ผ้าขี้ริ้วที่สด และใหม่ ไร้การแช่ให้ขาว สีเทาอย่างที่เห็น

ผ้าขี้ริ้วที่งดงามและแสนสั้น 

ถูกนำมาจัดวางในเขียงที่หลากหลาย 

วางแล้วเห็นในส่วนช่องที่ว่องไว 

สุดท้ายแล้วสิ่งที่เรานั้นเห็น กลายเป็นความจำเป็นในความเข้าใจ 

     สิ่งที่เรานั้นเข้าใจ จะสื่อสารอย่างไรก็ไร้ความหมาย ความไม่เคยความไม่รู้เดินไปสู่เส้นทาง แต่การที่เรานั้นประจาน ความจริงแท้คือสายตาที่เรานั้นได้มอง ก่อนหน้านั้นเราไม่เคยเจอว่า 

   ส่วนของผ้าขี้ริ้วของวัวนั้นจะมีความแตกต่าง ในส่วนของจุดหมาย การเดินทางนั้นสร้างในส่วนที่เรานั้นเรียกว่าความพยายาม ทุกครั้งที่มอง จับจ้องในความสุข เกินที่จะคาดหมาย 

   ใครมองในภาพที่เรานั้นมองคือคิดว่าน่ากลัวไม่น่ามอง เพราะว่าสีของมันนั้นไม่น่าทาน แต่เมื่อเรานั้นทำความสะอาด ทุกอย่างนั้นเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วกลายเป็นอย่างที่เห็น 

    เป็นสิ่งที่สวยงาม และบอบบางสวย ช่องนั้นเหมือนกับรังต่อรังแตนที่เรานั้นเห็นหรือว่าจับมา เพื่อที่จะประดับในบ้านของเรา 

    มีความคงที่ มีระยะที่เหมาะสม นำมาหั่นหรือว่าตัดให้สวย ใครที่เคยทานนั้นเห็นแล้วรู้สึกว่าน้ำลายไหลอย่างแน่นอน 

     แต่พอมามองในส่วนของมุมนี้นั้น กลับเหมือนว่าระยะในช่องว่างนั้นมีความเปลี่ยนแปลง สวยตามระยะ มุ่งหน้าที่ในสิ่งที่หมาย มีส่วนเล็กๆนั้นสลับไปสลับมา สุดท้ายก็คือการวางท่าที่ได้ในความเข้าใจเข้าทน 

  หากว่าเรานั้นเห็นครั้งแรกเราสามารถที่จะถามจากผู้รู้นั้นได้ เพราะว่ายากมากหากว่าเรานั้นมีการสังเกตในส่วนของภาพที่สดกับภาพที่มีการล้าง จะมีความแตกต่างกันอย่างมาก

ไม่ได้สู้ในส่วนของการทาน แต่ตำนานนั้นจะยั่งยืนและมีความสุขเหมาะสม หัวใจ

ในความชอบของคนเรานั้นไม่ค่อยที่จะเหมือนกันเสมอ ลองมองให้ต่างมุม แล้วเรานั้นจะเห็นในคุณค่า