เจดีย์วัดอันสวยงามสีส้มอ่อนตา ต้นโพธิ์คือสัญลักษณ์ของวัดและความร่มรื่น

พื้นที่สูงชันนั้นให้ความฝันและความพยายามในการเดินขึ้น 

หากจะว่าหนึ่งคนนั้นช่วยเหลือและหยุงกันถ้วนหน้า

ความเชื่อที่ว่าวัดนั้นควรอยู่สูงเพื่อการสักการะบูชาเหนือหัว

เมื่อเรานั้นขึ้นมาถึงตะลึงในความงาม สีสันด้านหน้าด้านหลังลงตัวเสมอ

ให้เรานั้นเดินกราบไหว้สั่นระฆังเหมือนที่เคย

 การกราบกรานและกราบไหว้ให้ใจเรานั้นสุขกายสบายมือ

   หากว่าเรานั้นจะมาเล่าเรื่องราวของการเที่ยวในสถานที่ต่างๆ จริงแล้วเรานั้นต้องการที่จะไปยังที่พักที่เรานั้นได้จองกันไว้แล้วคือในส่วนของสังขบุรี แต่ว่าเมื่อเรานั้นเดินทางมาถึงในส่วนของวัดแห่งหนึ่ง มองขึ้นไปด้านบนนั้นสวยงามมาก ตอนแรกเรานั้นว่าจะไม่มีการจอดแต่ว่าคนในรถของเรานั้นต้องการที่จะเข้าห้องน้ำ  แน่นอนว่าหากวิ่งไปต่อนั้นจะไม่มีห้องน้ำสำหรับการที่เรานั้นจะสามารถที่จะทำธุระได้  จึงได้จอดเพื่อที่จะทพการไหว้พระ

    แต่เมื่อเรานั้นลงจากรถมองขึ้นไปด้านบน ด้านล่างนั้นแทบจะไม่มีอะไรเลย มีเพียงฐานเท่านั้นในการให้จอดรถ  การเดินทางนั้นเริ่มขึ้น เริ่มจากบันไดขั้นแรก เพราะว่าบันไดขั้นแรกนั้นจะช่วยส่งให้เรานั้นเดินไปยังบันไดที่สองที่สามได้ตามลำดับ เรานั้นเดินมาถึงด้านบนแต่ว่ายังไม่ถึงเพราะว่าจะมีเส้นทางให้เรานั้นแยกขึ้น มีหินก้อนใหญ่เมื่อเรานั้นขึ้น อย่ามองหลังเพราะว่าเรานั้นจะมองเห็นบนพื้นดินนั้นค่อนข้างที่จะไกล

   ตอนที่เรานั้นเดินขึ้นมาเหมือนการคลานขึ้น จนมาถึงเจ้าต้นโพธิ์เลยช่วยให้กิ่งนั้นช่วยหยุงเรานั้นขึ้นมา เมื่อเรานั้นเดินถึงด้านบนมองรอบ จึงเดินไปบริเวณด้านใน เห็นในส่วนที่เรานั้นเรียกว่าระฆัง  ระฆังนั้นส่งเสียงกังวาร คนนั้นจะชอบนำในส่วนของระฆังนั้นมาวางตลอด แต่เมื่อว่าไม่ได้ต้องการเสียงที่จะประกอบอะไรเลย ตัดสินใจลบออกไปเลย 

    พอเรานั้นเดินขึ้นมาถึงเรานั้นแยกกับเพื่อนที่จะเดินชมในส่วนของตนว่าต้องการหลบที่ไหน  เมื่อเดินเข้ามานั้นจะเห็นลานขนาดใหญ่ มีไว้เพื่อใช้ในการสร้างภาพภ่ายภาพให้รู้  สามารถที่จะมองรอบด้านเลยนำอาหารมาที่นี่ได้เหมือนกันเลย 

   หากว่าเรานั้นสังเกต ในสถานที่ที่มีการประดับในส่วนของเสาธง การสื่อสารด้วยสัญลักษณ์ว่าที่นี่นั้นคือบ้านเรานะ เพราะว่าการที่เรานั้นนั่งรถมาเหมือนว่าจะถึงมาถึงแล้ง  ต้นไม้ที่มากมายนั้นสามารถที่จะทำให้เรานั้นเห็นกิ่งไม้และอย่างอื่นผสมไหม 

    เจดีย์นี้หากว่าเรานั้นจะกล่าวถึง ตอนที่ไปตอนเด็กๆ เมื่อเรานั้นโตขึ้น ธงนั้นจะคงในส่วนของความเร็วความแรงมากเท่านั้น แต่หากว่าเสียแล้วยากมากที่จะนำกลับมาทำใหม่ 

    ต้นโพธิ์ไม่ว่าเรานั้นจะไปที่แห่งไหน ขอเพียงแต่เป็นวัดเท่านั้น แต่เมื่อมีการสร้างในส่วนของเครื่องมือในการยิง ความงามของแต่ละที่นั้นจะทำให้กลายเป็นที่สามารถที่จะต้านทานไหว การเคาะระฆังนั้นมียายเคยบอกว่าหากว่าเรานั้นไปวดแล้วเรานั้นมีการเปลี่ยนในส่วนของชุดนั้นทำให้มีในเรื่องของความอกหักและสีสวย