"เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว เพียงผีเสื้อขยับปีกทุกอย่างก็เคลื่อนไหว" ธรรมชาติที่น่าหลงไหลและเก็บงัน

ทุกชีวิตนั้นมีความหมายกับโลกของเราทั้งหมด เพียงแค่มดสองสามตัวสร้างสุขสันต์

ระบบนิเวศที่มากกว่าทุกการเดินทาง และสีสันความงดงามเพราะว่าสร้างมัน

ก่อนหน้านั้นชีวิตได้แต่งเติม และช่วยเสริมความสุขนั้นต่างประสาน 

คืนวันนั้นคอยเตือนเรื่องของวันวาร  สิ้นสุดการเดินทางคือสิ้นใจหมดลม

   ธรรมชาติแน่นอนสำหรับใครๆ นั้นงดงามเสมอ ก่อนหน้านั้นเราอาจจะบอกว่าแน่นอนในชีวิตของคนเรานั้นต้องเจอในหลากหลายสิ่งมีชีวิตที่มากมายหลายอย่าง และสิ่งที่สวยงามนั้นมักจะมีการเล่าเรื่องราวหรือว่าถูกนำมาเก็บไว้อย่างสมบูรณ์นั่นคือ สิ่งที่มีค่าของธรรมชาติ วันนี้สิ่งที่เรานั้นเห็นคือการนำในส่วนของสิ่งมีชีวิตนั้นนำมาสตาฟไว้ในกรอบเพื่อที่จะทำเป็นสิ่งที่ประดับ หรือว่าโชว์ไว้ในส่วนของความงาม 

   ผีเสื้อ ที่มีการเล่าว่า เพียงมีการขยับปีกนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นสงสัย ก่อนหน้านั้นเราอาจจะเห็นว่าผีเสื้อในป่าที่เรานั้นเดินเข้าไปนั้นมีจำนวนมากกว่าสายพันธุ์ แต่พอมาเจอในส่วนของตรงนี้กลับเปลี่ยนไป เราแทบจะหาไม่ได้เลยกับความงามของผีเสื้อตัวใหญ่ แต่กลับเจอแต่ส่วนของแมลงหรือว่าผีเสื้อตัวสีสันไม่ค่อยงดงาม สีเพียงสองสามสี สีล้วนเท่านั้น เพราะว่าสิ่งแวดล้อมหรือสภาพอากาศนั้นเปลี่ยนแปลงไป ทำให้สัตว์ป่านั้นมีความสูญสิ้นชีวิตและเกิดขึ้นมายาก เพราะว่าจากป่ากลายเป็นเมือง จากเมืองกลายเป็นคอนกรีต

   สิ่งที่ปลอมนั้นเกิดขึ้นมากขึ้น อย่างดอกไม้หรือว่ต้นไม้นั้นมีการเปลี่ยนแปลงมาทั้งหมด ไม่ว่าจะต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านหรือว่าดอกไม้ที่วางในสวนหย่อมนั้นยังกลายเป็นสิ่งที่ปลอม ไม่สามารถที่จะผสมเกสรได้เลย ทำให้ทุกอย่างนั้นสิ้นลงทั้งหมด กี่เรื่องราวที่ฝันถึงแสดงให้ซาวซึ้งในส่วนของความหมาย หลากหลายชีวิตที่เดินผ่านเส้นทางของความห่วงใย และหลากหลายความสุขที่เนิ่นนาน 

   ผีเสื้อเหล่านี้นั้นถูกนำมาเก็บไว้เพื่อที่จะเป็นเหมือนสิ่งของสะสม แต่ก่อนนั้นมีชีวิตอยู่ในธรรมชาติ แต่เมื่อเวลานั้นเปลี่ยนไป ผีเสื้อทั้งหลายนั้นกลับมาอยู่ในแก้วใส ให้คนนั้นได้มอง นอกจากคนในเมืองนั้นน่าจะเป็นคนที่ไม่เคยที่จะเดินสู่ธรรมชาติ ไม่เคยเห็นในส่วนของวัฏจักรของผีเสื้อเลย กลับมาเจอในส่วนของปีกที่บอบยาง สีสันที่แม้การประดิษฐ์นั้นยังยาก 

   ไม่มีอะไรมีค่ากว่าทุกสิ่ง เรื่องราวที่สื่อประสานนั้นมาจากเรื่องจริง แต่แล้วความสุขของการเดินไปยังสถานที่จริงนั้นมีความยาก  แน่นอนว่าคนนั้นเข้าใกล้ธรรมชาติ แต่เป็นธรรมชาติที่ถูกนำกลับเข้ามาไว้ในพิธภัณฑ์มากกว่า รวบรวมทุกอย่างแต่ว่าเป็นสิ่งที่ไม่มีชีวิตเลย 

   ก่อนที่คนรุ่นใหม่นั้นจะไม่มีโอกาสได้เจอให้เรานั้นลองมองในส่วนของธรรมชาติในตอนนี้และเปรียบเทียบไปอีกห้าสิบปีข้างหน้าจะมีในส่วนของความแตกต่างมากขนาดไหน อาจจะไม่มีต้นไม้ ที่เป็นป่า หรือว่าอาจจะมีการสร้างป่าขึ้นมาใหม่เป็นป่าจำลองให้เห็นเพราะว่าโลกของเรานั้นก้าวไกลไปอย่างรวดเร็ว จนทำให้ลืมในบางสิ่งที่สำคัญไป   จากป่าดินกลายเป็นป่าคอนกรีต จากคนทำงานกลายเป็นหุ่นยนต์ทำงาน และกลายเป็นเพื่อนในไซเบอร์ที่คอยให้คำแนะนำมากกว่าเพื่อที่มีตัวตนจริงสามารถที่จะสื่อสารได้