แรงบัลดาลใจจาก "EMAIL"

เนื่องด้วยตัวผมเอง เคยมีความชื่นชอบผู้หญิงคนนั้น ตอนนั้นเขา 19 ผม 29 ก็คอยดูแล คอยติดตามชีวิตเขาเรื่อยมา จนในที่สุด เขาก็เข้าเลข 30 ผมก็ 40 ก็ยังเป็นได้แค่คนใกล้ชิด แต่สุดท้าย ผมก็ทำความไว้ใจที่เขามีต้องพังลง แรกๆ ก็น้อยใจและตีตัวออกมา แต่แล้วมันก็ต้านความรู้สึกตัวเองไม่ได้ ผมคอยส่งเมลหาเขามาเสมอ เพราะทุกช่องทางเขาบล็อคหมด ดูเฟสไม่ได้ ทักไลน์ไม่ได้ มีแค่อีเมล ที่ไม่รู้ว่าเขาบล็อคไปด้วยหรือไม่ แรกๆ ก็หดหู่ แต่พอตั้งสติได้ ก็ส่งเมลไปหาเขาทุกครั้งที่ฝันถึง และก็ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะตอบกลับมา เพียงคิดแค่ว่า เขาอาจจะได้อ่านเมลบ้างแหละมั้ง.. จากเรื่องฝันถึงที่คอยส่งไปเล่า กลายเป็นไปเจออะไรตลกๆ อะไรไร้สาระ ก็ส่งเมลหาเขาเสมอ และก็ทำแบบนั้นเป็นปีแล้ว ผมก็รู้สึกมีความสุขดี ไม่ได้เดือดร้อนอะไร ไม่ได้หวังว่าเขาจะตอบกลับมา เพราะส่วนหนึ่งเขาก็อายุมาก ผมก็อายุมาก และผมรู้ตัวดีว่า ผมคงรู้สึกแย่ ถ้ารู้ว่าวันนี้เขามีครอบครัวแล้ว เขามีคนรักแล้ว ก็เลยไม่อยากจะรับรู้ดีกว่า ส่งเมลไปหาเขา ก็ทิ้งท้ายเสมอว่า ไม่ต้องตอบกลับมาก็ได้ หรือไม่จำเป็นต้องเปิดอ่านก็ไม่ว่าอะไรกัน เพราะผมก็แค่อยากทำ ทำแล้วสบายใจ ทำแล้วมีแรงบัลดาลใจทำอะไรต่างๆ มากมาย ผมรู้สึกผมเติบโตขึ้นเยอะ จากอีเมลที่ส่งไป มันคือแรงบัลดาลใจที่โคตรมหาศาลมาก 

ทุกวันนี้ผมทำงานเป็นครู และผมก็เล่าเรื่องนี้ให้เด็กนักเรียนฟัง มันไม่ใช่เรื่องที่แย่ แต่เป็นเรื่องที่เราอาจจะหาแรงบัลดาลใจจากอะไรสักอย่าง มีเด็กคนนึงบอกว่า สิ่งที่ผมทำ เหมือนเขียนกระดาษใส่ขวดแก้วแล้วโยนลงทะเลเลย ประมาณว่าเหมือนติดเกาะ แล้วก็เขียนข้อความส่งไป โดยไม่รู้หรอกว่าใครจะได้รับหรือไม่ แต่ทำแล้วมันมีความหวัง... ผมรู้สึกว่า เออว่ะ แม่งดี ผมก็เลยแต่งเนื้อเพลงมาเพลงนึงก็เป็นปี แต่ด้วยที่ความสามารถด้านดนตรีอาจจะมีน้อย การร้องก็อาจจะมีไม่มาก จนวันนี้ มันมีเทคโนโลยีต่างๆ ที่ผมได้เข้าถึง... ผมไม่เคยจะคิดเลย ว่าเพลงที่เขียนเล่นๆ วันนี้มันลงทำนองแล้วโคตรเพราะเลย ก็เลยอยากให้เพื่อนๆ ได้ฟังกันก็แค่นั้น

ผมหวังว่า เพลงนี้สักวันจะดังพอที่เขาจะได้ยิน หากชอบฝากกดถูกใจเพลงผมให้หน่อยนะครับ ^^