อ.เฉลิมชัย ออกโรงยับยั้งกลางดึก หลังผลงานในวัดถูกทุบทำลาย หวิดสูญสิ้นมรดกศิลป์ของแผ่นดิน

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านข่าวหนึ่ง 

เหตุเกิดที่ วัดป่าอ้อร่มเย็น ตำบลนางแล จังหวัดเชียงราย
สถานที่ซึ่งเคยเป็นที่ประดิษฐานผลงานศิลปะอันทรงคุณค่า จากฝีมือ ศิลปินแห่งชาติและศิลปินชั้นครูของประเทศ
กลับต้องเผชิญชะตากรรมถูก “ทุบทำลาย” เพียงเพราะความเข้าใจคลาดเคลื่อนและการตัดสินใจที่เร่งรีบเกินควร

จนกระทั่ง อาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ศิลปินแห่งชาติ ผู้เป็นเสาหลักของวงการศิลปะไทย
ต้องออกมา “เบรกเหตุการณ์” ด้วยตนเอง หลังได้รับทราบว่าผลงานศิลป์ภายในวัดถูกทำลายไปแล้วบางส่วน และเกือบจะสูญสิ้นทั้งหมด

จากการลงพื้นที่ในช่วงเช้ามืด อาจารย์เฉลิมชัยเปิดเผยว่า
ในตอนแรกเข้าใจว่าผลงานทั้งหมดถูกทุบทำลายจนไม่เหลือ แต่เมื่อไปถึงจึงพบว่ายังสามารถยับยั้งไว้ได้ทัน
ผลงานศิลปะจำนวนมากยังคงหลงเหลือ และยังสามารถฟื้นฟู พัฒนา และรักษาไว้ได้

สาเหตุของเหตุการณ์ครั้งนี้
รักษาการเจ้าอาวาสยอมรับว่าเป็นการกระทำที่เกิดจาก “รู้เท่าไม่ถึงการณ์”
มีความตั้งใจเพียงต้องการขยายพื้นที่วัด โดยมิได้ปรึกษากับเจ้าของผลงานศิลปะ
ทั้งที่ผลงานเหล่านั้นเป็นผลงานที่ศิลปินสร้างสรรค์ถวายวัด โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใด ๆ

ศิลปินผู้สร้างผลงานดังกล่าว ได้แก่

อาจารย์สมลักษณ์ ปันติบุญ ศิลปินแห่งชาติ สาขาปั้นเซรามิก

อาจารย์ทรงเดช ทิพย์ทอง อดีตนายกสมาคมขัวศิลปะ

ซึ่งล้วนเป็นศิลปินระดับแนวหน้าของประเทศ และเป็นบุคคลสำคัญของพื้นที่จังหวัดเชียงราย

ผลงานที่ถูกทำลายไปแล้ว ได้แก่

สถาปัตยกรรมกำแพงดิน

งานจิตรกรรมฝาผนังไทย

ทั้งหมดถือเป็นงานศิลป์ที่มีคุณค่าในระดับ “Rare Item” ของตำบลนางแล
ไม่สามารถประเมินค่าเป็นตัวเงินได้ และไม่อาจสร้างขึ้นใหม่ให้เหมือนเดิมได้อีก

อาจารย์เฉลิมชัยได้หารือร่วมกับทางวัดและศิลปินทั้งสองท่าน
จนได้ข้อยุติร่วมกันว่า เหตุการณ์นี้ควรถูกยกเป็น กรณีศึกษา
เพื่อเตือนสติสังคมว่า ศิลปะในวัดไม่ใช่สิ่งปลูกสร้างธรรมดา
แต่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่ต้องอาศัยความเข้าใจ ความเคารพ และการมีส่วนร่วมของทุกฝ่าย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

“หากศิลปินยังมีชีวิตอยู่ ควรมีการพูดคุย ปรึกษา และให้เกียรติกันก่อนทุกครั้ง”

ในตอนท้าย อาจารย์เฉลิมชัยยังได้เชิญชวนประชาชน
ให้เดินทางไปชมผลงานศิลปะที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ณ วัดป่าอ้อร่มเย็น
เพื่อร่วมกันรับรู้คุณค่า และช่วยกันเป็นพยานว่า
ศิลปะเหล่านี้ยังมีลมหายใจ และควรได้รับการปกป้อง

ข่าวนี้อาจจบลงด้วยคำว่า “ยังเหลืออยู่”
แต่ก็เป็นบทเรียนสำคัญว่า
หากช้ากว่านี้อีกเพียงก้าวเดียว
มรดกศิลป์ของแผ่นดิน อาจกลายเป็นเพียงเศษซากในความทรงจำ