ไอ้ด่างคลองบางมุด จระเข้กินคนที่ใหญ่ที่สุด

ไอ้ด่างคลองบางมุด จระเข้กินคนที่ใหญ่ที่สุด

ในช่วงปี พ.ศ. ๒๔๙๘ – ๒๕๐๗ ชาวบ้านในอำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร ไม่กล้าสัญจรทางน้ำเนื่องจากมีจระเข้ยักษ์ที่ทำร้ายและกินคนหาปลา รวมถึงเด็กๆ ด้วย จระเข้ตัวนี้มีขนาดใหญ่และดุร้ายถึงขั้นไล่กัดผู้คนที่สัญจรไปมา จนชาวบ้านไม่กล้าพายเรือหรือเดินริมตลิ่ง จระเข้พันธุ์ “ไอ้เคี่ยม” มีสีดำและมีสีขาวที่คอ เมื่อมันโผล่ขึ้นมาจากน้ำจะเห็นสีขาวที่คอ มีผู้คนตกเป็นเหยื่อของมันจำนวนมาก สภาพคลองบางมุดในสมัยนั้นมีป่าโกงกางและน้ำลึกไม่ต่ำกว่า ๖ เมตร การล่าจระเข้ทำได้ยากเพราะมันฉลาดมาก ทางการต้องสนธิกำลังตำรวจ ทหาร และชาวบ้านอาสาสมัครใช้เรือกว่า ๑๐๐ ลำในการไล่ล่า

ในช่วงนั้น “ไอ้ด่าง” ได้กลับมาอาละวาดอีกครั้งในคลองเขาปีบ ทำให้มีคนกลายเป็นเหยื่ออีก นายช้วน พิมาน ซึ่งออกจากบ้านไปตัดกล้วย ถูกจระเข้ยักษ์กัดที่เข่าและลากลงน้ำ ขณะที่กลุ่มล่าจระเข้ไปถึง พบชาวบ้านประมาณ ๑๐๐ คนกำลังค้นหาศพนายช้วน จนพบศพของเขาใต้รากไม้ริมตลิ่ง ซึ่งถูกจระเข้ลากไป และต้องให้นักประดาน้ำดำลงไปใช้เชือกผูกศพ ก่อนจะลากขึ้นมาได้ แต่ศพนายช้วนถูกกัดกินจนไม่มีส่วนใดเหลือให้เห็น ทุกคนรู้สึกสังเวชและอนาถใจเป็นอย่างมาก

จากแหล่งที่พบศพของนายช้วน คณะนักล่าและชาวบ้านรู้ว่าเป็นบริเวณแอ่งน้ำลึกที่ “ไอ้ด่าง” จระเข้ยักษ์ใช้เป็นที่หลบซ่อน เมื่อทราบแหล่งซ่อน คณะนักล่าได้ให้ชาวบ้านหลบซุ่มบนตลิ่งและใช้ระเบิดซี .3 จำนวน ๓ นัดลงไปในวังจระเข้ เสียงระเบิดทำให้ไอ้ด่างลอยขึ้นมา ส.อ. จำนงจึงใช้ฉมวกพุ่งลงไปกลางหลังของมัน ทำให้มันไม่สามารถอาละวาดได้อีก ชาวบ้านช่วยกันมัดมันและลากขึ้นมาบนตลิ่ง ในขณะที่ลากมา ไอ้ด่างพลิกท้องบ่งบอกถึงการสิ้นสุดชีวิตของมัน หลังผ่าท้องพบซากมนุษย์จำนวนมากที่แสดงถึงความเหี้ยมโหดของมัน ซากของไอ้ด่างถูกซื้อขายในราคา ๗,๐๐๐ บาท และมีผู้คนแห่ไปดูนับหมื่นคน แม้จะมีการเก็บเงินค่าเข้าชม ซากของมันถูกขายต่อจนราคาพุ่งขึ้นถึง ๒๓,๐๐๐ บาท โดยสุดท้ายถูกขายให้นายไห้ แซ่เซ็ง ทำให้องค์การสวนสัตว์พลาดโอกาสไปอย่างน่าเสียดาย