สายพันธุ์"ปลาคราฟ"ที่ได้รับความนิยม 3 อันดับแรก (Gosanke)

สายพันธุ์ปลาคราฟที่ได้รับความนิยม 3 อันดับแรก (Gosanke)

กลุ่มปลาคราฟที่ได้รับความนิยมสูงสุดและถือเป็น "ราชาแห่งปลาคราฟ" คือกลุ่ม โกซังเกะ (Gosanke) ซึ่งเป็นสามสายพันธุ์หลักที่ได้รับความนิยมสูงสุดในสนามประกวดและเป็นที่ต้องการของตลาดมากที่สุด

โกซังเกะ (Gosanke): สามราชาแห่งปลาคราฟ

คำว่า Gosanke (御三家) ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า "สามตระกูลหลัก" หรือ "สามอันดับแรก" ซึ่งใช้เรียกสายพันธุ์ปลาคราฟ 3 ชนิดที่ถือเป็นแกนหลักของการเพาะพันธุ์ปลาคราฟทั้งหมด ได้แก่:

1. โคฮากุ (Kohaku - 紅白)

• สีหลัก: 2 สี คือ สีขาวบริสุทธิ์ (Shiroji) และลวดลายสีแดงสด (Hi)
• ความสำคัญ: ถือเป็น ราชาแห่งปลาคราฟทั้งหมด และเป็นสายพันธุ์แรกที่ถูกพัฒนาขึ้นจนกลายเป็นที่รู้จักกันทั่วโลก เป็นพื้นฐานในการพัฒนาสายพันธุ์อื่น ๆ ต่อไป
• คุณค่า: อยู่ที่คุณภาพของสีขาวที่ต้องขาวดุจหิมะ และสีแดงต้องเข้ม สดใส สม่ำเสมอ และมีขอบคมชัด (Kiwa)

2. ไทโช ซันเก้ (Taisho Sanke - 大正三色)

• สีหลัก: 3 สี คือ สีขาว (Shiroji), สีแดง (Hi) และสีดำ (Sumi)
• ที่มา: ตั้งชื่อตามยุคไทโช (Taishō) ของญี่ปุ่น
• คุณสมบัติเด่น: เป็นการพัฒนาต่อยอดจากโคฮากุ โดยการเพิ่มลวดลายสีดำเข้าไป โดยปกติแล้ว ลายสีดำจะไม่ปรากฏบนส่วนหัว และลายสีดำมักจะอยู่บนพื้นสีขาวมากกว่าบนลายสีแดง

3. โชว่า ซันโชกุ (Showa Sanshoku - 昭和三色)

• สีหลัก: 3 สี คือ สีดำ (Sumi), สีขาว (Shiroji) และสีแดง (Hi)
• ที่มา: ตั้งชื่อตามยุคโชวะ (Shōwa) ของญี่ปุ่น
• คุณสมบัติเด่น: แตกต่างจากไทโช ซันเก้ตรงที่ พื้นสีหลักคือสีดำ ลวดลายสีดำจะปรากฏอยู่ทั่วตัวปลา รวมถึงส่วนหัวด้วย (มีแถบสีดำพาดจากหัวลงมา) ทำให้ปลาโชวะดูทรงพลังและมีพลังงานมากกว่า

ประวัติความเป็นมาของปลาคราฟ (Koi Fish)

ปลาคราฟ หรือที่ชาวญี่ปุ่นเรียกว่า โค่ย (Koi) หรือ นิชิกิกอย (Nishikigoi) ซึ่งแปลว่า "ปลาไนหลากสี" (Brocaded Carp) มีประวัติความเป็นมายาวนานและน่าสนใจ โดยมีต้นกำเนิดและพัฒนาการที่สำคัญดังนี้ครับ

1. จุดเริ่มต้น: ปลาไนธรรมดา

• ถิ่นกำเนิดดั้งเดิม: ปลาคราฟมีบรรพบุรุษมาจากปลาไนธรรมดา (Common Carp หรือ Magoi) ซึ่งเป็นปลาน้ำจืดที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียกลางและจีน (บางแหล่งระบุว่ามีถิ่นกำเนิดที่อิหร่านในปัจจุบัน)
• วัตถุประสงค์เดิม: ในช่วงแรก ปลาไนถูกเลี้ยงในประเทศจีนมานานกว่า 2,000 ปี เพื่อใช้เป็น แหล่งอาหาร
• เข้าสู่ญี่ปุ่น: ปลาไนถูกนำเข้ามาในประเทศญี่ปุ่นในช่วงประมาณศตวรรษที่ 17 (ยุคเอโดะ) โดยชาวนาในแถบนีงาตะ (Niigata) ได้นำปลาไนมาเลี้ยงในบ่อข้าวเพื่อเป็นอาหารสำรองโดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาวที่อากาศหนาวเย็น

3. ความหมายและสัญลักษณ์

ปลาคราฟไม่ได้เป็นเพียงปลาสวยงาม แต่ยังมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นอีกด้วย เช่น:

• ความแข็งแกร่ง (Strength): มาจากตำนานที่ว่าปลาคราฟสามารถว่ายทวนน้ำขึ้นไปเป็นมังกรได้
• ความเพียรพยายาม (Perseverance): การว่ายทวนกระแสน้ำแสดงถึงความอดทนและไม่ย่อท้อ
• ความเจริญรุ่งเรืองและโชคลาภ (Prosperity and Luck)
• ความรักและมิตรภาพ (Love and Friendship)

  การพัฒนาสู่ปลาสวยงาม (Nishikigoi) ในญี่ปุ่น

การเปลี่ยนผ่านของปลาไนธรรมดา (Magoi) ให้กลายเป็น "นิชิกิกอย" (Nishikigoi) หรือปลาคราฟหลากสีสันในปัจจุบัน ถือเป็นงานศิลปะแห่งการเพาะพันธุ์ (Meticulous Breeding) ที่มีจุดเริ่มต้นในแถบภูเขาของจังหวัดนีงาตะ (Niigata) โดยเฉพาะในพื้นที่โอจิยะ (Ojiya) และยามะโคชิ (Yamukoshi)

1. จุดกำเนิดสีสัน (ศตวรรษที่ 19)

• การค้นพบสีที่ผิดปกติ: ชาวนาในแถบภูเขาหิมะของนีงาตะ ได้เลี้ยงปลาไนไว้ในบ่อข้าว (Rice Paddies) เพื่อเป็นแหล่งอาหารสำรองในช่วงฤดูหนาวที่หิมะตกหนัก
• การกลายพันธุ์ตามธรรมชาติ: มีการค้นพบว่าปลาไนบางตัวเริ่มมีสีที่ผิดปกติ เช่น สีแดง (Hi) หรือสีขาว (Shiro) ปรากฏขึ้นมาบนลำตัว ซึ่งเป็นผลมาจากการกลายพันธุ์ตามธรรมชาติ
• แรงจูงใจในการคัดเลือก: แทนที่จะกินปลาที่มีสีสันเหล่านี้ ชาวนาเริ่มมองเห็นความสวยงามที่ไม่เหมือนใครและเริ่มเก็บปลาที่มีสีสันเหล่านั้นไว้เลี้ยงเพื่อความเพลิดเพลินและเป็นของประดับ

2. ยุคแห่งการคัดเลือกและสร้างสายพันธุ์

กระบวนการพัฒนาปลาคราฟให้เป็นปลาสวยงามที่แท้จริงคือการ คัดเลือกพันธุ์ (Selective Breeding) อย่างพิถีพิถัน:

• การสร้างสายพันธุ์หลัก: ชาวนาได้ทำการผสมข้ามสายพันธุ์ปลาที่มีสีสันต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เพื่อสร้างรูปแบบและลวดลายที่สม่ำเสมอและสวยงาม
  • Kohaku (โคฮากุ): ถือเป็นสายพันธุ์แรก ๆ ที่ได้รับการพัฒนา โดยมีพื้นผิวสีขาวบริสุทธิ์และลวดลายสีแดงสด (พัฒนามาจากปลาสีขาวที่มีปื้นแดง)
  • Taisho Sanke (ไทโช ซันเก้): พัฒนาต่อมาจากโคฮากุ โดยเพิ่มลายสีดำ (Sumi) เข้าไป
  • Showa Sanshoku (โชว่า ซันโชกุ): พัฒนาขึ้นโดยมีพื้นสีดำเป็นหลัก และมีลวดลายสีขาวและสีแดงพาดทับ
• ความพิถีพิถัน: การเพาะพันธุ์ปลาคราฟต้องใช้ความรู้ ประสบการณ์ และความอดทนสูง เพราะลูกปลาที่เกิดมาส่วนใหญ่จะยังคงเป็นสีดำหรือสีเทาเหมือนปลาไนธรรมดา มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่จะมีสีสันสวยงามและมีคุณสมบัติตรงตามมาตรฐานสายพันธุ์

3. การเผยแพร่สู่โลกภายนอก (พ.ศ. 2457 / ค.ศ. 1914)

• จุดเปลี่ยนสำคัญ: ปลาคราฟ (Nishikigoi) ถูกนำมาจัดแสดงในงานนิทรรศการไทโช (Tokyo Taishō Exposition) ที่กรุงโตเกียว
• การยอมรับ: การจัดแสดงครั้งนี้สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับสาธารณชนญี่ปุ่นและชาวต่างชาติอย่างมาก ทำให้ปลาคราฟได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย และกลายเป็นสัญลักษณ์ของญี่ปุ่นในฐานะ "อัญมณีที่มีชีวิต" (Living Jewels)
• การพัฒนาคุณภาพน้ำ: เมื่อความนิยมเพิ่มขึ้น การพัฒนาเทคนิคการเลี้ยง การสร้างบ่อปลาคราฟที่ได้มาตรฐาน และการดูแลคุณภาพน้ำอย่างละเอียดก็มีความสำคัญมากขึ้น เพื่อให้ปลาคราฟมีสีสันที่สมบูรณ์และรูปร่างที่ดีที่สุดสำหรับการประกวด