นั่งสมาธิครบปีที่ 7

จุดเริ่มต้นของการนั่งสมาธิในครั้งแรกนั้น คือ ผมเชื่อเรื่องเล่าของลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งที่แกไปปฏิบัติธรรมที่วัด ถือศีล 8 นุ่งขาวห่มขาว เพื่อสร้างบุญระหว่างรอฟังผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย ท้ายที่สุดเขาก็สมหวังได้เข้าคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยตามที่หวังไว้

ผมเองก็ถึงวันรอฟังผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยในระบบ Admission ระหว่างนั้นผมจะพยายามแอบนั่งสมาธิในห้องให้ได้วันละ 20 นาที หวังผลบุญกุศลจะช่วยให้สมหวัง เพราะเราก็รู้ดีว่าถ้าพลาดครั้งนี้ไป มันจะแก้ตัวได้ยาก ต้องรอสอบใหม่ปีหน้า เสียโอกาสในการเรียนระดับที่สูงขึ้น และอายุก็มากขึ้นไปอีกหนึ่งปี

ผมสมหวังเมื่อวันประกาศผลมาถึง ตั้งแต่นั้นมาผมก็พยายามนั่งสมาธิทุกวัน นั่งได้บ้าง ไม่ได้บ้าง โดยหวังว่าชีวิตจะเปลี่ยนพลิกชะตาไปในทางที่ดีได้

ผมนั่งสมาธิได้ทุกวันอย่างมีวินัย คือ ช่วง มี.ค 2558 ถึงวันนี้ก็ครบ 7 ปีแล้วของการนั่งสมาธิภาวนาตามลำพัง เพื่อไม่ให้ใครเห็นแล้วมองว่าเราบ้า

ชีวิตผมไม่เป็นที่น่าพอใจเลย คือ ช่วงปี 2560 เป็นต้นมา เกิดอะไรขึ้นกับคนปฏิบัติธรรมอย่างผม ทำไมถึงเกิดวิกฤติอ่อนๆในชีวิตขึ้นได้จนถึงปัจจุบัน ผมลองนึกย้อนอดีตสืบสาวหาสาเหตุจนมาถึงปัจจุบัน อะไรที่ทำให้เรามาถึงจุดตกต่ำแบบนี้

ปี 2560 เป็นปีแห่งการฝึกงาน ผมฝึกงานกับกลุ่มเพื่อนผู้หญิงอีกสองคน ในการฝึกงานนั้นจะเป็นโรงพยาบาลที่ทางอาจารย์กำหนดมาให้ ข้อดีคือเราไม่ต้องไปหาที่ฝึกงานเอง อีกทั้งยังไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการฝึกงานด้วย ทางสถาบันเป็นฝ่ายออกเงินให้ ผมเพิ่งมารู้ภายหลังว่าสถาบันการศึกษาอื่นจำนวนไม่น้อย เด็กต้องเสียเงินหาที่ฝึกงานเองเพื่อแลกกับใบปริญญา

ข้อเสีย คือ ทางอาจารย์จะคาดหวังว่าเราจะไม่ก่อเรื่อง หวังว่าเราจะช่วยเหลือและไม่เป็นตัวถ่วงในระบบการทำงานของเขา เพราะอาจารย์เองก็ยังมีเส้นสายในเรื่องนี่ไม่ค่อยแข็งแรงนัก

แต่นั่นก็เป็นปัญหาซ่อนเร้นเหมือนกัน เพราะการทำงานไม่ว่าจะในสถานะอะไรก็แล้วแต่ ทำงานกับคนมีปัญหากับคนเสมอ รู้สึกว่าเขาไม่ถูกชะตา ถูกเขาเบียดเบียนข่มเหง หรือถูกด่าในที่ทำงานจนร้องไห้น้ำตาแตกนี่ก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ และตัวคนร้องไห้ก็ถึงเกลียดตัวเองไปเลย ผมไม่ถึงขั้นนั้น แต่ก็เคยโดนด่าบ่อยพอสมควร แต่ละครั้งโดนว่าไม่ซ้ำเรื่อง หรือไม่ก็เคยถูกเหน็บแนมจนสมองเบลอไม่รับรู้อะไรเลย เพื่อตัดวงจรไม่ให้ใจเจ็บปวดก็มี

ฝึกงานไม่กี่เดือนก็สั่งสมความกดดันมากพอสมควร แต่ยังไม่มากพอที่จะเปลี่ยนผม ผมยังเป็นคนเดิม เพิ่มเติมคือสีหน้าจืืดและจิตใจที่เศร้าหมอง ลอลคิดดูละกันว่า ทั้งเพื่อนที่มาฝึกงานกับเรา รุ่นพี่ในที่ทำงาน และคนอื่นๆที่เกี่ยวข้องต่างเป็นคนที่เบียดเบียน เป็นศัตรูกับเรา

ผมเป็นคนซื่อ ทำงานก็คือทำงาน ตามเกมคนไม่ทันหรอก ทำงานแบบที่ไม่ได้ดี แต่ก็ไม่ได้อู้ ก็คิดว่าดีพอแล้ว แต่มันยังไม่พอ มันต้องดีกว่านี้

แต่ในสภาพของการเจ็บแค้นใจ ขาดกำลังใจจากคนรอบข้าง ทุกอย่างคือชวนให้เครียดและอยากพาตัวเองออกไปจากที่นี่ แต่ทำไม่ได้ เราต้องฝึกงานจนครบกำหนด

นี่คือบทเรียนแรกของการทำงานที่ผมมองเกมไม่ออกว่าจะทำตัวอย่างไรให้เข้ากับคนอื่นได้ มันไม่ใช่เรื่องของความเก่งอย่างเดียว แต่มันเป็นเรื่องของการเข้ากับคน

Introvert อย่างผมยังต้องเรียนรู้อะไรอีกมาก การมีพวกพ้องช่วยให้ไม่โดนตำหนิรุนแรงเหมือนกับการอยู่ตามลำพัง

ทุกคืนผมกลับบ้านจะพยายามนั่งสมาธิแบบหลับตาให้ครบไป 20 นาที ฝืนนั่งให้ได้ทุกวันหวังว่าจะเกิดปัญญาอะไรบางอย่างที่แก้ไขปัญหาในทางโลกได้ แต่ทุกวันก็ยังเหมือนเดิม จนฝึกงานครบกำหนดก็หมดปี 2560 พอดี

ปี 2561 ผมจบปริญญาอย่างไม่ภาคภูมิ เพราะถูกอาจารย์ตำหนิร้ายแรงถึงช่องโหว่ของการตอบคำถามในระหว่างการพรีเซนต์โปรเจกต์จบปี 4 มันเป็นคำถามที่ผมและเพื่อนๆตอบไม่ได้ เพราะหาข้อมูลไม่ครบถ้วน ซึ่งนี่เป็นความอับอาย เพราะคนอื่นทำงานเพียงลำพังก็ยังสามารถจบออกมาได้อย่างภูมิใจในตนเองได้ มีผมคนเดียวที่แตกต่าง แตกต่างในทางอัปรีย์ แบบนี้ก็ถือว่าไม่สร้างสรรค์

ปีนี้เป็นแรกของการทำงาน ผมหางานได้ในเดือน ต.ค และลาออกในอีก 4 เดือนให้หลัง เพราะถูกพี่ที่ทำงานตำหนิรุนแรง ตัดพ้อในเรื่องการทำงาน และไม่พร้อมจะสอนงานให้ ทุกวันที่ผมนั่งรถเมล์ไปทำงานจะรู้สึกอยากอาเจียนและเวียนหัวอยู่ตลอด ผมเองก็คิดว่าพ่อแม่ของผมก็คงเคยรู้สึกอย่างเดียวกัน แต่ผมเลือกที่จะไม่ทน คงเป็นเพราะผมมั่นใจว่าหางานใหม่ได้

ปี 2562 ผมได้งานใหม่ที่ต่ำกว่าวุฒิ ป.ตรี ผมทำไปเพราะทำตามความคาดหวังของทางบ้านเพื่อจะได้ในสวัสดิการรักษาพยาบาลของรัฐวิสาหกิจ ไม่น่าเชื่อ การถูกเบียดเบียนของผมยังคงเกิดขึ้นอีก ไม่ว่าจะไม่ชอบขี้หน้าผม หรืออคติผม หรือผมทำงานเฮงซวย ผมไม่แน่ใจ เพราะเขาอ้างว่าผมทำงานไม่ได้เรื่อง แตากับอีกคนในตำแหน่งใกล้เคียงกับผมทำงานผิดพลาดกลับได้รับคำปลอบใจ

ปี 2563 หัวหน้าแจ้งผมว่าผมอาจไม่ได้รับการประเมินให้ต่อสัญญาจ้าง เนื่องจากผมยังทำงานไม่เป็นที่น่าพอใจต่อนักวิจัยบางคน พวกเขาจึงประเมินให้ผมตก ยิ่งใกล้วันตัดสินของผมมากเท่าไหร่ ผมยิ่งถูกบีบคั้นมากเท่านั้น ผมจึงเชื่อว่าผมถูกกลั่นแกล้ง และผมอายุ 24 ปีแล้ว โตเป็นควายแล้วยังกลั่นแกล้งแต่ทำอะไรกลับคืนไม่ได้มันชั่งน่าเจ็บใจนัก ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมคนมีอำนาจสูงถึงไม่เห็นใจ หรือไม่เมตตาใคร เพราะเขาคงเคยเจ็บปวดทำนองนี้มาก่อน

นี่คือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมรู้สึกตกต่ำ และเชื่อว่ายังไม่เลวร้ายที่สุดหรอก คนเราเวลาก้าวหน้ามันมักจะมีจุดอิ่มตัว คือไม่มีลู่ทางให้โตต่อ ถึงมี ก็ทำไม่ได้ เป็นเจ้าสัว หรือผู้มีอำนาจก็เป็นเหมือนอย่างเขาไม่ได้ แต่ถ้าคนเราตกต่ำเนี่ย มันไม่มีที่สิ้นสุดหรอก มันยังเลวร้ายได้อีก

แต่เรื่องนี้ก็ทำให้ผมทุกข์ใจแสนสาหัสถึงขึ้นยอมลาออกมาเอง ผมน้ำตาร่วงตอนขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน โคตรเจ็บใจ และอยากต่อเวร อยากให้พวกมันรู้สึกทรมานยิ่งกว่าผม แต่ทางธรรมะมีคนสอนว่าการเจอเรื่องแบบนี้ แล้วเรามองความแค้นใจเป็นของไม่เที่ยงได้ นับว่าเป็นบุญแล้ว

ผมนั่งสมาธิตลอดทุกวันไม่เคยขาด เพื่อหวังจะขอโชคชะตาบันดาลความเจริญก้าวหน้าให้กับผม คราวหน้าผมสมัครสอบ 3 ครั้ง ผิดหวัง 3 ครั้ง เหมือนกับว่า ถ้าผมหวังสูงมากเท่าไหร่ ผมยิ่งไม่ได้ตามที่หวังมากเท่านั้น

นั่นทำให้ปี 2564 ผมว่างงานตลอดทั้งปีจนถึงปี 2565

ผมรู้ตัวว่าคาดหวังผิด การเจริญสติควรเป็นไปเพื่อลดละกิเลส ไม่ใช่เพื่อเป็นการบำรุงกิเลส ถ้าอยากได้เงินก็ต้องไปทำงาน ไปสร้างคุณค่าอะไรบางอย่างที่สังคมต้องการ

การเจริญสติควรเป็นไปเพื่อลดความรุ่มร้อน ลดความผิดหวังที่เกิดขึ้นในใจไม่ให้รุนแรงกว่าที่ควรจะเป็น เห็นความทุกข์ทางใจไม่เที่ยง ผมมาถึงจุดที่กิเลสน้อยลง และพยายามนั่งภาวนาให้ได้ทุกคืนทุกวันอย่างมีความเพียร แต่เป็นความเพียรที่ไม่เกิดปัญญา รู้สึกแต่ความอึดอัดจากชีวิตทางโลก ไม่เบิกบานหรือรู้สึกรักตัวเองได้เลย ยิ่งช่วงนี้ถูกโลกบีบคั้นให้ต้องลาออกจากงาน ไม่เหลือเงินเก็บมากเท่าที่ควร และยังหางานใหม่ไม่ได้ ก็ยิ่งสร้างความทุกข์ใจให้หนักขึ้นไปอีก

ต้องยอมรับว่าที่ผ่านมาธรรมะไม่เคยสอนเรื่องความสำเร็จทางโลกควบคู่กับความสำเร็จทางธรรมเลย มีแต่บอกให้ลดละกิเลส ทั้งที่ไม่เต็มใจจะลดกิเลส วัยรุ่นเป็นวัยสร้างตัว เขาทะเยอทะยานหาความก้าวหน้าและต้องทำให้ได้ การที่ต้องเผื่อใจกับความล้มเหลวเป็นสิ่งที่ถูก แต่ก็ต้องให้ทั้งเรื่องทางโลกและทางธรรมสมดุลกัน สำเร็จไปด้วยกัน มิฉะนั้นแล้วก็จะเป็นเหมือนอย่างทุกวันนี้คือเต็มไปด้วยการบูชาผีสาง บูชาไสยศาสตร์ ดื่มปัสสาวะของพระเกจิชื่อดังของพื้นที่นั้นๆ เพื่อหวังสิริมงคลพลิกชะตาชีวิต

แนวคิดของผมแบบนี้ อาจทำให้การนั่งสมาธิภาวนาที่ผ่านมา 7 ปี ไม่มีความหมายเลยก็ได้......

ถึงกระนั้น ผมก็ยังนั่งสมาธิต่อไปทุกวันเรื่อยๆเพื่อที่ว่าอาจจะหนุนนำให้เกิดปัญญา รู้จักพาตัวเองได้ความสำเร็จทางโลกอย่างเรื่องเงินทองและความรักบ้าง เป็นต้น