คิดถึงเขาจนเหนื่อยใจ…นี่คือรักจริงหรือแค่ภาพฝันที่เราปรุงแต่งขึ้นมา?

เมื่อครู่นี้ดิฉันได้อ่านบทความหนึ่งซึ่งรู้สึกว่าน่าสนใจและอยากนำมาแบ่งปันค่ะ เป็นเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า “Limerence” ซึ่งผู้เขียนบทความอธิบายว่า ไม่ใช่ความรักเสมอไป แต่เป็น “ภาวะที่เราหมกมุ่นหรือคลั่งไคล้ใครบางคนจนยากจะหยุดคิดถึงได้”

อ่านแล้วก็ทำให้ดิฉันย้อนนึกถึงหลายๆ เหตุการณ์ในชีวิตค่ะ ไม่ว่าจะเป็นช่วงวัยรุ่น หรือแม้แต่ในวัยผู้ใหญ่  เราเองก็อาจเคยมีช่วงเวลาที่ใจเต้นแรง เห็นข้อความใครสักคนเด้งขึ้นมาก็ดีใจ หรือพอเขาหายไปก็กังวลแบบไม่รู้ตัว ทั้งที่บางทีเราแทบไม่ได้รู้จักเขาลึกซึ้งเลยด้วยซ้ำ

ในบทความได้กล่าวว่าภาวะนี้ไม่ใช่ความผิดปกติทางจิต แต่เป็นสภาวะที่เกิดขึ้นได้กับคนทั่วไป และมักเกิดจาก “ภาพจินตนาการ” ที่เราเผลอสร้างขึ้นเองจนผูกพันกับความคิดมากกว่าตัวคนจริงๆ

ยิ่งอีกฝ่ายมีปฏิสัมพันธ์กับเราเล็กๆ น้อยๆ เช่น กดไลก์ ยิ้มให้ หรือเพียงแค่ดูสตอรี ก็ยิ่งทำให้เราคิดไปไกล เพราะสมองหลั่งความสุขออกมาแบบรวดเร็วและต่อเนื่อง

ส่วนที่ดิฉันรู้สึกว่าน่าคิดมากเป็นพิเศษคือ
บทความบอกว่า ต่อให้สุดท้ายเราจะคบกับคนคนนั้นจริงๆ ความคาดหวังที่เราเคยสร้างไว้ในช่วง “ลุ่มหลง” อาจย้อนกลับมาทำให้เราปรับตัวเข้ากับความสัมพันธ์จริงๆ ได้ยาก เพราะตัวบุคคลจริงอาจไม่เหมือนกับภาพสวยงามในความคิดของเราเลย

อ่านแล้วก็ทำให้มองเห็นอะไรบางอย่างค่ะว่า
บางครั้งสิ่งที่เรารู้สึกว่า “ใช่” อาจเป็นเพียงภาพที่เราคิดขึ้นเอง และไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์ที่มั่นคงในระยะยาวได้จากความไม่แน่นอนนี้

แต่บทความก็ให้แง่คิดที่ดีนะคะว่า
ทางออกของภาวะนี้คือ การกลับมาอยู่กับความจริง  เรียนรู้คนตรงหน้าในแบบที่เขาเป็นจริงๆ หรือไม่ก็หันกลับมาดูแลหัวใจของตัวเอง หากพบว่าเราเป็นฝ่ายรู้สึกอยู่เพียงลำพัง

ดิฉันมองว่าเป็นหัวข้อที่เหมาะกับทุกวัยค่ะ ไม่ว่าจะ 20, 30 หรือแม้แต่ 50+ แบบเราๆ ก็ยังมีหัวใจที่หวั่นไหวได้เหมือนกัน

เลยอยากลองนำมาเล่าเผื่อใครกำลังรู้สึกสับสนกับความสัมพันธ์ จะได้หยุดพักและมองตัวเองด้วยความอ่อนโยนอีกครั้ง😊