ความงาม “เกาะกลางน้ำศรีสะเกษ”พักผ่อนในยามเย็น

งดงามมากกว่าที่เราคิด 

สิ่งโบราณนั้นยังคงติดตราตรึงไม่ห่างหาย 

ออกมาเดินให้กำลังนั้นผ่อนคลาย 

สร้างความสุขที่มากมายได้ทดลอง 

การเดินทางหลายครั้งเรานั้นได้พบ

บรรจบกันหากว่าใครนั้นมาเป็นคู่ 

รักเสมอเพราะว่าสวยงามประจำนะเธอ

มาเสมอเมื่อว่างเว้นจากการงานผ่อนผ่านใจ

  ที่นี่นั้นคงจะเป็นสถานที่ที่เรานั้นเมื่อไหร่ที่มีโอกาสว่างจากการงานแล้ว จะเดินมาที่นี่ บางครั้งนั้นปั่นจักรยานมา ขับรถมาเพื่อที่จะมาสูดในส่วนของบรรยากาศโดยรอบ แม่น้ำที่สวยและธรรมชาติที่สร้างขึ้นมาให้เรานั้นมองแล้วมีความสุขมาก 

   ก่อนหน้านั้นไม่ค่อยชอบที่จะเดินทางมาที่นี่สักเท่าไหร่ แต่เมื่อได้มาที่นี่นั้นรู้สึกว่ามีความสุขมาก ยิ้มรับกับสายน้ำยิ้มรับกับโลกที่ให้โอกาสได้ตื่นมาดูความสวยงามอีกครั้ง

   เคยมีคนนั้นบอกเราว่าเรานั้นเดินทางมาที่นี่เพื่ออะไร สวยไหมถามตัวเองดูมาเพราะว่ามีเวลาว่างที่จะมาชมในส่วนของสิ่งที่เรานั้นชอบ สีเขียวและมองเข้าไปยังส่วนของปราสาทที่ตั้งมั่นอยู่ด้านหน้าแล้วมีความสุขมาก 

    สองข้างทางที่เรานั้นเดินเข้าไปสวยงามไปด้วยต้นไม้ ที่ไหนก็ตามหากว่าเรานั้นไปแล้วเรามีความสุข มองไปรอบนั้นมีความสุข ย่อมดีเสมอ ความรักแม้ว่าบางครั้งเรานั้นเห็นแล้วว่าที่นี่คือสถานที่ของความสุข เคยเดินมากับคนรู้ใจบ้างในบางครั้ง เราก็สุขใจเพราะว่ารอยยิ้มของเขา คนเราทุกคนนั้นต้องการมากคือความสุข คือสิ่งที่ดี คือรอยยิ้ม แม้ว่าจะไม่นานแต่ว่ามันนั้นหายากมากเช่นกัน 

   ปราสาทที่มองเห็นตรงหน้า เป็นปราสาทที่มีความเก่าแก่ค่อนข้างมาก  เข้าใจว่าหลายคนนั้นเห็นมาตั้งแต่เด็กเราเองก็เหมือนกัน แต่ไม่ว่าจะผ่านไปนานมากเท่าไหร่นั้นก็ยังคงงดงามเสมอ 

      หากว่าจะให้มองที่นี่คือเจดีย์ในรูปทรงของดอกบัว  ส่วนด้านบนนั้นทำจากเหล็ก ในส่วนของด้านล่างนั้นยังคงเป็นหินที่สีนั้นยังงดงาม การเดินทางท่องเที่ยวแน่นอน สิ่งไหนที่ยิ่งอายุเยอะเก่าแก่มากเท่าไหร่ยิ่งจะทวีคูณความขลังความมีอะไร ในสิ่งที่มองได้ยาก 

   หากว่าจะเล่าไปนี้ สถานที่แห่งนี้ก็เคยมีการผ่านการแย่งชิงได้เหมือนกัน อาจจะว่าไม่แย่งแต่มันคือศักดิ์ศรีความแกร่งกล้า แข็งแรงเท่านั้นถึงจะอยู่รอด ไม่มีใครนั้นจะยอมที่จะถูกคนอื่นนั้นทำร้าย หากว่าไม่มาบอกคุณครู ยากเหมือนอย่างว่า เลยทำให้เ

   ภูมิใจที่ได้มาเห็น และแม้ว่าจะเป็นในส่วนของศิลปะของสีสันความงามได้อย่างลงตัว เคยมีคุณยายนั้นเล่าให้ฟังว่า ยายเดินผ่านเคยเห็นคนจำนวนมากอยู่ที่นี่ ทำงานของเขานั้นไปไม่มีใคร แต่ว่าเมื่อเขานั้นเดินเข้ามากับมีคนจำนวนมากในสถานที่ทำงาน และไม่พูดไม่ระจา ไม่มองหน้า เรานั้นยสยสมทบพามสาดวกให้ แม้ว่าเรานั้นจะไม่สามารถที่จะคุยและสนทนากันได้  มันคือสิ่งที่ทุกคนนั้นกลัวมากเวลาที่ตะวันนั้นตกจะมีเงาตามที่คนผ่านไปผ่านมาเห็นแต่เรานั้นชินแล้วล