รักที่หลนหาย 2

   วันนี้เป็นวันที่ 5 ของการเดินทางเพื่อฟังเสียงของหัวใจตัวเอง อาการทางร่างกาย ทางจิตใจเหมือนจะดีขึ้น เริ่มร้องไห้น้องลง หลับได้มากขึ้นถึงจะยังสดุ้งตื่นอยู่บ้างแต่ไม่ร้องไห้ทุกครั้งที่ตื่นแล้ว ส่วนร่างกายเริ่มแข็งแรงมากขึ้น จากเดิมที่กินอะไรไม่ได้เลย มาวันนี้กินไข่ต้ม กินกล้วยน้ำว้า พอได้แล้ว ฝืนกินไปเพื่อให้มีแรงเดินทางต่อ 

  การเดินทางรอบนี้เข้าป่าฝ่าดงมากมาย ฝนตก หนาว ยุ่งกัด และน้ำเย็นมาก  การนอนในรถก็สนุกดีไปอีกแบบ  แบบว่าลำบากดี เมื่อยดี 5555  แต่ก็น่ะ จะไปหลายวันก็ต้องเซฟตังในกระเป๋ากันหน่อย การเดินทางตามฟังเสียงหัวรอบนี้ได้ประสบการเยอะมาก ทั้งบางครั้งรู้สึก เหงาสุดขั่วหัวใจ ทั้งเศร้าแบบร้องไห้เท่าไหร่ก็ไม่พอ บางวันก็ทะเลาะกับยุง บางวันก็วิ่งหนีฝน บางวันขับรถหลงทั้งวันจนไม่มีเวลาคิดเรื่องเศร้า บางวันทั้งป่า มีเรานอนอยู่คนเดียว คิดอยู่เหมือนกันว่าถ้าดึกๆมีใครมาเคาะกระจกรถจะทำยังไงดี แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดีทุกวัน เพราะเช้ามายังมีลมหายใจให้ไปต่อ แต่สำหรับเรื่องกินแล้วไม่ต้องห่วงเลย ไข่ต้มวันละฟอง บางวันกล้วยวันละลูก แค่นั้น เอาแค่มีแรงเดินทางก็พอละ ส่วนสภาพจิตใจ โอ้ยยยย  อย่าไปนึงถึง ยิ่งกว่าโดน พี่บัวขาวต่อมซะอีก มันยังหายใจไม่เต็มปอด ยังต้องเอามือจับที่หัวใจตัวเองทุกครั้งที่สดุ้งตื่นแล้วบอกกันตัวเองว่า อดทนน่ะ ยังไหวใช่มั้ย ไม่เป็นไรน่ะ  นี่คือสิ่งที่คอยบอกกับตัวเอง เหตุการแบบนี้ถ้าใครไม่เคยเจอกับตัวไม่มีใครรู้ถึงความรู้สึกได้หรอก บางคนอาจจะมองว่าแค่นี้เอง างคนอาจจะบอกว่าเยอะเกินไปมั้ย บางคนอาจจะหัวเราะเมื่อได้ฟังเรื่องราว แต่จะมีสักกี่คนที่เขาใจความรู้สึกแบบนี้ได้ดีถ้าไม่เจอกับตัวเอง เราเข้าป่าฝ่าดง ไปน้ำตก ไปภูเขา ไปทุกๆที่ที่ไม่มีคนเยอะ ไปจนต้องถามตัวเองว่าเหนื่อยมั้ย พอรึยัง ร่างหายจะไม่ไหวแล้วน่ะ จะฝืนอีกหรอ แล้วคำตอบที่เราให้กับตัวเอง คือ พักก่อนก็ได้ แล้วค่อยไปอีก..........ความรักยังคงสวยงามเสมอใครที่มีรักดีๆก็รักษาไว้ให้ดี ส่วนใครที่เจอปัญหาในรัก ก็ขอให้รักษาหัวใจตัวเอง ดูแลหัวใจตัวเองให้ดีๆ ทำอะไรแล้วสบายใจก็ทำซะ แต่ต้องทำอย่างมีสติ บอกได้แค่นี้จริงๆ