รู้ทันเหตุเราเท่ากับรู้ทันเหตุเขา

จิตจะสงบเป็นลำดับจนถึงที่สุดสิ้นสงสัยได้ มีความสงบ ขันติ อดทน อดกลั้นสลัดคืน สลัดทิ้ง เสียงที่ภายนอก ตาที่เห็นรูปที่ภายนอก ความชอบใจส่วนละเอียดที่ภายใน ความไม่ชอบใจส่วนละเอียดที่ภายในที่เรียกว่าโลภะ โทสะ โมหะ โทสะ โทสะ พยาบาท จองเวร ปทุสร้าย

อารมณ์โดยละเอียดภายในนี่แหละ ก็จะเป็นส่วนของพระโสดาเข้าสู่สกิทาคา คือมีอารมณ์รู้เท่าทันต่ออำนาจความโกรธ ความพพยาบาท ความจองเวร

ซึ่ง ถ้าปฎิบัติญาณ สมาธิ เห็น จิต เจตสิก คือ เห็นอารมณ์ของจิตคนอื่น เห็นอารมณ์จิตของตนเป็นไปในฝ่ายกุศล หรือเป็นไปในฝ่ายกุศล