มีจุดหมายชีวิตในระยะยาว

คราวนี้มาถึงตาคุณบ้างละ คุณวางแผนชีวิตไว้อย่างไรบ้าง คนส่วนมาก มักตอบว่า “ไม่รู้เหมือนกัน คิดไม่ออก” หรือ “ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย” ก็เพราะแบบนี้ละครับ ชีวิตของพวกเขาถึงไม่ไปถึงไหน ตัวคุณเองก็เหมือนกัน ถ้าไม่มี แผนระยะยาว ก็จะขาดเข็มทิศนําทางนาวาชีวิต แล้วทุกอย่างก็จะจบลงด้วย การล่องลอยไปตามยถากรรมอย่างไร้จุดหมาย ราวกับเศษซากเรืออับปางที่ ลอยเคว้งไปตามแรงกระหน่ําพัดพาแห่งมรสุมชีวิต น่าเศร้าใจนะครับ

จะเป็นนักเล่นกฏทั้งที ต้องมีแผนชีวิตทั้งระยะสั้นและระยะยาวครับ คุณจะวางแผนชีวิตระยะยาวไว้คร่าวๆ เช่น สั่งสมประสบการณ์และ คุณสมบัติดีๆ เพื่อไต่เต้าก้าวสู่จุดสูงสุด จากนั้นก็อยู่ไปเรื่อยๆ จนเกษียณอายุ แล้วก็ตาย

หรือจะวางแผนแบบลงรายละเอียดยิบหยิบใช้คล่องก็แล้วแต่จะ สะดวก หากคุณวางแผนอนาคตเรื่องการงาน ก็ควรศึกษาหากลยุทธ์ในการประกอบวิชาชีพนั้นให้ดี แล้วทําใจไว้เลยครับว่า คุณจะมีเหตุบังเอิญให้ต้องตก ไปอยู่ในสถานการณ์ที่คาดเดาได้ รวมถึงเหตุสุดวิสัยต่างๆ อย่างแน่นอน แต่ กับนักเล่นกฏที่ฉลาดหลักแหลมหัวไวแล้ว แค่เห็นเค้าลางแห่งปัญหาเท่านั้น พวกเขาก็จะวางแผนแก้เกมและแก้ไขสถานการณ์รอเอาไว้เสร็จสรรพล่วงหน้า

เคยมีคนพูดกับผมว่า “ก็ใครจะไปรู้ล่วงหน้าละว่าบริษัทจะปรับลดขนาดลงอย่าง นี้” ผมเลยตอบกลับไปว่า “ใครก็ได้ที่มีสมองมากพอจะมองออกว่าแวดวงธุรกิจ ของตัวเองกําลังอยู่ในระยะขาขึ้นหรือขาลง”ดังนั้น ขอให้คุณศึกษาหาข้อมูลว่าในสายธุรกิจที่คุณเลือกทํางานอยู่นั้น คุณต้องไต่บันไดความก้าวหน้ากี่ขั้น และต้องใช้อะไรได้จึงจะก้าวถึงจุดหมายที่ คุณตั้งเป้าไว้ได้

ซึ่งโดยปกติจะมีไม่เกิน 4 ขั้นคือ ระดับล่าง ระดับกลาง ระดับ อาวุโส และผู้บริหาร (เรื่องนี้คิดในใจก็ได้นะครับ ไม่จําเป็นต้องเขียน) ทําการบ้านให้ดีว่า คุณอยากเก็บเกี่ยวอะไรจากบันไดแต่ละขั้น เช่น ประสบการณ์ อํานาจหน้าที่รับผิดชอบ ทักษะความชํานาญใหม่ๆ ความรู้ความเข้าใจเรื่องการปกครองคน หรืออะไรจําพวกนี้

คุณคงสังเกตเห็นนะครับว่า ผม ไม่ได้พูดถึง “การเพิ่มรายได้ให้สูงขึ้น” เลย เพราะรู้ๆ กันอยู่ว่าจะได้ใน ภายหน้า สําหรับนักเล่นกฏแล้ว เรื่องนี้ก็ละไว้ในฐานที่เข้าใจได้เลย

นอกจากนี้ คุณยังต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมอีกด้วยว่า คุณจะไต่เต้าไปแต่ละ ขั้นได้อย่างไร อาจเป็นการย้ายไปอยู่แผนกใหม่ ย้ายไปอยู่สาขาอื่น ถูกทาบทาม ให้เป็นหุ้นส่วน ถูกเทียบเชิญให้เป็นกรรมการบริหาร ย้ายไปบริษัทอื่น หรืออะไร ในทํานองนี้ ถ้าคุณรู้ว่าจะต้องไต่เต้าไปทางไหนแล้ว ทีนี้ก็ไม่ยากหรอกครับ กับการหาวิธีว่าจะไต่เต้าไป “อย่างไร”

คราวนี้คุณก็ต้องปิดเกมแล้วละครับ ซึ่งก็คือการตั้งเป้าหมายสุดท้าย จะตั้งเอาไว้สูงสุดโต่งหรือไกลสุดกู่ก็ตามสบายเลยครับ จะเป็นจอมจักรพรรดิ ครองโลก, นายกรัฐมนตรี, CEO, อภิอภิมหาเศรษฐีผู้ร่ํารวยที่สุดของโลก อะไร ก็ได้ เพราะคนเรานั้นฝันกันได้ ไม่มีขีดจํากัดอยู่แล้ว ถ้าคุณตั้งเป้าหมายว่าจะฝันให้ไกล แล้วไปให้ถึงสุดปลายฝัน คุณจะมีแรงถีบตัวเองไปจนใกล้กับคําว่า “ดีที่สุด” อยู่ติดๆ กับคําว่า “สมบูรณ์แบบ” อิงแอบกับ “คุณค่าที่คู่ควร” นั่นเลยทีเดียว

อ๊ะๆ คุณผู้อ่านจะบอกว่าคนเราต้องมีชีวิตอยู่กับความเป็นจริงใช่ไหม ครับ ก็ใช่ครับ การใช้ชีวิตอยู่บนความเป็นจริงเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว แต่ขึ้นชื่อ ว่าเป็นนักเล่นกฎแล้วย่อมไม่ทิ้งลาย ต้องตั้งธงไว้ที่จุดสูงสุดของปลายฝัน และอะไรก็ตามที่ไม่ใช่สุดยอดของความเป็นสุดยอดแล้ว สิ่งนั้นก็ยังไม่ถือว่าดีพอสําหรับคนแบบคุณๆ