ไม่ผิดเลยที่...จะกลัวการเริ่มต้น

หลายคนอาจจะเคยเป็นเหมือนกัน ว่าเวลาที่เรามีสิ่งที่จะทำ หรืออยากจะลองทำอะไรที่ไม่เคยทำมาก่อน... เมื่อคิดที่จะลงมือทำ มันก็จะเกิด ความกลัว ขึ้นในใจลึกๆ

มันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งๆ ที่อยากทำมาก แต่ก็มีสิ่งที่คอยเตือนว่า: “ถ้าทำแล้วผลลัพธ์มันไม่เป็นอย่างที่คิดล่ะ?” “ถ้าทุ่มเทไปแล้วมันไม่มีผลอะไรเลยล่ะ?”

ในทางกลับกัน เราคิดว่าความกลัวเหล่านี้มันเป็นเหมือนเป็นกับกำแพงที่มองไม่เห็น ที่คอยกั้นเราออกจากสิ่งที่เรียกว่า ‘การเติบโต’ หรือ ‘โอกาสใหม่ๆ’

1. อย่างแรกให้คิดว่า เราไม่ได้เกิดมาเพื่อแข่งกับใคร แค่แข่งกับตัวเองในเมื่อวานก็พอ

ประสบการณ์ที่ผ่านมามันจะสอนเราเอง เราจะดีกว่าตัวเองในเมื่อวานยังไง ก็อย่างว่า...คนเรามักจะเผลอเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ ที่เขาทำสำเร็จไปก่อนแล้ว พอเห็นผลงานที่ดูสมบูรณ์แบบ เราก็เริ่มลังเลสิ่งที่จะทำมันจะดีเท่าเขาหรือเปล่า

แต่ลองหยุดคิดดูว่า...ที่จริงแล้ว การที่เราอยากจะเริ่มทำสิ่งนี้ มันไม่ใช่เพราะใครเลย แต่มันเป็นเพราะ เราชอบมันจริงๆ เราทำก็เพราะเรารักในสิ่งนั้น ถ้าคุณรักการอ่าน ก็แค่อ่านไปตามความสุข ถ้าคุณรักการเขียน ก็แค่เขียนออกมาจากใจจริง

เราทำเพื่อเติมเต็มความสุขของเราเอง ไม่ใช่ทำเพื่อเอาไปวัดกับใคร การทำอะไรด้วยความรักและความสุขอย่างแท้จริงนี่แหละ ที่จะทำให้สิ่งที่เราทำมีคุณค่าในแบบของมันเอง และความรู้สึกดีๆ ที่ได้ทำมันจะสำคัญกว่าตัวเลขหรือผลลัพธ์ที่วัดได้เสมอ

2. อย่างที่สองปัจจัยภายนอกที่ต้องรับได้ คำวิจารณ์เป็นสิ่งที่พาเราให้ไปต่อ

อีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้เรากังวลจนไม่กล้าเริ่ม คือ การกลัวคำตัดสินของคนอื่น หรือ คอมเมนต์ด้านลบ ที่อาจจะส่งผลกระทบต่อจิตใจของเรา ใครๆ ก็เคยอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้ทั้งนั้นครับ เป็นเรื่องปกติมากๆ แต่ถ้าเราลองปรับเปลี่ยนมุมมองดูสักหน่อย

ถือว่าเป็นการบ้านที่เราต้องปรับแก้ ถ้ามีใครเข้ามาตัดสินหรือคอมเมนต์อะไรก็ตาม ลองถามใจตัวเองดูว่า: “มีส่วนไหนที่เป็นจริงอย่างที่เขาพูดไหมนะ”

ถ้ามันเป็นจริง... เราก็แค่ถือว่านี่คือ “ติเพื่อก่อ” เราก็แค่ปรับแก้ ปรับปรุงให้มันเหมาะสมกับตัวเรามากที่สุด คำวิจารณ์ที่สร้างสรรค์ก็เหมือนกระจกที่สะท้อนให้เราเห็นจุดที่ต้องพัฒนา

ส่วนคอมเมนต์ที่แค่ต้องการบั่นทอนเรา ก็แค่ปล่อยผ่านไป เพราะการรับฟังทุกอย่างมันจะทำให้เราหนักเกินไป

3. อย่างที่สามตัวเราเป็นผู้ตัดสินใจว่า...เราจะทำได้แค่ไหน

บางครั้งเราก็กังวลว่าจะ ทำตามที่คนอื่นขอหรือคาดหวังไม่ได้ จนไม่กล้าเริ่มอะไรเลย ให้จำไว้เลยว่า เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว และเราก็ไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่ที่จะตอบสนอง หรือทำตามความต้องการของทุกคนบนโลกได้

การให้กำลังใจตัวเองเป็นสิ่งสำคัญ เราทำให้ดีที่สุด ในส่วนที่เรารับผิดชอบและทำได้ด้วยความสุข ถ้ามีใครขออะไรเกินกว่ากำลังของเรา หรือไม่เข้ากับสิ่งที่เราตั้งใจทำจริงๆ... ไม่เป็นไรเลยที่จะปฏิเสธ หรือพูดคุยเพื่อปรับความเข้าใจ

สิ่งที่อยากจะบอก

การก้าวออกจาก Safe Zone มันไม่ได้ง่ายเลยครับ และการมีความกลัวก็เป็นเรื่องธรรมชาติมากๆ สิ่งที่เราทำได้ไม่ใช่การบังคับหรือกำจัดให้ความกลัวหายไป แต่เป็นการตัดสินใจที่จะ "ลงมือทำ" ทั้งๆ ที่มีความกลัวอยู่ในใจ

ลองเริ่มจากก้าวเล็กๆ ก่อนก็ได้ครับ ทำในสิ่งที่รักด้วยความจริงใจ แล้วคุณจะพบว่าการเดินทางในเส้นทางที่เลือกนี้มีความหมายและเป็นสิ่งที่ดีมากกว่าผลลัพธ์ที่คิดไว้อีกครับ