทที่เต็มไปด้วยแอ่งน้ำ

เธอยืนหยุดอยู่หน้ากระจกใสของร้านกาแฟ ภาพสะท้อนที่เห็นคือผู้หญิงที่ดูน่าสมเพช ผมเผ้าลู่ไปกับใบหน้า เสื้อผ้าเปียกแนบเนื้อจนดูไร้สง่าราศี เธอนึกถึงคำพูดของแม่ที่เคยเตือนว่า "เป็นร่มให้คนอื่นได้นะนลิน แต่ต้องมั่นใจว่าด้ามร่มนั้นแข็งแรงพอ และตัวลูกเองต้องไม่เปียกฝนจนปอดบวมตายไปเสียก่อน"

ในความหนาวนั้น มือของนลินหยุดสั่นลงชั่วขณะ เหมือนบางอย่างข้างในขาดผึงไปพร้อมเสียงฝน

เธอหยิบมือถือขึ้นมาและเห็นสตอรี่ไอจีของวิภาที่กำลังจิบไวน์ฉลองความสำเร็จ พร้อมแคปชั่น 'รอดตัวไปอีกหนึ่งเปลาะ... ขอบคุณความใจอ่อนของคนบางคน'
นั่นคือวินาทีที่ร่มคันเก่าในใจของนลินพังทลายลง

เย็นวันนั้น นลินนัดวิภามาพบที่คาเฟ่ใต้ตึกออฟฟิศ วิภาเดินมาด้วยท่าทางระแวดระวัง "นลิน... พี่ขอโทษนะที่พูดแบบนั้นในห้องประชุม พี่จำเป็นต้องรักษาตำแหน่งพี่ไว้ แต่นลินยังเด็ก หาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้..."

"พี่วิภาคะ" นลินขัดขึ้น เสียงของเธอนิ่งและลึก "จำได้ไหมคะว่าพี่ค้างเงินนลินอยู่เท่าไหร่? รวมค่าของที่พี่ฝากซื้อ และเงินที่พี่ขอยืมไปจ่ายค่าบัตรเครดิต"

วิภาหน้าถอดสี "คือ... ช่วงนี้พี่..."

"และนี่ค่ะ" นลินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ แสดงบันทึกแชทที่วิภาส่งงานมาตอนตีสอง และคลิปเสียงที่วิภาเคยสารภาพว่าแอบดึงเงินกองกลางไปใช้ส่วนตัว "ถ้าพี่ไม่ไปสารภาพกับหัวหน้าว่าพี่เป็นคนบีบให้ฉันทำไฟล์นั้นทั้งที่ฉันไม่มีหน้าที่ และคืนเงินทั้งหมดภายในวันนี้... ไฟล์นี้จะถูกส่งถึง HR และคู่ค้าทุกคนที่พี่ไปหลอกเขาไว้"

วิภาเบิกตาโพลง "นลิน! ทำไมใจร้ายแบบนี้! นลินคนเดิมหายไปไหน?"

นลินลุกขึ้นยืน สวมเสื้อกันฝนอย่างช้า ๆ แววตาของเธอมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"นลินคนเดิมที่พี่เคยขี่หลังน่ะ... เธอตายไปตั้งแต่ถูกทิ้งไว้กลางห้องประชุมแล้วค่ะ ต่อจากนี้ฉันจะกางร่มให้แค่ตัวเองเท่านั้น ส่วนใครจะเปียกฝน... ก็เชิญเปียกไปให้พอค่ะ"

นลินเดินออกจากร้านไปท่ามกลางเสียงกัมปนาทของฟ้าผ่า เธอไม่ได้กางร่มคันใหญ่เพื่อใครอีก แต่เธอกำลังก้าวเดินอย่างสง่างามในเสื้อกันฝนที่ปกป้องเธอไว้เพียงคนเดียว เป็นการ "ใจร้าย" ที่ทำให้เธอรู้สึกถึงคุณค่าของความเป็นมนุษย์มากที่สุดในชีวิต

* ความใจดีที่ปราศจากขอบเขตคือ "ยาพิษ" ที่ส่งเสริมให้คนเห็นแก่ตัวเติบโต การปฏิเสธและลุกขึ้นสู้ไม่ใช่การสูญเสียความดี แต่คือการรักษา "ความเป็นคน" ของเราไม่ให้ถูกเหยียบย่ำจนสูญสิ้นตัวตน