การชมดนตรีในแบบมิติใหม่ ยืนนิ่งไม่ไหวติงกันเลย เพราะว่าคนเยอะ (มหาวิทยาลัยภูมินทพนมเปญ)

มหาวิทยาลัยความสุขของวัยหนุ่มสาวแรกรุ่น มีมากกว่าสองพันคนต่างเดินมาชม 

เทศกาลดนตรีที่หนึ่งปีน่าจะมีเพียงครั้งเดียว สิ่งที่เรานั้นมองว่าไม่เหมือนที่เที่ยวคือทุกคนนั่งเก้าอี้ฟัง

นักศึกษาหลากหลายนั้นต่างมาเพื่อที่จะชม แต่ไม่มีใครนั้นลุกเต้นอย่างสุขสม 

แม้ว่าดนตรีนั้นจะสนุกเร้าใจเท่าไหร่ ก็ยังเห็นทุกคนนั้นนั่งมองอย่างเรียบร้อยจนสิ้นสุดงาน

    การชมดนตรีสด หากว่าเป็นบ้านเรานั้นแน่นอนว่าน่าจะไม่มีใครที่จะนั่งติด ทุกคนนั้นลุกเต้นอย่างสนุกสนาน และจะไม่ค่อยที่จะมีเก้าอี้เหมือนว่าเรานั้นมานั่งฟังการเสวนา แต่ที่นี่นั้นน่าจะแปลกหากว่าในบ้านเรา  สำหรับความเรียบร้อยในการชมดนตรีสด ทุกคนนั้นนั่งนิ่งและมองนักร้องอย่างตั้งใจ ดนตรีนั้นบางครั้งก็ช้าบางครั้งก็เร็วแต่ทุกคนนั้นมีความนั่งดูจนจบงาน ไม่ลุกไปไหนและไม่ลุกไปเต้นกับนักร้องแม้ว่านักร้องจะพยายามที่จะเอนเตอเทรนมากนักต่อนัก บ้านเรานี่เต้นจนเหนื่อยเหงื่อแตก 

    น่าจะเป็นครั้งแรกในการที่เรานั้นมาสอนอยู่ที่นี่นานกว่าสี่ปี  มีนักศึกษาบอกเรานั้นว่าให้เรานั้นเดินทางเพื่อที่จะไปชมดนตรี เราก็ตื่นเต้นเพราะว่าน่าจะมีในส่วนของครั้งแรกและน่าจะครั้งเดียว เพราะว่าการที่จะพานักร้องมานั้นค่าตัวค่อนข้างที่จะแพง เราก็เดินมาด้วยความตั้งใจว่าจะมาเต้นหน้าฮ่านเหมือนที่บ้านเรา นักศึกษาเองก็มาด้วย 

   เมื่อเรานั้นเดินมาถึง เก้าอี้นั้นวางเรียงรายเต็มไปหมดน่าจะมากกว่าห้าร้อยโต๊ะพยายามมองไปรอบว่าเรานั้นมางานผิดไหม หรืออาจจะเป็นงานเสวนาไหม พอเขานั้นอ่านให้เราฟัง นี่คือเทศกาลดนตรี นักร้องที่มีชื่อดังที่สุดในบ้านเขาเลย เริ่มแปลกแล้วแต่ไม่ได้สนใจ ไม่นานงานนั้นเริ่มผู้คนเริ่มที่จะเดินมาทักทายเรามากขึ้นจนเต็มสถานที่เลยทั้งหมด 

    หากว่าเรานั้นนับคนที่อยู่หน้าเรานั้นมากกว่าสามร้อยไม่รวมด้านหลังอีก ด้านข้างเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ  เรานั้นเห็นนักร้องคนแรกออกมาพยายามคุยเหมือนกันให้มีความตื่นเต้นกับการชม แต่ทุกคนนั้นยืนนิ่งมาก และนั่งมองอย่างตั้งใจ หากว่าเรานั้นเป็นนักร้องน่าจะเขิลเหมือนกันเพราะว่าทุกสายตานั้นจับจ้องเพียงเขานั้นคนเดียวเลย 

   เราเองสงสัยเลยหันไปถามในส่วนของนักเรียนถามว่า ไม่มีการเต้นหน้าเวที และสัมผัสมือกับนักร้องมอบดอกไม้หรือว่าปรบมือเลยหรือ ทำไมทุกคนนั้นนั่งชมอย่างเงียบกันจังเลย เขาหันมาตอบกับเราว่าอย่างนี้ละการชมเทศกาลดนตรีที่นี่ ปรบมือทีเดียวเมื่อแสดงจบ แต่หากว่าเรานั้นถามว่าสนุกไหมเขาก็บอกว่าชอบและเพราะมาก แต่เงียบยืนยิ้ม จะบอกว่าเงียบมากไม่มีเสียงตอบรับและไม่มีเสียงคุยกันเหมือนบ้านเรา ฟังนักร้องร้องเพลงอย่างเดียว 

     สถานที่แห่งนี้ถือว่าเป็นสถานที่ราชการ มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดและนักเรียนนั้นมาเรียนจำนวนมากเพราะว่าอันดับหนึ่งในประเทศเลย ในส่วนของอาคารนี้น่าจะใหญ่ที่สุดแล้ว มีมากกว่าห้าชั้นและมีความยาวที่สุด น่าจะประมาณเกือบสองร้อยเมตร เดินจนเหนื่อยเลยหากว่าเรานั้นได้ขึ้นบันได เพราะว่าที่นี่นั้นไม่มีลิฟต์ใช้การเดินเท้านั้นอย่างเดียว หากว่าใครนั้นไม่ค่อยจะได้ออกกำลังกายก็อาจจะเหนื่อยหอบหน่อย แต่ว่าอาคารที่นี่นั้นด้านล่างคือเย็นสบายมาก ลมโกรก ตอนเย็นหากว่าเรานั้นมานั่งทานอะไรหรือว่านั่งติวรอเรียนนั้นมีความสุขมาก ยิ่งใหญ่และอากาศดี 

    เวลาที่มีการพักเตรียมที่จะมีเรียนในรายวิชาต่อไปหรือว่าที่เรานั้นเรียกว่าภาคค่ำนั้น นักศึกษานั้นจะมารอเรียน ต้องเข้าก่อนครึ่งชั่วโมง นั่งรอในส่วนของคนที่จะมาสอน เมื่อเรานั้นไปสอนก่อนถึงเวลาประมาณสิบนาทีนักศึกษาในห้องเรียนนั้นพร้อมสำหรับการเรียนแล้ว  แต่ทุกครั้งที่เข้าห้องเรียนจะบอกเลยว่าหากว่าที่บ้านของอาจารย์นั้นมีเทศกาลดนตรีสดอย่างนี้ ยากมากที่จะมีคนที่นั่งฟังเพราะว่าสนุกจนนั่งไม่ติด เต้นหลุดโลลกกันอย่างแน่นอน